II SA/Wa 1653/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Muzeum [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia -odrzucić skargę- Wnioskiem z 10 czerwca 2013 r. W. K. zwrócił się do Dyrektora Muzeum [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ilości wniosków składanych do rzecznika dyscypliny finansów publicznych, prokuratury oraz innych organów i instytucji w zakresie podejrzeń o złe gospodarowanie finansami publicznymi czy też naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Jednocześnie, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący wniósł o przekazanie skanów wniosków jakie w 2013 r. Muzeum [...] składało do tych instytucji. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor Muzeum [...] poinformował wnioskodawcę, że złożono 7 takich wniosków. Odnosząc się do żądania przekazania skanów wniosków złożonych w 2013 r. organ wskazał, że informacje takie nie należą do żadnej z kategorii informacji wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności nie można ich uznać za dokumenty urzędowe w rozumieniu tej ustawy. Ponadto informacje te nie mogą zostać udostępnione zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, gdyż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji, oraz w przypadku gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Żadna z osób, których dotyczą wskazane przez wnioskodawcę dokumenty nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Anonimizacja informacji podlegających ustawowej ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych nie jest możliwa, gdyż pomimo dokonania takiej czynności z treści dokumentów nadal wynikać będzie o jakie konkretnie osoby chodzi. Z uwagi na powyższe Muzeum nie może udostępnić wnioskodawcy żądanych dokumentów gdyż narażałoby się tym samym na odpowiedzialność prawną z tytułu ujawnienia danych wrażliwych. Pismem z [...] czerwca 2013 r. W. K. wezwał Dyrektora Muzeum [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielanie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku bez zbędnej zwłoki w pełnym zakresie. Dyrektor Muzeum w piśmie z [...] lipca 2013 r. nr [...] zatytułowanym "Odmowa udostępnienia informacji publicznej", działając na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformował że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z [...] czerwca 2013 r. działając w granicach dyspozycji normy wynikającej z art. 5 ust. 2 ustawy, odmawia udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej. Ponadto organ, powołując się na treść art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego, przyjął że Muzeum nie ma w tym przypadku obowiązku wydawania decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie dyrektor pouczył skarżącego, że wniosek z [...] czerwca 2013 r. mimo niespełnienia warunków formalnych został potraktowany jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co wynika wprost z art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z 18 lipca 2013 r., sprecyzowanym następnie pismem z 9 września 2013 r., W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Dyrektora Muzeum [...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Muzeum [...] wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu żądania skarżącego są bezpodstawne, z uwagi na to, że w istocie informacja publiczna została udzielona a spór sprowadza się do formy tego udostępnienia. W.K. domaga się bowiem udostępnienia skanów wniosków złożonych do Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] oraz Prokuratury Rejonowej. Muzeum w kolejnych pismach kierowanych do strony informowało, że z uwagi na ochronę danych wrażliwych niemożliwe jest przekazanie żądanych skanów z uwagi na to, że nie dotyczyły one wyłącznie osoby skarżącego. Nawet "zaczernienie" danych osobowych, jak domagał się skarżący, bez trudu pozwoliłoby na identyfikację osób, których wnioski dotyczyły. W ocenie Muzeum byłoby to niedopuszczalne naruszenie zasad ochrony danych osobowych osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi. Zdaniem organu powoduje to, że sprawy zgłoszone do powyższych organów nie należą do katalogu informacji publicznych wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez skarżącego informacje nie dotyczą osób pełniących funkcje publiczne ani też nie dotyczą bezpośrednio działalności Muzeum jako instytucji kultury. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie za informację publiczną można uznać wyłącznie sam fakt złożenia takich wniosków oraz co najwyżej treść zarzutów jakie zostały w nich zawarte, bez podawania jednak jakichkolwiek szczegółów pozwalających na identyfikację osób, których dotyczą. Pozostałe kwestie w ocenie Muzeum nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił pismo Dyrektora Muzeum [...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...]. W ocenie Sądu pismo to stanowi decyzję administracyjną, mimo, iż nie zawiera ono wszystkich elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. Zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga bowiem, aby pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w tym przepisie. Za decyzję administracyjną należy również uznać pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygające o sprawie i podpis upoważnionego pracownika (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Niewątpliwie takie warunki spełnia pismo Dyrektora Muzeum [...] z [...] czerwca 2013 r. skierowane do W. K. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zawiera bowiem oznaczenie organu, wskazuje adresata, rozstrzyga o odmowie dostępu do żądanych informacji ze względu na wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ograniczenie dostępu z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej i jest podpisane przez osobę uprawnioną. Z tego względu pismo to należy ocenić jako decyzję odmowną, podjętą w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Wprawdzie w piśmie tym organ wskazuje również, że żądane informacje nie należą do żadnej z kategorii informacji wymienionych w art. 6 u.o.d.i.p. jednakże w dalszej jego części wyraźnie odmawia udostępnienia informacji z powołaniem się na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 3 u.o.d.i.p. Rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zostało w sposób wyraźny podtrzymane przez Dyrektora Muzeum [...] w piśmie z [...] lipca 2013 r. nr [...] wystosowanym do skarżącego po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji, pismo z [...] lipca 2013 r. należy uznać za decyzję administracyjna utrzymującą w mocy decyzję z [...] czerwca 2013 r. Od decyzji tej W. K. przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tymczasem W. K. pomimo, że złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a Dyrektor Muzeum [...] w wyniku jego rozpoznania wydał decyzję z [...] lipca 2013 r., to przedmiotem swojej skargi uczynił decyzję z [...] czerwca 2013 r. wydaną przez organ w I instancji. Tym samym przedmiotem skargi uczynił decyzję wydaną przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie i z tego względu skarga ta jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Sąd wskazuje jednocześnie, że wobec braku pouczenia przez organ w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, skarżącemu przysługuje prawo złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wymienioną wyżej decyzję. Wniosek taki wraz ze skargą na decyzję ostateczną należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Dyrektora Muzeum [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.