I SA/Gd 1358/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżący C. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. opisane postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r., powołując się na przepis art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało jako niedopuszczalną odrzucić. Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art. 3 p.p.s.a. Obejmuje on między innymi rozpatrywanie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3) oraz inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4). Mając na uwadze powyższe regulacje, Sąd stwierdza, iż zaskarżony akt administracyjny nie ma charakteru decyzji a postanowienia. Postanowienie to wydane zostało przez organ pierwszej instancji, lecz, jak słusznie wskazano w jego treści, nie służy na nie zażalenie. Nie powinno również budzić, w ocenie Sądu, żadnych wątpliwości, że postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym ani zabezpieczającym. Z tych względów nie może być ono przedmiotem skargi na mocy przepisów art. 3 § 2 pkt 1–3 p.p.s.a. Sąd rozważył zatem, czy można, jak tego chce skarżący, zaskarżone postanowienie rozpatrzyć w kategorii, którą wskazano w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. innych niż określone w § 2 pkt 1–3 tego przepisu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu nie jest to możliwe, gdyż zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie ww. przepisu podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1–3 p.p.s.a., a więc niemające charakteru decyzji lub postanowień. Powyższe wynika wprost z literalnego brzmienia tego przepisu i nie budzi kontrowersji ani w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ani w judykaturze. Z opisanych względów uznać należy, iż zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji nie należy do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem nie jest dopuszczalna jego kontrola sądowoadministracyjna. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.