II SA/Sz 721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi A. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] r. Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 110 ust. 7 pkt 3 i ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287 poz. 1687 ze zm.) odmówił przyznania aspirantowi A. R. nagrody rocznej za 2012 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. wobec aspiranta A. R. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] r. orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, na podstawie art. 134 pkt 6 ustawy o Policji. Po rozpoznaniu wniesionego przez A. R. odwołania powyższe orzeczenie zostało uchylone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem nr [...] r. ponownie wydał decyzję o wymierzeniu A. R. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Komendant Powiatowy podał dalej, że zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku, między innymi, popełnienia czynu, za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 110 ust. 8 ustawy obniżenie lub pozbawienia prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust.1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Postępowanie dyscyplinarne wobec asp. A. R. dotyczyło naruszenia dyscypliny służbowej w 2012 r. W odwołaniu asp. A. R. wskazał, że z powyższym rozkazem zapoznał się w dniu [...]r., a nagroda roczna policjantom garnizonu [...] wypłacona została przed dniem 20 lutego 2013 r. W chwili przyznawania nagrody rocznej za 2012 r. postępowanie dyscyplinarne nie zostało jeszcze zakończone. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował treść art.110 ust. 7 pkt 3 i art. 110 ust. 8 ustawy o Policji i wskazał, że z punktu widzenia obowiązujących w tym zakresie regulacji najistotniejsza pozostaje data popełnienia czynu a nie wymierzenia kary, gdyż jedynie za ten rok kalendarzowy, w którym policjant takiego czynu się dopuścił, nagroda roczna podlega obniżeniu bądź w ogóle nie jest przyznawana. Wyjątek stanowi sytuacja, w której nagroda roczna została już wypłacona, co ma miejsce wtedy, gdy sankcja karna bądź dyscyplinarna nie została orzeczona w roku, w którym policjant popełnił czyn lub przestępstwo. Tylko w takim przypadku obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zakończono prawomocnym orzeczeniem. Jednak nawet wówczas, podstawą zastosowania wobec policjanta sankcji finansowych jest fakt popełnienia przez niego czynu, bądź przestępstwa. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, w sprawie pozostaje niesporne, że w dniu [...] r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko asp. A. R. obwiniając go o stawiennictwo w służbie [...] r. w stanie nietrzeźwości (0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), co stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 134 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. W dniu [...] r. wydano orzeczenie nr [...] o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Po rozpoznaniu złożonego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po powtórnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] r. wydał orzeczenie nr [...], którym ponownie wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...]r. utrzymał powyższe orzeczenie dyscyplinarne w mocy. Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego, jednoznacznie wynika, że orzeczenie to uprawomocniło się po dacie wydania przez Komendanta Powiatowego Policji spornego rozkazu personalnego nr [...] r. W dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, tj. w dniu [...] r. w obrocie prawnym pozostawało prawomocne orzeczenie o wymierzeniu asp. A. R. kary wydalenia ze służby, a organ odwoławczy obowiązany jest procedować w oparciu o aktualny stan faktyczny sprawy. Art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny, nie dając właściwym przełożonym możliwości wyboru jakiegokolwiek innego rozwiązania poza pozbawieniem prawa do nagrody rocznej policjanta, któremu wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. R., podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podniósł że w dacie wydania decyzji w przedmiocie odmowy przyznania mu nagrody rocznej za 2012 r., nie było jeszcze ostatecznie zakończone postępowanie dyscyplinarne, w którym wymierzono mu karę wydalenia ze służby, ponieważ skorzystał z prawa do odwołania się od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji. Zdaniem A. R., skoro postępowanie dyscyplinarne pozostawało w toku, nie było podstawy do wydania decyzji o odmowie przyznania mu nagrody rocznej za 2012 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Rozpatrując skargę A. R. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2012 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2011r., nr 284, poz. 1687 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 110 ust. 1 tej ustawy – policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. W art. 110 ust. 7 ustawy o Policji wymieniono przypadki, w których nagroda roczna policjantowi nie przysługuje. W ust. 7 pkt 3 powyższego przepisu wskazano, że nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6, tj. ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. Natomiast ust. 8 tego przepisu określa zasady jej pozbawiania i precyzuje, za który rok kalendarzowy można policjantowi prawa do takiej nagrody odmówić. Artykuł 110 ust. 8 stanowi, że obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2 w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że organ odmawia przyznania policjantowi nagrody rocznej w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej przez tego policjanta, a naruszenie to zostanie stwierdzone w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...]r. utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji nr [...] r. w sprawie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia, tj. w dniu [...] r. orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] r., stanowiące podstawę faktyczną odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2012 r. było prawomocne. Odnosząc się do zarzutu skargi, wyjaśnić należy skarżącemu, że kwestię prawomocności orzeczeń, wydawanych na podstawie przepisów ustawy o Policji reguluje art. 135o ust. 1 ww. ustawy, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne : - z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono, - w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Wykładnia tego przepisu bez wątpienia pozwala stwierdzić, że orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby uprawomocniło się z dniem utrzymania go w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (jako organu odwoławczego), tj. z dniem [...] r. Tym samym zarzuty skarżącego odnośnie braku prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego, stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, należy uznać za chybione. Stwierdzić zatem należy, że stanowisko organów orzekających w sprawie, że skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna za 2012 r. jest prawidłowe i nie narusza prawa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.