II SA/Wa 1690/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej bojowej do ochrony osobistej – oddala skargę – Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Komendant [...] Policji odmówił H. M. wydania zaświadczenia uprawniającego do zakupu broni palnej bojowej. Organ wskazał, że strona od 1990 r. posiada pozwolenie na broń palną gazową, które to zezwolenie nie może być podstawą do zakupu broni innego rodzaju. Rozpoznając sprawę, na skutek odwołania strony, Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy skarżone postanowienie. W uzasadnieniu podkreślił, że strona otrzymała pozwolenie na broń palną gazową na podstawie ustawy z 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Późniejsze przepisy prawa, uchylając powyższą ustawę, zachowały ważność wydanych pod jej rządami pozwoleń. W związku z tym, w obecnej chwili strona, legitymując się pozwoleniem na posiadanie broni gazowej, posiada podstawę faktyczną do domagania się zgody tylko na zakup broni oznaczonej w pozwoleniu. Zaświadczenia wydawane w trybie opisanym w art. 217 K.p.a. muszą bowiem bazować na danych wynikających z posiadanych przez organ rejestrów i zbiorów. Od powyższego postanowienia skargę wywiódł H. M. Podniósł, że początkowo posiadał tymczasowe pozwolenie na broń gazową. Na około trzy miesiące przed upływem ważności powyższego pozwolenia otrzymał pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej, na podstawie której to zgody nabył broń gazową. Podkreślił również, że nowelizacja ustawy o broni i amunicji z 2011 r. w art. 10 pkt 4 mówi o tym, do zakupu jakich rodzajów broni uprawnia posiadane przez stronę pozwolenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy faktyczne do wydania stronie zaświadczenia uprawniającego do zakupu broni palnej bojowej. Podkreślenia wymaga fakt, że materię wydawania zaświadczeń regulują przepisy art. 217-220 K.p.a. W myśl art. 218 § 1 K.p.a. organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że organ może w zaświadczeniu potwierdzić tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że analiza akt administracyjnych prowadzi do konkluzji, że strona w 1990 r. otrzymała tymczasowe pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej. Następnie decyzją z [...] marca 1993 r. przedłużono ważność omawianego pozwolenia na kolejne dwa lata. Następnie, z mocy prawa, pozwolenie tymczasowe posiadane przez stronę, uległo przekształceniu w pozwolenie udzielone bezterminowo. Stąd więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, znajduje się on od 1990 r. w posiadaniu jednego pozwolenia dotyczącego broni gazowej. W 1993 r. skarżący nie uzyskał bowiem nowego pozwolenia na broń, a dokonano jedynie przedłużenia ważności pozwolenia już posiadanego przez stronę. Uwypuklenia wymaga również okoliczność, że na ocenę poprawności omawianego postanowienia nie rzutuje treść przywołanego w skardze art. 10 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, znowelizowanego ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Określony w tym przepisie katalog celów, dla których wydaje się pozwolenie na broń, dotyczy pozwoleń wydawanych pod rządami ustawy, zmienionej mocą wyżej powołanego aktu prawnego. To zaś, że w art. 10 aktualnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji, nie ma mowy o broni gazowej, nie oznacza tego, że pozwolenie jakim legitymuje się skarżący uległo przekształceniu w pozwolenie dotyczące broni bojowej. Pozwolenia wydawane pod rządami dawniej obowiązujących przepisów nie uległy bowiem z mocy samego prawa przekształceniu w pozwolenia dotyczące innych rodzajów broni. Skoro zaś ustawodawca zachował ważność tych dawnych pozwoleń, to oznacza to, że wiążą one tylko w zakresie rodzaju broni oznaczonej w pozwoleniu. Stąd więc, za zasadne uznać należy stanowisko wyrażone w skarżonym postanowieniu. Skoro z dokumentacji posiadanej przez organ wynika fakt, że strona uzyskała pozwolenie na broń gazową, to organ nie miał podstaw ku temu, aby wydawać zaświadczenie uprawniające do zakupu broni innego rodzaju niż ten, jaki wynikał z posiadanego przez stronę pozwolenia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).