II GZ 21/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Z. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2783/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 31 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2783/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił M. Z. P. (dalej skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie wykazał okoliczności świadczących o istnieniu przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wskazując jedynie na konieczność zaciągnięcia kredytu celem pokrycia zobowiązania wynikającego z nałożonej na niego kary pieniężnej. Nie podał jednakże żadnych danych o dochodach ani nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną i potwierdzających, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem WSA nie znając sytuacji materialnej skarżącego, nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Zażalenie na wskazane postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że w celu spłaty zobowiązania będzie musiał zaciągnąć kredyt, ponieważ nie posiada środków finansowych na zapłatę kary. W załączeniu przesłał dokumenty obrazujące jego sytuację finansową – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2012, informację o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku 2012, rozliczenie dochodu z remanentem za styczeń – sierpień 2013, podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za styczeń – sierpień 2013, podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za 2013 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako niezawierające usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony (wnioskodawcy) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie stronie ochrony tymczasowej, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do strony, a zatem powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zauważyć ponadto należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał, iż zaszły przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama konieczność zaciągnięcia kredytu na spłatę zobowiązania podatkowego i związany z tym uszczerbek finansowy nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku, jeśli nie towarzyszą temu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniosku powołał się jedynie na swoją sytuację finansową, nie wiążąc jej z przesłankami przyznania ochrony tymczasowej. Z dokumentacji dołączonej do zażalenia wynika, że skarżący poniósł w 2013 r. stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 14.102,39 zł, w roku 2014 strata wyniosła 17.468,08 zł, a na rachunku bankowym ma debet w wysokości 13.242,30 zł (stan na [...] września 2013 r.). Okoliczności te nie zmieniają jednak stanowiska NSA, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem w wyniku nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, co skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Innymi słowy, wykazanie jedynie straty w bilansie nie przesądza automatycznie o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, pomimo dołączenia do zażalenia dokumentacji finansowej, nie wykazał, że zapłata kary w wysokości 3.000 zł nałożonej zaskarżoną decyzją spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.