II SA/Go 753/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. W dniu 15 kwietnia 2008 roku A.J. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2008 rok. W złożonym wniosku Wnioskodawczym zadeklarowała do płatności następujące działki rolne: - "A" - ( jednolita płatność obszarowa - JPO), powierzchnia 3,58 ha, położona na działkach, ewidencyjnych nr [...]; - "Al" - ( uzupełniająca płatność obszarowa - UPO), powierzchnia 0,60 ha, położona na działce ewidencyjnej nr [...]; - "A2" - ( uzupełniająca płatność obszarowa - UPO), powierzchnia 1,57 ha, położona na działkach ewidencyjnych nr [...]; Łączna powierzchnia działek rolnych, zgłoszonych we wniosku o płatności wyniosła: do jednolitej płatności obszarowej (JPO) 3,58 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) 2,17 ha. W wyniku weryfikacji wniosku A.J. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] listopada 2008 roku wydał A.J. decyzję o przyznaniu płatności do gruntów rolnych nr [...]. Powyższą decyzją przyznano Wnioskodawczym płatności w łącznej wysokości 1799,15 zł, w tym z tytułu: jednolitej płatności obszarowej (JPO) w wysokości 1214,73 zł, zaś uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) w wysokości 584,42 zł. W dniu [...] lipca 2012 roku do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej informujące, że w postępowaniu kontrolnym ustalono, iż M.K. był faktycznym użytkownikiem gospodarstwa rolnego należącego do Pani A.J.. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przekazał protokoły z przesłuchań A.J., T.J., L.J. oraz M.K.. Wobec powyższego - w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa stanowiącego, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR na podstawie art. 149 § 1 Kpa, postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2012 roku, wznowił postępowanie administracyjne w ramach przyznania wsparcia bezposredniego za rok 2008 dla A.J.. W uzasadnieniu wskazano, że bezpośrednią przyczyną zastosowania trybu wznowienia postępowania było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, dotyczących tego, że M.K. był faktycznym posiadaczem i faktycznym użytkownikiem w roku 2008 gospodarstwa rolnego położonego w [...], należącego do A.J.. W trakcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, organ przeprowadził dowód z zeznań A.J. oraz świadków: T.J., M.K. oraz L.J.. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] lutego 2013 roku wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatnościw ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższą decyzją Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił Wnioskodawczym przyznania płatności na rok 2008 z tytułu płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 1214, 73zł oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw odstawowych i nałożył sankcję w wysokości 584,42zł. Na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego zebranego w sprawie organ stwierdził, iż A.J. nie była użytkownikiem, a co za tym idzie posiadaczem, działek nr [...], położonych w [...], deklarowanych we wniosku o płatności, wyżej określone, na rok 2008. W ocenie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, A.J. gospodarstwo wraz z całym inwentarzem wydzierżawiła w dniu [...] marca 2003 roku M.K., który zgodnie z umową dzierżawy był zobowiązany do użytkowania gruntów w należytej kulturze rolnej. Udział A.J. w prowadzeniu produkcji rolniczej na wydzierżawionych przez M.K. gruntach był marginalny i ograniczał się do pomocy w wypełnianiu druków związanych z hodowlą bydła. Organ stwierdził, że to M.K. na działkach nr [...] w roku 2008 samodzielnie prowadził działalność rolniczą. Bezspornym zdaniem organu jest to, że M.K. wykonywał wszelkie prace agrotechniczne w gospodarstwie, ponosił koszty jego funkcjonowania oraz czerpał zyski ze sprzedaży plonów. Powyższe zostało potwierdzone zarówno przez świadków jak i A.J. w toku przesłuchań przeprowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dał wiary zeznaniom składanym przez A.J. oraz przesłuchiwanych świadków w trakcie przesłuchań w Biurze Powiatowym ARiMR albowiem zeznania te są niespójne, natomiast za wiarogodne uznał zeznania złożone przed Urzędem Kontroli Skarbowej. Rozpatrując ponownie sprawę A.J. o przyznanie płatności na rok 2008, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2008 roku nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2008 stoi w oczywistej sprzeczności z treścią cytowanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wobec powyższego uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, ustalił iż płatności do gruntów rolnych na rok 2008 powinny zostać odmówione A.J. z uwagi na fakt, iż zgłoszone do płatności grunty rolne nie były przez stronę użytkowane, a co za tym idzie nie były w jej posiadaniu przez cały rok 2008. Wobec powyższego podczas ponownej kontroli administracyjnej sprawy nr [...] działki rolne (A, A1 i A2) wykluczono z powierzchni kwalifikowanej do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) wobec czego nie stwierdzono powierzchni kwalifikującej się do płatności we wniosku A.J.. Organ dokonał szczegółowych wyliczeń nałożonych sankcji. Od powyższej decyzji A.J. złożyła odwołanie domagając się jej uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji ocenę stanu faktycznego oraz materiału dowodowego z naruszeniem przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i 2, art. 80, art. 146 § 1 w związku z 145 § 1 pkt 5 oraz art; 151 § 1 pkt 5 Kpa, co w konsekwencji skutkowało obrazą przepisów prawa materialnego, mających bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności z art. 7 ust. 1 i 2 , art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającej szczegółowe zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1182/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 , str. 18 ze zm.), przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującą zaskarżoną decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( z pomniejszeniem w okresie trzech lat kalendarzowych). Odwołująca wskazała, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR całkowicie pominął w swoich ustaleniach i uzasadnieniu fakt, iż postępowanie toczące się przed Urzędem Kontroli Skarbowej dotyczyło, jedynie dochodów z nieujawnionych źródeł dochodów M.K., a nie sposobu, tym bardziej szczegółowego prowadzenia tego gospodarstwa rolnego w łatach 2004 - 2009". Natomiast z zeznań świadków i A.J. złożonych podczas rozpraw administracyjnych przeprowadzonych w grudniu 2012 roku wynika, iż całością najważniejszych spraw i decyzji dotyczących prowadzenia gospodarstwa rolnego w łatach 2004 - 2009 zajmowała się Pani A.J., w sytuacji gdy M.K. będąc jego dzierżawcą zajmował się jedynie sferą faktycznego (fizycznego) i wykonawczego prowadzenia spraw. Przedmiotowe wnioski dowodowe potwierdzają w ocenie strony, iż wznowione postępowanie powinno się zakończyć wydaniem decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji i umorzeniem postępowania w całości. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwołał się do obowiązujących przepisów : Art. 7 ust. 1 ustawy O płatnościach (...) stanowiącemu, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust, 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 jeżeli: 1. posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2. wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, 2a. przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, 3. został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy, który stanowi, iż rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa), - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Organ odwoławczy analizując zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, iż A.J. nie spełniła warunków umożliwiających przyznanie płatności bezpośrednich, określonych w Ustawie z dnia 26 stycznia 2007 roku O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego albowiem w roku 2008 nie była posiadaczem gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr [...]. Organ podkreślił, iż A.J. składając w dniu 15 kwietnia 2008 roku wniosek o przyznanie płatności zadeklarowała, iż posiada grunty rolne o powierzchni 3,58 ha i na podstawie powyższej deklaracji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu [...] listopada 2008 roku decyzję nr [...], którą przyznał Stronie płatności w wysokości 1799,15 zł. Jednakże w wyniku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w latach 2011 - 2012 ustalono, iż A.J. w roku 2008 nie była posiadaczką działek deklarowanych do płatności, a co za tym idzie, nie spełniała wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 1 Ustawy. Grunty A.J. od dnia [...] marca 2003 roku zostały wydzierżawione M.K. do wykorzystywania na cele rolnicze na podstawie umowy dzierżawy, będącej umową dwustronną konsensualną, co oznacza, że dochodzi do skutku poprzez złożenie zgodnych oświadczeń woli stron. Dzierżawca zobowiązał się do korzystania z przedmiotu dzierżawy według zasad racjonalnej gospodarki tj. użytkować grunty utrzymując je w należytej kulturze. Czynsz dzierżawny został określony w wysokości opłaty podatku za wydzierżawione grunty Wobec powyższego wnioskodawczym nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów deklarowanych we wniosku o płatności. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zasadnym było zatem wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR analizując zeznania A.J. oraz M.K., T.J., L.J. stwierdził, iż istnieje rozbieżność stanowisk ze strony przesłuchiwanych osób w zakresie kwestii posiadania działek nr [...] w roku 2008. W takim stanie rzeczy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR - działając zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów stwierdził, iż walor wiarygodności należy przypisać zeznaniom oraz oświadczeniom składanym przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej, które na żadnym etapie postępowania prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej nie zostały przez zeznających zakwestionowane względem siebie czy też podważone w jakikolwiek sposób przez przesłuchiwane osoby, a ponadto są one spójne z treścią umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] marca 2003 roku. Resumując, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, iż M.K. był w roku 2008 posiadaczem działek nr [...] zgłoszonych we wniosku z dnia [...] kwietnia 2008 roku A.J., a w tak ustalonym stanie faktycznym wnioskodawczym nie spełniła wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 14, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy, tj. nie jest rolnikiem albowiem nie prowadziła w roku 2008 działalności rolniczej oraz nie była posiadaczem działek gruntu rolnego deklarowanych we wniosku o płatności. Na mocy wskazanych wyżej przepisów prawa oraz w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych w sprawie o przyznanie płatności na rok 2008 dla A.J. wykluczone zostały wszystkie zgłoszone działki rolne "A/A1/A2" położone na działkach ewidencyjnych nr [...] o łącznej powierzchni 3,58 ha do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz 2,17 ha do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO). Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, iż A.J. składając w dniu 15 kwietnia 2008 roku własnoręcznie podpisany wniosek o przyznanie płatności na 2008 rok oświadczyła, że znane są jej m.in.: zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, a ponadto zobowiązała się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie pomocy finansowej, o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności jeśli zmiana ta dotyczy wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Wnioskodawczym na żadnym etapie prowadzonego postępowania, nie informowała organu o jakichkolwiek okolicznościach mających wpływ na przyznanie przedmiotowych płatności, utrzymując tym samym, iż jest posiadaczką działek rolnych zgłoszonych we wniosku. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie dostrzegł przesłanek do stwierdzenia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Zgodnie bowiem z art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2009, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. L 30/16 - 30/99, 30.1.2009 r.) do celów niniejszego rozporządzenia działanie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne są uznawane przez właściwy organ w przypadkach takich jak: śmierć rolnika, długookresowa niezdolność rolnika do pracy, poważna klęska żywiołowa w dużym stopniu dotykająca grunty rolne gospodarstwa, wypadek powodujący zniszczenie w gospodarstwie budynków dla zwierząt gospodarskich, choroba epizootyczna dotykająca wszystkie zwierzęta gospodarskie rolnika lub część tych zwierząt. Takie przypadki winny być zgłoszone na piśmie. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż nie znaleziono przesłanek wynikających z art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który stanowi, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w przypadku sprawy A.J. przesłanki wynikające z cytowanego art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 nie zaistniały. Organ wskazał, że zastosowanie w przypadku jednolitej płatności obszarowej (JPO) ma art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystał, odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.), który stanowi, z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych - jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym w wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 pkt. 22 Rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 50% za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy, a rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem zadeklarowanym a wyznaczonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto różnicę. Nałożona kwota potrąceń płatności wynosi 1214,73 zł. Kwota ta będzie potrącana z przyznanych płatności uzupełniających, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. W przypadku uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) Organ odwołał się do art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.), zgodnie z którym, jeśli dla całkowitego ustalonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniak, nasion i tytoniu, zgodnie z tytułem IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia o więcej niż 30%, pomoc do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia zostanie cofnięta na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeżeli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu wsparcia, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, lub w ramach dodatkowej kwoty pomocy ustanowionej w art. 12 tego rozporządzenia, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, jakie złożył w ciągu trzech łat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane". Nałożona kwota potrąceń płatności wynosi 584,42 zł. Kwota ta będzie potrącana z przyznanych płatności uzupełniających, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Podsumowując, Dyrektor ARiMR stwierdził, przyznanie A.J. jednolitych płatności obszarowych (JPO) stałoby w oczywistej sprzeczności z art. 7 ust. 1 Ustawy albowiem nie była ona w posiadaniu działek zgłoszonych we wniosku o płatności na rok 2008, a wskazany przepis prawa uzależnia przyznanie płatności od posiadania działek gruntu rolnego. Ponadto zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tj. art. 7 ust. 2 pkt 3 Ustawy, uzupełniające płatności obszarowe (UPO) przysługują w przypadku gdy rolnik spełnia warunki do przyznania jednolitych płatności obszarowych (JPO). Skoro wnioskodawczyni nie spełnia warunków do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) zatem należy także odmówić przyznania uzupełniających płatności obszarowych (UPO). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż nie zawiera ono żadnych wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługiwało na uwzględnienie. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, iż organy ARiMR odmówiły wiarygodności zeznań składanych przez A.J., L.J., T.J. oraz M.K. złożonymi przed upoważnionymi pracownikami Biura Powiatowego ARiMR. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR walor wiarygodności przypisać należy zeznaniom składanym przed inspektorami Urzędu Kontroli Skarbowej, które jednocześnie są zgodne z zapisami umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] marca 2003 roku pomiędzy M.K., a A. i L.J.. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił, iż zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów organ każdorazowo i samodzielnie, w realiach konkretnej sprawy podejmuje decyzję o tym, które dowody uznać za wiarygodne, a którym dowodom w całości lub części odmówić wiarygodności. Na powyższą decyzję A.J. złożyła skargę, w której zarzuciła ocenę stanu faktycznego oraz materiału dowodowego przedmiotowej sprawy z naruszeniem przepisów postępowania określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 i art. 151 § 1 pkt.2, art.146 § 1, w zw. z art. 145 § 1 pkt.5 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (kpa) , co w konsekwencji skutkowało obrazą przepisów prawa materialnego, mających bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności z art. 7 ust. 1 i 2 , art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającej szczegółowe zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1182/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 , str. 18 ze zm), przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującą zaskarżoną decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (z pomniejszeniem w okresie trzech lat kalendarzowych). Z tych racji wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie, uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz umorzenie przedmiotowego postępowania. W ocenie skarżącej zarówno organ I jak i II instancji, wydał decyzję zaskarżoną z naruszeniem zasad wynikających z treści art. 7 i 77 §1 i § 2 kpa oraz art. 80 i art. 151 § 1 pkt 2, art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. , co w konsekwencji skutkowało obrazą przepisów prawa materialnego, mających bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W tym kontekście rozpatrując materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie należy uwzględnić fakt, iż zarówno organ I jak i II instancji kierując się formalnym uzasadnieniem "priorytetu" materiału dowodowego z postępowania prowadzonego przez UKS, praktycznie całkowicie odmówiły wiary zeznaniom wymienionym wyżej świadków i samej strony, co miałoby wynikać jakoby świadomym z ich strony bronieniem w tym postępowaniu A.J. przed ujemnymi konsekwencjami. Organ II instancji całkowicie pomija w swoich ustaleniach i uzasadnieniu fakt, iż materiał dowodowy i zeznania tych samych świadków w postępowaniu przed UKS dotyczyły odmiennego stanu faktycznego i odrębnych zagadnień merytorycznych , na co zwracano już uwagę w piśmie pełnomocnika z dnia [...] listopada 2012 roku, gdyż postępowanie to dotyczyło jedynie dochodów z nieujawnionych źródeł dochodów M.K., a nie sposobu, tym bardziej szczegółowego, prowadzenia tego gospodarstwa rolnego w latach 2004-2009. Z tych względów wnioskowano przeprowadzenie postępowania dowodowego z przesłuchania wnioskowanych świadków i samej strony postępowania i w ocenie skarżącej właśnie tym zeznaniom i ustaleniom należy w pierwszej kolejności dać wiarę , jako zeznaniom bezpośrednio i merytorycznie ukierunkowanym na istotę zagadnienia rozstrzyganego w niniejszym postępowaniu. Z zeznań wskazywanych świadków i A.J. na rozprawach administracyjnych wynika zaś, że całością najważniejszych spraw i decyzji dotyczących prowadzenia gospodarstwa rolnego w [...] w latach 2004-2009 zajmowała się wówczas A.J., w sytuacji, gdy M.K. będąc jego dzierżawcą zajmował się jedynie sferą faktycznego ("fizycznego") i wykonawczego prowadzenia jego spraw. Zdaniem A.J. skarżąca posiadała więc w sposób trwały władztwo nad gospodarstwem, gdyż sprawowała nad nim nadzór poprzez bieżące zarządzanie nim. Posiadanie - prowadzenie gospodarstwa rolnego nie wymaga bowiem osobistego wykonywania prac rolniczych przez właściciela, a może polegać na zarządzaniu tym gospodarstwem wyrażającym się - tak jak w przypadku gospodarstwa skarżącej - decydowaniem o kolejności i terminie wykonywania prac polowych, wynajęciem osób do ich fizycznego prowadzenia, czy wreszcie nadzorowania tych prac. Oznacza to, że rolnik posiada - prowadzi gospodarstwo rolne, jeżeli co najmniej do niego należy podejmowanie decyzji dotyczących prowadzonego gospodarstwa. Tak rozumiany osobisty charakter działalności rolniczej nie wyklucza zaś korzystania z pomocy innych osób w prowadzeniu gospodarstwa lub zatrudnianiu w tym celu pracowników. Prowadzenie działalności rolniczej wiąże się ściśle z działaniami koniecznymi dla prowadzenia gospodarstwa rolnego, tj. z wykonywania pracy w tym gospodarstwie lub z wykonywania innych zwykłych czynności związanych z prowadzeniem takiej działalności. Praca lub czynności nie muszą mieć charakteru pracy fizycznej. Mogą polegać także np. na zarządzaniu gospodarstwem. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2002 roku nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował, zastosował oraz czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W konsekwencji powyższej kontroli sąd uchyla zaskarżoną decyzję jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 e zm.) zwanej dalej ppsa. Sąd rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie sądowa kontrola sprowadzała się w pierwszej kolejności do przesądzenia dwóch podstawowych kwestii, tj. 1) zasadności wznowienia postępowania przez organy administracji rolnej; 2) oceny wydania przez te organy we wznowionym postępowaniu decyzji zgodnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Dokonując oceny w tak zakreślonych granicach, skład orzekający nie dopatrzył się naruszeń prawa mających lub mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do niekwestionowanego w sprawie faktu wydzierżawienia przez skarżącą - przed wydaniem przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie pierwotnej, ostatecznej decyzji - na mocy umowy z dnia [...] marca 2003 roku działek o nr ewid. [...] objętych wnioskiem strony o płatności na 2008 rok, o którym to fakcie organ I instancji nie miał wiedzy przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o przyznaniu płatności JPO I UPO, uznać należało, iż bez wątpienia ziściła się przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. ujawniona została istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, a zarazem nowy dowód w postaci umowy dzierżawy, który co prawda istniał w dniu wydania decyzji, lecz nie był znany organowi. Jakakolwiek zmiana areału gruntów znajdujących się w posiadaniu skarżącej jest bowiem istotną okolicznością w rozumieniu przywołanego przepisu, którą organ decyzyjny musi mieć na uwadze przy podejmowaniu decyzji, niezależnie od brzmienia przepisu formułującego wymóg posiadania nieruchomości rolnych przez wnioskodawczynię, deklarującą grunty do płatności. Ujawnienie tej okoliczności uprawniało Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do wznowienia postępowania w sprawie płatności na 2009 rok, o które ubiegała się skarżąca. Zaistnienie przedstawionej przesłanki wznowienia postępowania przesądzało z kolei o konieczności uchylenia pierwotnej decyzji i wydania nowego orzeczenia rozstrzygającego o istocie sprawy, stosownie do dyspozycji przepisu art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. W dalszej kolejności podnieść trzeba, iż wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w skardze, nie można skutecznie zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym zakresie w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, nr 170, poz.1051 ze zm.). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy określa warunki jakie musi spełniać rolnik, aby otrzymać jednolitą płatność obszarową. Przepis art. 7 ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw wskazanych roślin położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie JPO. Jednym z warunków uzyskania wymienionej płatności jest posiadanie działek rolnych o określonej powierzchni. Pojęcie posiadania nie zostało uregulowane w przepisach dotyczących przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Posiadanie w ujęciu cywilistycznym nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe. Pojęcie posiadania na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy o płatnościach, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 roku, w spr. II GSK 734/11; z dnia 16 maja 2012 roku, w spr. II GSK 537/11; z dnia 7 marca 2012 roku, w spr. II GSK 87/11;z dnia 18 lipca 2012 roku, w spr. II GSK 932/11, z dnia 29 listopada 2011 roku, w spr. II GSK 1177/10; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 17 maja 2011 roku, w spr. III SA/Po 732/10; w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2010 roku, w spr. I SA/Gd 335/10). Za takim rozumieniem pojęcia posiadania gruntów rolnych przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Oceny, czy wnioskodawcy przysługuje w świetle przepisów art. 7 ust.1 i ust. 2 ustawy wnioskowana płatność do zadeklarowanych gruntów należy dokonywać biorąc pod uwagę definicje pojęcia "rolnik" i " działalność rolnicza" sformułowane w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U.UE.L.2003.270.1). Zgodnie z definicją zapisaną w powołanym przepisie "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną, bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz które prowadzą działalność rolniczą; "działalność rolnicza" oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Jeżeli więc art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że JPO przysługuje rolnikowi na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, to oznacza to, że JPO przysługuje osobie, która prowadzi działalność rolniczą, czyli zajmuje się produkcją, hodowlą lub uprawą produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, do gruntów rolnych na których taką działalność prowadzi. Płatności obszarowe i uzupełniające (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy) nie przysługują więc wyłącznie z tytułu posiadania gruntów rolnych, ale z tytułu posiadania związanego z prowadzeniem działalności rolniczej. Sporadyczna pomoc w gospodarstwie rolnym nie może być rozumiana jako prowadzenie działalności rolniczej w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Pokreślić jednocześnie należy, że zgodnie art. 7 ust. 6 ustawy w przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu. Odwołując się do przepisów Kodeksu cywilnego należy wskazać, że zgodnie z art. 336 kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą (posiadacz zależny). Jak wynika z niekwestionowanego w tym zakresie stanu faktycznego sprawy, działki ewidencyjne na których znajdują się działki rolne A i A1 objęte wnioskiem o płatności JPO i UPO za rok 2008, skarżąca wydzierżawiła M.K. na okres 10 lat na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2003 roku, aneksowanej w dniu [...] lutego 2008 roku ( jednakże w sposób nie mający znaczenia dla rozpoznawanej sprawy ). Umowa ta została ujawniona w urzędzie Gminy. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy podatek rolny od dzierżawionych gruntów opłacał M.K.. W zaistniałej sytuacji skarżąca jako konkurująca do pozycji posiadacza samoistnego w rozumieniu omawianego przepisu, wobec istnienia posiadania zależnego po stronie dzierżawcy (M.K.), nie miała podstaw do ubiegania się o płatności obszarowe zważywszy na brzmienie powołanego art. 7 ust. 6 ustawy. Ustawodawca dając pierwszeństwo w ubieganiu się o płatności posiadaczowi zależnemu przesądza, iż działalność rolniczą prowadzi dzierżawca. W ocenie Sądu w trakcie postępowania zostało potwierdzone, iż stan wynikający z faktu zawarcia umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2003 roku, odpowiada rzeczywistości tj. że M.K. tj. od dnia zawarcia umowy dzierżawy był faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych (działek ewidencyjnych nr [...]) zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności JPO i UPO na 2009. Nie można bowiem odmówić słuszności stanowisku organu odwoławczego, który w rezultacie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego przypisał walor wiarygodności zeznaniom strony oraz świadków złożonym przed inspektorami Urzędu Kontroli Skarbowej, tym bardziej, jeśli się zważy, że treść tychże zeznań znajduje swoje odzwierciedlenie w fakcie zawarcia i treści umowy dzierżawy, nakładającej na dzierżawcę obowiązek prowadzenia na gruntach racjonalnej gospodarki, w tym ich użytkowania oraz utrzymywania w dobrej kulturze rolnej. Nie znajdują również potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym (także z czynności przeprowadzonych w trakcie postępowania administracyjnego) twierdzenia sformułowane w skardze, iż to A.J. decydowała o kolejności i terminie wykonywania prac polowych, zajmowała się wynajęciem osób do ich fizycznego prowadzenia, czy też nadzorowała te prace. Przeczą temu zeznania T.J. (syna strony), który potwierdził podczas przesłuchania w siedzibie organu I instancji, iż to M.K. fizycznie użytkował gospodarstwo, a także M.K., podnoszącego, że prowadził gospodarstwo od roku 2003, w tym dokonywał wszystkich koniecznych zabiegów agrotechnicznych, czerpał z niego pożytki, zaś rodzaj produkcji, czy zakup środków produkcji uzgadniał z A.J. (ze względu na posiadane przez nią doświadczenie). Reasumując uznać należało, iż brak było podstaw do przyjęcia, jak domagał się tego pełnomocnik strony skarżącej, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy ARiMR naruszyła art. 7, art. 77, czy art. 80 Kpa. Z treści powołanych przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły, w ocenie składu orzekającego, zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie. Zgodzić się należy z organem, iż przymiot wiarygodności posiadają zeznania świadków i skarżącej złożone w postępowaniu przed organami kontroli skarbowej. W toku tego postępowania skarżąca zeznawała w charakterze świadka, bez świadomości skutków jakie rodzić może fakt uzyskania dopłat w sytuacji nieprowadzenia działalności rolniczej na zadeklarowanych we wniosku o ich przyznanie gruntach oddanych w dzierżawę. Słuszny też pozostał wniosek organów, iż dopiero wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją przyznającą płatności stało się przyczyna odmiennych twierdzeń skarżącej i powiązanych z nią więzami rodzinnymi świadków o faktach dotyczących użytkowania rolniczego zadeklarowanych gruntów. Odnosząc się do zarzutów skargi zgodzić się należy, iż przedmiot postępowania prowadzonego wobec M.K. przez organy kontroli skarbowej pozostawał odmienny od postępowania w przedmiocie dopłat bezpośrednich za rok 2008. Jednakże istotny, dla oceny wiarygodności złożonych zeznań wówczas i w postępowaniu wznowieniowym, pozostaje stopień szczegółowości zeznań złożonych przed UKS przez M.K.. Wyjaśniając źródła uzyskiwanych przez siebie dochodów, szczegółowo opisywał on funkcjonowanie gospodarstwa, rodzaj prowadzonych upraw, ich areał , uzyskiwane z nich dochody, czego nie można powiedzieć o zeznaniach skarżącej. W konsekwencji powyższego uznać należało, że uzasadniona była zarówno odmowa przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008, jak i zastosowanie trzyletnich sankcji finansowych, o jakich mowa w art. 51 ust. 2 rozporządzenia komisji (WE) nr 796/2004. Skoro bowiem skarżąca nie była uprawniona do JPO i UPO ze względu na fakt, iż nie użytkowała rolniczo zadeklarowanych, zarzuty naruszenia wskazanego przepisu pozostają nieuzasadnione. Wobec niedostrzeżenia przez Sąd wydania weryfikowanej decyzji z naruszeniem prawa mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy, skarga podlegała oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.