II SA/Bd 818/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2013r. sprawy ze skargi M. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2013r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Bd 818/13 Uzasadnienie Wójt Gminy Ś.., decyzją nr [...] z [...] marca 2013 r. po przeprowadzeniu wznowionego na wniosek M. i J. P. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w sprawie ustalenia na wniosek B.B. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] położonych w L. dla inwestycji polegającej na budowie stawu hodowlanego oraz pomostu - na podstawie art. 151 § 2, w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa stwierdził, że ww. decyzja z 11 lipca 2012 r. wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 146 § 2 Kpa uchylenie decyzji ostatecznej nie jest możliwe w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wadliwość decyzji w przedmiotowej sprawie (strona nie brała czynnego udziału) nie miała wpływu na wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy została sporządzona przez uprawnionego urbanistę, który opracował decyzję po przeprowadzeniu analizy terenu i wizji lokalnej. Warunki określone w decyzji nie naruszają prawa własności i uprawnień osób trzecich. W związku z tym uznanie M. i J. P. za stronę postępowania już na samym początku procedury administracyjnej nie miałoby absolutnie żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a co za tym idzie zostałby wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i dlatego wydał decyzję, w której ograniczył się do stwierdzenia o wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 Kpa). Składając odwołanie pełnomocnik M. i J. P. zarzucił naruszenia art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa oraz art. 7 art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Kpa, poprzez brak ponownego (po wznowieniu postępowania) wyczerpującego merytorycznego zbadania sprawy, niezebranie wystarczającego materiału dowodowego, w tym w kontekście zgodności wydawanych warunków zagospodarowania i zabudowy terenu z interesami wszystkich stron oraz przepisami Prawa wodnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 151 § 2 i 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzją [...] z [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na charakter decyzji o warunkach zabudowy, wywodząc że ma ona charakter wstępny, nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych i jest pierwszym etapem realizacji inwestycji i powinna być wydana w wypadku łącznego spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Nie jest natomiast przedmiotem tego postępowania ustalenie wpływu zamierzonej inwestycji na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach i dlatego zastosowano art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa. Składając skargę pełnomocnik M. i J. P. domagając się uchylenia ww. decyzji z [...] maja 2013 r. zarzucił naruszenie: 1) art. 10 § 1 Kpa - poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów, materiałów i żądań, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem strona nie została uprzedzona, że jej wnioski dowodowe nie zostaną uwzględnione, i nie mogła złożyć dalszych wniosków co do zbadania innych błędów i zarzutów, 2) art. 146 § 2 Kpa - przez przyjęcie prawidłowości przyjęcia przez organ I instancji, iż w sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzja w sytuacji, gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione, nie przeprowadzono z udziałem skarżących postępowań uzgodnieniowych i gdy tym samym nie został zebrany pełny materiał dowodowy, 3) art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenu, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 4) art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy - poprzez wydanie decyzji, która nie jest zgodna z Prawem ochrony środowiska i Prawem wodnym; 5) art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy - przez niedokonanie a przynajmniej niewłaściwe dokonanie i nie uwzględnienie w treści decyzji uzgodnień z właściwym zarządem melioracji i urządzeń wodnych; 6) art. 151 § 2 Kpa w zw. z art. 146 § 2, 7, 77 § 1 i 78 § 1 Kpa - poprzez akceptację faktycznego braku ponownego (po wznowieniu postępowania) wyczerpującego merytorycznego zbadania sprawy, niezebrania wystarczającego materiału dowodowego, w tym w kontekście zgodności wydawanych warunków zagospodarowania i zabudowy terenu z interesami wszystkich stron oraz przepisami odrębnych ustaw. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Również o oddalenie skargi wnieśli uczestnicy postępowania B. i Z. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że postanowieniem z [...] lutego 2013 r. - [...] Wójt Gminy Ś. wszczął postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] lipca 2012 r. - [...] o warunkach zabudowy. Istota takiej decyzji tj. decyzji o warunkach zabudowy sprowadza się do badania czy zachodzą przesłanki wskazane treścią art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie upoważnia jednak do realizacji zamierzonej inwestycji, która wymaga jeszcze odrębnych przewidzianych prawem decyzji w tym m.in. pozwolenia na budowę. Przedmiotem tego postępowania nie jest więc - czego domagali się skarżący, których niesłusznie pominięto w toku postępowania zakończonego decyzją z [...] lipca 2012 r. - badanie wpływu zamierzonej przez wnioskodawcę inwestycji na stosunki wodne na sąsiednich nieruchomościach. Zgodnie z przepisami art. 149 § 2 Kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Granica tego postępowania jest więc wyznaczona zakresem sprawy rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie po jego wznowieniu rzeczą organu było ponowne zbadanie czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy i czy wydanoby odmienną decyzję, gdyby w tym postępowaniu uczestniczyłyby od samego początku pominięte strony tego postępowania, tj. skarżący M. i J. P. Obydwa uzasadnienia, tj. uzasadnienie zaskarżonej decyzji a także uzasadnienie decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzja, w ocenie Sądu wskazują, że organ ponownie przeanalizował czy wskazane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanki wystąpiły, a pominięcie przy jej wydaniu skarżących nie miało żadnego wpływu na treść decyzji. Zauważyć bowiem należy, że nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją ostateczną mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie wszystkie też wady takiego postępowania winny automatycznie powodować uchylenie dotychczasowej ostatecznej decyzji. Z akt wynika, że wszystkie czynności przewidziane przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostały podjęte i prawidłowo wykonane. Ostateczna decyzja wydana dla B.B. została sporządzona przez uprawnionego urbanistę, który opracował decyzję po wcześniejszym przeprowadzeniu analizy terenu i wizji lokalnej. Warunki określone w decyzji nie naruszają prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przeprowadzono zostało także odpowiednie postępowanie uzgodnieniowe z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (postanowienie z [...] czerwca 2012 r. nr [...]) oraz ze Starostą Powiatowym w G. (postanowienie z [...] czerwca 2012 r. nr [...]). W tym miejscu należy zaś wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zażalenie na postanowienie wydane przez organ uzgadniający przysługuje wyłącznie inwestorowi oraz że w niniejszej sprawie wydane zostało także odrębne pozwolenie wodno-prawne, na co wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i co było także przedmiotem przyznania przez pełnomocnika skarżących w toku rozprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503). Ustawa ta znowelizowała m.in. przepisy art., 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Przepis ten po wskazanej nowelizacji stanowi zaś, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego ani także przepisów postępowania. Zebrany bowiem został pełen materiał dowodowy, pozwalający na stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy aczkolwiek wydana z naruszeniem przepisów prawa nakazujących uczestniczenie w tym postępowaniu także i skarżących jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości, odpowiada jednak prawu i dlatego zasadne było zastosowanie art. 146 § 2 Kpa. I dlatego skargę oddalono.