V SA/Wa 2220/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. spraw ze skargi A. w N. na informację Ministra Gospodarki - Departament Wdrażania Programów Operacyjnych zawartą w piśmie z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. S.A. w N. jest rozstrzygniecie protestu przez Ministra Gospodarki wyrażone w piśmie z dnia [...] września 2013r. nr [...] informującym, że protest został uznany za niezasadny. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym. A. S.A. w N. (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca"), złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007 – 2013 Priorytet 3: Kapitał dla innowacji, działanie 3.1: "Inicjowanie działalności Innowacyjnej". Pismem z dnia [...].06.2013 Instytucja Wdrażająca – Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości poinformowała wnioskodawcę o niezakwalifikowaniu projektu do dalszej oceny z uwagi na uchybienia w zakresie kryterium formalnego niepodlegającego możliwości poprawy "kwalifikowalność wnioskodawcy w ramach działania". W ocenie Instytucji Wdrażającej wnioskodawca nie spełnił wymogów z § 9 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. (dalej: rozporządzenie MRR z 2 kwietnia 2012 r.) tj. prowadzi działalność w celu osiągnięcia zysku oraz nie przeznacza zysku na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Akcjonariusze mają bowiem prawo do udziału w zysku rocznym przeznaczonym przez Walne Zgromadzenie do podziału (§ 26 ust. 3 Statutu Spółki) Stwierdzono ponadto kilka uchybień w ramach kryteriów formalnych - kompletność dokumentacji na etapie aplikowania - harmonogram płatności został sporządzony niezgodnie z instrukcją. Wnioskodawca nie zgodził się z powyższą oceną i złożył protest (pismo z dnia [...] lipca 2013 r.). W ocenie skarżącej osoba weryfikująca wniosek nie uwzględniła treści pozostałej części Statutu, zgodnie z którą strategicznym celem Spółki jest prowadzenie działalności “nie dla zysku" (§ 7 Statutu); z kwoty zysku, po potrąceniu zobowiązań, tworzony jest kapitał zapasowy i rezerwowy, a pozostałą część zysku, do 2020 r. przeznacza się na cele statutowe i rozwojowe Spółki (§ 37 ust. 1 i 2 Statutu) Zaskarżonym pismem z dnia [...].09.2013 Minister Gospodarki uznał protest za bezzasadny. Powołał się na przepis § 9 ust.2 pkt 1 rozporządzenia MRR z 2 kwietnia 2012 r. zdanie drugie, zgodnie z którym wnioskodawca musi spełnić warunek "przeznacza zysk na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej". W ocenie Ministra Gospodarki zapis § 26 ust. 3 Statutu Spółki, zgodnie z którym akcjonariusze mają prawo do udziału w zysku rocznym wyklucza uznanie, że spełniony został warunek z § 9 ust.2 pkt 1 powołanego rozporządzenia. W piśmie podniesiono, ze w § 7 Statutu określono cel strategiczny, co nie oznacza, że jest to cel jedyny. Ponadto wątpliwości budzi określenie , iż działalność spółki ma charakter "nie dla zysku", skoro w § 8 wymieniono 43 różnego rodzaju działalności, m.in. budownictwo, hotelarstwo, gastronomię, reklamę. Przywołano także § 32 Statutu, zgodnie z którym Walne Zgromadzenie może tworzyć z zysku do podziału kapitał szkoleniowy, rozwoju, studiów i programów restrukturyzacji oraz inne kapitały celowe. Tym samym statut Spółki nie gwarantuje, że Wnioskodawca przeznaczy zysk na cele zgodnie z zadaniami, na które udzielono wsparcia. W podsumowaniu podniesiono, iż z uwagi na brak możliwości poprawy ww uchybienia krytycznego, niespełnione pozostają kryteria - kompletność dokumentacji wymaganej na etapie aplikowania; - wniosek wraz z załącznikami został przygotowany zgodnie z właściwą instrukcją; - kwalifikowalność wnioskodawcy w ramach działania. Wnioskodawca zakwestionował to rozstrzygnięcie. W skardze z dnia 23 września 2013 r. przypomniał swoje dotychczasowe stanowisko co do wykładni § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRR z 2 kwietnia 2012 r. Skarżąca zgadza się z oceną dokonaną przez Ministra Gospodarki że zgodnie z zapisami Statutu może prowadzić działalność gospodarczą, realnie może więc działać dla zysku osiąga zysk. Uważa jednak, że zysk przeznacza na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Wynika to właśnie z zapisów Statutu, który w § 37 ust. 1 i 2 stanowi wyraźnie, co Spółka musi zrobić z zyskiem: najpierw tworzy kapitał zapasowy i rezerwowy, a pozostałą część zysku do 2020 r. przeznacza na cele statutowe i rozwojowe spółki. Zapis jest jasny- najpierw należy z zysku zasilić obowiązkowe kapitały Spółki, bez których działalność Spółki nie może być prowadzona, a pozostałą część przeznaczać do 2020 r. na cele statutowe i rozwojowe. Oznacza to. że wszystkie strategiczne cele wymienione w § 7 Statutu, w tym obsługa programów pomocowych, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, muszą być i są finansowane z zysku. Nie jest jasnym, dlaczego Instytucja Pośrednicząca (Minister Gospodarki) uznaje, że cele statutowe strony skarżącej nie mogą być uznane za zgodne z zadaniami działalności innowacyjnej. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu strony skarżącej została przeprowadzona z naruszeniem prawa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Gospodarki W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko co do prawidłowej oceny wniosku w piśmie oddalającym protest. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) dalej; "u.z.p.p.r.", w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-6). Zgodnie z przepisem art. 30c ust. 3 pkt 2 tej ustawy, sąd może oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym zostało stwierdzone, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy rozpatrujące sprawę prawidłowo przeanalizowały sprawę i zinterpretowały przepisy mające w sprawie zastosowanie. Przedmiotem skargi jest rozstrzygniecie Ministra Gospodarki (Instytucji Pośredniczącej I Stopnia) z dnia [...] września 2013 r. uznające złożony protest za niezasadny. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte na podstawie art. 30 b/ u.z.p.p.r. który stanowi, że w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych oraz na podstawie zapisów Procedury Odwoławczej w ramach PO IG, stanowiącej Załącznik 4.4. do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. W ocenie Sądu Minister Gospodarki zasadnie odmówił uwzględnienia protestu. Istota sporu sprowadza się do interpretacji przepisu § 9 ust.2 pkt 1 rozporządzenia MRR z 2 kwietnia 2012 r., wydanego na podstawie art. 6b ust. 10 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275, ze zm.) W myśl powołanego przepisu § 9 ust.2 pkt 1, wsparcie na inicjowanie działalności innowacyjnej może być udzielone podmiotowi działającemu na rzecz innowacyjności, który spełnia m. in. następujący warunek: - nie działa w celu osiągnięcia zysku lub - jeśli działa w celu osiągnięcia zysku - przeznacza zysk na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Bezspornym w sprawie jest, że wnioskodawca ma realną możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, a więc działalności dla zysku. Sporna jest natomiast kwestia, na co osiągany przez wnioskodawcę zysk może być przeznaczany. W ocenie skarżącej z zapisów Statutu Spółki (§ 37 ust. 1 i 2 Statutu) jasno wynika, na co może być przeznaczony zysk: najpierw tworzy się kapitał zapasowy i rezerwowy a pozostałą część zysku, do 2020 r. przeznacza się na cele statutowe i rozwojowe Spółki. W ocenie skarżącej oznacza to, że wszystkie strategiczne cele wymienione w § 67 Statutu, w tym obsługa programów pomocowych, muszą być i są finansowane z zysku. Skarżąca podnosi, że wszystkie jej cele statutowe są zgodne z zadaniami działalności innowacyjnej, przyczynianie się bowiem do tworzenia nowych miejsc pracy czy wdrażanie standardów i norm zgodnych z wymogami europejskimi może odbywać się w sposób innowacyjny, co więcej może stanowić samo w sobie innowację. Natomiast w ocenie Ministra Gospodarki zapis § 26 ust. 3 Statutu Spółki, zgodnie z którym akcjonariusze mają prawo do udziału w zysku rocznym przeznaczonym przez Walne Zgromadzenie do podziału jest zapisem niespełniającym wymogów wynikających z rozporządzenia MRR z 2 kwietnia 2012 r. Zapis ten przesądza o tym, że nie cały zysk zostanie przeznaczony na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Minister powołał także treść innych zapisów Statutu, które mogą wskazywać na inne przeznaczenie zysku, a mianowicie § 32 Statutu, zgodnie z którym Walne Zgromadzenie może tworzyć z zysku do podziału kapitał szkoleniowy, rozwoju, studiów i programów restrukturyzacji oraz inne kapitały celowe. W ocenie Sądu prawidłowa jest interpretacja przepisu § 9 ust.2 pkt 1 rozporządzenia MRR z 2 kwietnia 2012 r. dokonana przez Ministra Gospodarki. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 6b ust. 10 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Dz.U.2007.42.275 j.t. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, właściwy minister pełniący funkcję instytucji zarządzającej programem operacyjnym, (...) określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez Agencję pomocy finansowej w ramach tego programu, uwzględniając konieczność realizacji celów w nim określonych, efektywnego i skutecznego wykorzystania tej pomocy oraz zapewnienia przejrzystości jej udzielania. Minister był więc uprawniony do określenia przeznaczenia, warunków i trybu udzielania pomocy finansowej. Jednym z warunków jest nie działanie w celu osiągnięcia zysków lub przeznaczanie zysku na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej, jeżeli podmiot ubiegający się o pomoc działa w celu osiągnięcia zysku. Z takiej konstrukcji przepisu należy wywieść, że jeżeli podmiot osiąga zysk, to cały zysk powinien być przeznaczony na inicjowanie działalności innowacyjnej. Prawo akcjonariuszy do udziału w zysku rocznym a także możliwość tworzenia z zysku różnych kapitałów celowych powodują, że nie cały zysk jest przeznaczany na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Zasadnie zatem Minister Gospodarki uznał, że skarżąca nie spełnia kryterium określonego w przepisie § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRR z dnia 2 kwietnia 2012 r. stwierdzając, że strona skarżąca nie spełnia kryterium zapisanego w powyższym przepisie Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa przy ocenie projektu i na podstawie art. 30c ust 3. pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzeczono jak w sentencji.