II OZ 11/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 743/13 o odmowie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi J. R. na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] marca 2012 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za przechowywanie w depozycie broni myśliwskiej postanawia: oddalić zażalenie. W dniu [...] czerwca 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] marca 2012 r. wydane w przedmiocie kalkulacji opłaty za przechowywanie w depozycie broni myśliwskiej. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając złożony wniosek wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawierało żadnych pouczeń co do możliwości skorzystania ze środków odwoławczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przywrócenia terminu, wskazując, że po upływie roku od uchybionego terminu jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych, które nie miały miejsca w rozpatrywanej sprawie. Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uwzględnienie. Wskazał, że kalkulacja opłat za przechowywanie w depozycie broni myśliwskiej nie zawierała upoważnienia kierownika jednostki ani żadnych pouczeń co do trybu zaskarżenia. Podniósł, ze domagał się wydania aktu, który będzie mógł zaskarżyć. Dopiero po roku otrzymał on upomnienie. W wielu pismach skierowanych do skarżącego organy nie informowały go o jego uprawnieniach, o co wielokrotnie wnosił. Wskazał, że zasięgał porady prawnej i polecono mu czekać na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego w Łodzi, które będzie zawierało pouczenie o możliwości zaskarżenia. Działania organów były wyjątkowo nieprofesjonalne. W odpowiedzi na to zażalenie Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o oddalenie zażalenia. Wskazał, że skarżący jako przyczynę uchybienia terminu podaje brak pouczenia, lecz jednocześnie zasięgał on porady prawnej co do tej sytuacji. Ponadto, był on informowany o konieczności ponoszenia opłat z tytułu złożenia broni do depozytu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Skarżący wniósł z uchybieniem terminu skargę na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] marca 2012 r. stanowiące kalkulację opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że rozstrzygnięcie to otrzymał [...] kwietnia 2012 r. Rozstrzygnięcie to stanowi czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc przed wniesieniem skargi konieczne jest wyczerpanie trybu zaskarżenia w postaci wystosowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od doręczenia pisma, stosownie do art. 52 p.p.s.a. Wtedy bowiem otwiera się termin do wniesienia skargi (skargę można wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, zgodnie z art. 53 p.p.s.a.). Dopiero poczynienie takich ustaleń pozwala na stwierdzenie, czy uchybienie terminu miało faktycznie miejsce. Z akt sprawy wynika natomiast, że jedynymi pismami mogącymi stanowić to wezwanie są pisma: z [...] kwietnia 2012 r. oraz z [...] kwietnia 2012 r. Pierwsze z nich jest adresowane do Komendanta Głównego Policji, nie zaś do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, który był organem wydającym rozstrzygnięcie zaskarżone przez skarżącego. Nie można więc pisma tego traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tej sprawie. Drugie pismo opatrzone jest zaś datą późniejszą, niż wynikającą z obliczenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie rozstrzygnięcia nastąpiło bowiem [...] kwietnia 2012 r., 14-dniowy termin do wezwania organu upłynął [...] kwietnia 2012 r., a więc pismo z [...] kwietnia 2012 r. nie może być traktowane jako skutecznie wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że w braku wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym termin do wniesienia skargi w ogóle nie rozpoczął swojego biegu, a więc nie może on zostać przywrócony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.