II OZ 1156/13

Dnia 10 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 listopada 2013 roku, sygn. akt II SA/Wr 580/13 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku S.J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z [...] maja 2013 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 4 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek S.J. (dalej jako "skarżąca") o zwolnienie z wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z [...] maja 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca złożyła pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniosła o zwolnienie jej z "wpłaty ww. kwoty". Wyjaśniła, że ma 88 lat, od 30 lat jest wdową, byłą więźniarką obozu koncentracyjnego. Ponadto jest osobą bardzo schorowaną, poruszającą się o kulach i wymagającą całodobowej opieki. Wskazała, że leczenie i opieka jest bardzo dużym obciążeniem finansowym w jej budżecie. Skarżącej doręczono wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF. W piśmie z 18 września 2013 r. skarżąca oświadczyła, że z uwagi na swój wiek i zły stan zdrowia nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza wniosku i wymaganych dokumentów. Pozostawiając wniosek bez rozpoznania Sąd I instancji wskazał, ze warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór formularza określa rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych i należy pozostawić go bez rozpoznania. Sąd I instancji podkreślił, że do akt sprawy wpływają kolejne podpisane przez skarżącą pisma. Oznacza to, że skarżąca jest w stanie się podpisać i może skorzystać z pomocy innych osób przy ich wysyłce. Nie istnieją więc przeszkody, które uniemożliwiałyby przesłanie do Sądu wymaganego formularza. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazała, że w swoich pismach wyjaśniała przyczyny, dla których nie mogła w terminie doręczyć Sądowi I instancji wymaganego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca pomimo skierowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała urzędowego formularza PPF. Postępowanie sądowe, a więc również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W sytuacji, gdy skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza, Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w cytowanym wyżej przepisie art. 257 p.p.s.a.. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.