II OSK 1270/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak sędzia del. WSA Teresa Zyglewska /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej U.P. (Poland) Sp. z o.o. z siedzibą w S.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1060/11 w sprawie ze skargi I. S. A. z siedzibą w S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [..] sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od I. S.A. z siedzibą w S.W. na rzecz U.P. (Poland) Sp. z o.o. z siedzibą w S.W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [..] sierpnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Stalowej Woli z dnia [..] lipca 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że J.J. z powołaniem się na załączone pełnomocnictwo od inwestora U.P.(Poland) Sp. z o.o. w S.W. wystąpił z wnioskiem z dnia 15 czerwca 2011 r. do Prezydenta Miasta Stalowej Woli o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. [..] i [..], planowanego do realizacji w gminie S.W. Do wniosku załączono fotokopię pełnomocnictwa. Prezydent Miasta Stalowej Woli, wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Stalowej Woli o wyrażenie stanowiska (opinii) w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie postanowieniem z dnia [..] czerwca 2011 r. wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko, wskazując tym samym, że sporządzenie raportu dla w/w przedsięwzięcia nie jest wymagane. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Stalowej Woli opinią z dnia [..] czerwca 2011 r. stwierdził, że należy przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzić raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po zapoznaniu się z tymi opiniami Prezydent Miasta Stalowej Woli postanowieniem z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [..] postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Prezydent Miasta Stalowej Woli decyzją z dnia [..] lipca 2011 r., nr [..] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. [..] i [..], planowanego do realizacji w gminie S.W. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Terenów Specjalnej Strefy Ekonomicznej w S.W. z dnia 6 listopada 2009 r. (opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr 103 z dnia 17 grudnia 2009 r., poz. 2553). Teren zaś, na którym jest zlokalizowany zakład nr [..] Spółki U.P. (Poland) Sp. z o.o. oznaczony jest symbolem P3 z zapisem: "Tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów". Planowane przedsięwzięcie jest zaś zgodne z jego zapisami. Ustalono, że w sąsiedztwie ani w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stwierdzono, że planowana inwestycja nie znajduje się w granicach istniejących, ani potencjalnych obszarów NATURA 2000, wyznaczonych Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 229 poz. 2313) i nie przewiduje się oddziaływania na te obszary. Inwestycja nie przebiega przez teren objęty ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w południowo-wschodniej części zabudowy przemysłowej H.S.W., w obrębie Tarnobrzeskiej Strefy Ekonomicznej, Podstrefa S.W. Sąsiedztwo stanowią tereny przemysłowe z już zlokalizowanymi tam obiektami przemysłowymi lub działki przeznaczone do zabudowy przemysłowej. Znajdują się tu liczne składy, magazyny oraz zakłady przemysłowe. Najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej położone są w odległości około 500 m od planowanej inwestycji, w kierunku wschodnim. Teren, na którym jest planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarem strefy ochronnej ujęcia wody dla miasta. Na omawianym terenie nie występują żadne formy ochrony przyrody. Reasumując organ stwierdził, że przedsięwzięcie spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska, przywołane w podstawie prawnej, nie będzie oddziaływać transgranicznie ani nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W odwołaniu od tej decyzji I. S.A. w S.W. wniosła o jej uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu odwołania I. S.A. w S.W., decyzją z dnia [..] sierpnia 2011 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Wskazało, że na etapie prowadzonego postępowania nie wniesiono żadnych wniosków i zastrzeżeń do planowanej inwestycji. Kolegium oceniło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentu zawartego w odwołaniu dotyczącego braku uzasadnienia przez organ w zakresie nieuwzględnienia opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Stalowej Woli, Kolegium odwołało się do braku wskazania przez ten organ opiniujący jakiegokolwiek uzasadnienia dla wprowadzenia obowiązku, z drugiej strony wskazało na szczegółowość uzasadnienia w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. SKO podało, że ze względu na to, iż nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i tym samym nie został opracowany raport o oddziaływaniu na środowisko, organ zbadał przed wydaniem decyzji pełny zakres uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u. i. ś. Również zarzucana w odwołaniu sprzeczność w karcie informacyjnej, polegająca na zastosowaniu płyt "Jomba" nie gwarantujących odprowadzania ścieków z parkingu nie może według Kolegium doprowadzić do uchylenia decyzji w świetle innych ustaleń zawartych w karcie informacyjnej. Zgodnie z tą kartą nawierzchnia parkingu dla 33 samochodów osobowych o pow. 924 m² zostanie wykonana z płyt Jomba, ale woda z okawężnikowanego parkingu zostanie ujęta i przeprowadzona przez separator substancji ropopochodnych i w sposób zorganizowany i wymuszony odprowadzona do sieci kanalizacyjnej. Z tego wynika, iż nawierzchnia parkingu powinna zostać wykonana w sposób umożliwiający ujęcie wód deszczowych. Z wyjaśnień wykonawcy wynika, że parking będzie zapewniał ujęcie wszystkich wód opadowych i roztopowych z jego terenu. Reasumując Kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji oparte zostało na obowiązujących przepisach prawa oraz ustaleniach dokonanych w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wskazujących, że realizacja planowanej inwestycji nie będzie miała ponadnormatywnego wpływu na środowisko. W skardze na tę decyzję I. S.A. wniosła o uchylenie jej oraz decyzji poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału na każdym etapie i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Spółka podniosła, że Kolegium zebrało nowy materiał dowodowy, bo ze strony 5 uzasadnienia wynika, że pod powierzchnią parkingu dla samochodów osobowych projektuje się warstwę szczelną z folii i odprowadzenie wód deszczowych z parkingu mimo, iż brak informacji na jakiej podstawie to ustalono. Wskazano też na kwestię pełnomocnictwa J.J. z dnia 20 kwietnia 2011 r. , udzielonego przez członków zarządu U.P. i poddano w wątpliwość, czy wnioskodawca był właściwie reprezentowany. Skarżący zarzucił wykluczenie jednej ze stron tj. ATS S.&M. Sp. z o.o. w S.W. Nadto zarzucił naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, że nie zasługują na uwzględnienie. U.P. (Poland) Spółka z o.o. w S.W. wniosła o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta Stalowej Woli z dnia [..] lipca 2011 r. Pierwszorzędne znaczenie w ocenie Sądu I instancji w odniesieniu do naruszeń prawa miał fakt, że wniosek w imieniu inwestora miał złożyć pełnomocnik J.J.. Do wniosku załączona została fotokopia pełnomocnictwa z dnia 20 kwietnia 2011 r. udzielonego jednoosobowo przez członka zarządu M.S., przy czym zakres tego pełnomocnictwa obejmowałby umocowanie do działania w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Za zgodność fotokopii z oryginałem potwierdziła główna księgowa Spółki A.S. Do wniosku nie został dołączony odpis z KRS – Rejestru Przedsiębiorców. Sąd I instancji wywodził, że na etapie wszczęcia postępowania organy powinny sprawdzić, czy wniosek został złożony przez uprawnioną osobę. Zgodnie z art. 33 § 3 K.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W stanie faktycznym sprawy braki w zakresie pełnomocnictwa (brak oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu) oraz przy jednoczesnym braku wykazania, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była uprawniona do reprezentacji Spółki (stroną bowiem miała być Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością U.P.) powinny być usunięte w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. Organ nie wezwał jednak do usunięcia tych braków ani na tym etapie, ani później. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. u.i.s., z którego wynika, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, kwestią fundamentalną jest ustalenie, czy wniosek został złożony (podpisany) przez uprawnioną osobę. Zdaniem Sądu I instancji nie wynika to z akt sprawy. Nie wyjaśnia powyższego także pismo z dnia 4 sierpnia 2011 r. (k.12) podpisane przez Prezesa Zarządu – H.B. i pełnomocnika zarządu J.K.. Jednocześnie w aktach brak także pełnomocnictwa udzielonego J.K. przez zarząd, zaś dostępny w nich, złożony już po wydaniu decyzji przez organ I instancji odpis z KRS wskazuje, że Prezes Zarządu H.B. nie jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki. Ponadto odpis z KRS jest z daty późniejszej niż data ewentualnego udzielenia pełnomocnictwa J.J.. Powyższe naruszenie prawa procesowego z pewnością mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo w razie nie usunięcia wyżej wskazanych braków wniosek powinien pozostać bez rozpatrzenia. Jest to więc pierwsza i już wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego także późniejsze doręczanie pism, w tym także decyzji, samej stronie, bądź kierowanie ich do rąk członka Zarządu M.S. może świadczyć o naruszeniu prawa procesowego. W sytuacji, gdyby okazało się – jak twierdzą osoby podpisane pod pismem z dnia 4 sierpnia 2011 r., że J.J. dysponuje pełnomocnictwem – i przede wszystkim – przedstawiłby je na wezwanie organowi w wymaganej przez przepis art. 33 § 3 K.p.a. formie, to pełnomocnikowi, a nie stronie – w myśl art. 40 § 2 K.p.a. należało doręczać pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działkach ewidencyjnych nr [..] i [..] w obrębie [..] L.P. w S.W.. W aktach nie ma jednakże jakiejkolwiek mapy, zaś znajdujące się w nich skrócone wypisy ze skorowidza działek są szczątkowe i wynika z nich jedynie, że właścicielem działki [..] jest Skarb Państwa, a wieczystym użytkownikiem jest ATS S.&M. Spółka z o.o. w S.W. ul. [..]. W dokumentach dołączonych do wniosku brak jakiegokolwiek dokumentu wykazującego stan prawny drugiej działki – nr [..]. Nie ma tej działki także na skróconych wypisach ze skorowidza działek, choć w myśl cytowanego przepisu wraz z wnioskiem powinny być złożone wypisy z rejestru gruntów. Okoliczność ta zdaniem Sądu I instancji powoduje, że nie jest on w stanie skontrolować, czy właściwie organy ustaliły w ogóle strony prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o u.i.oś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć wypisów z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1 a – 1 c. W aktach sprawy nie ma wypisu z rejestru gruntów. Zdaniem Sądu I instancji wskazane braki świadczą więc o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego – art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bądź mogło prowadzić do zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu wątpliwości budzić musi także fakt potwierdzenia przez tę samą osobę o nazwisku "W." pod decyzją organu I instancji jej odbioru w dniu 13 lipca 2011 r. zarówno przez U.P.(Poland) Sp. z o.o. w S.W. – z siedzibą przy ul. [..] i ATS S.&M. Spółkę z o.o. w S.W. ul. [..]. Ponieważ w aktach sprawy znajduje się jedynie przedłożony dopiero na żądanie SKO odpis aktualny z KRS – Rejestru Przedsiębiorców według stanu na dzień 14 lipca 2011 r. Nr KRS [..], z akt nie wynika więc także kiedy dokonano wpisu w KRS, dotyczącego połączenia w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez przeniesienie całego majątku ATS S.& M. Spółki z o.o. w S.W. na rzecz inwestora. Skargę kasacyjną wniosła Spółka z.o.o U.P. w S.W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 65 § 1 k.c. w zw. z art. 103 § 1 i 2 k.c. i art. 104 zdanie drugie k.c. oraz w zw. z art. 33 § 1 k.p.a. i art. 30 § 1 k.p.a., polegającą na przyjęciu przez WSA, iż pismo z 4 sierpnia 2011 r. złożone w postępowaniu odwoławczym przez osoby uprawnione do reprezentacji uczestnika, nie stanowiło potwierdzenia czynności dokonanych w toku postępowania przez J.J. oraz jego pełnomocnictwa z 20 kwietnia 2011 r. - pomimo, iż przy właściwym uwzględnieniu okoliczności, w których powołane pismo uczestnika zostało złożone, należało przyjąć, że zgodnie z art. 103 § 1 k.c. w zw. z art. 104 zdanie drugie k.c. stanowiło ono prawidłowe i skuteczne potwierdzenie umocowania J.J. jako pełnomocnika uczestnika w tym postępowaniu oraz potwierdzenie czynności dokonanych przez J.J. w dotychczasowym toku tego postępowania; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ocenie (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) polegające na przyjęciu, iż do wniosku uczestnika z 15 czerwca 2011 r. o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placami manewrowymi oraz parkingami dla samochodów osobowych w zakładzie uczestnika na działkach nr ew. [..], [..] w obrębie [..] L.P. przy ul. [..] w S.W. nie dołączono wypisu z rejestru gruntów obejmującego teren, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 6 u.o.u.i., na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, pomimo iż - jak wynika z akt postępowania przed organem administracji I instancji - załącznikiem nr 2 do wniosku był "wyrys (wypis z mapy ewidencyjnej w skali 1:2000)", a przy tym przedmiotowy teren został precyzyjnie określony przez uczestnika w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i żadna ze stron postępowania nie powzięła najmniejszych wątpliwości co do tego, jaki teren jest przedmiotem wniosku; a wskutek powyższych naruszeń doszło do mającej istotny wpływ na wynik sprawy obrazy przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego zastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, w postaci uchylenia przez WSA decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z [..] sierpnia 2011 r., znak: [..], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. Stalowej Woli z [..] lipca 2011 r., znak: [..], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oraz decyzji środowiskowej pomimo braku ku temu podstaw; 3. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. będące wynikiem: a. niewłaściwego zastosowania art. 98 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie przez WSA przed zamknięciem rozprawy i wydaniem wyroku wyjaśnienia wątpliwości w kwestii reprezentacji uczestnika do wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego w imieniu uczestnika, pomimo iż konstrukcja rozprawy w postępowaniu administracyjnym przewiduje zadawanie pytań w jej trakcie przez WSA, tak by dopiero po wyjaśnieniu możliwych do usunięcia na tym etapie wątpliwości WSA wydał na podstawie akt sprawy oraz w jej granicach prawidłowy i merytoryczny wyrok; b. niewłaściwego zastosowania art. 98 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 2 p.p.s.a. przez pozbawienie uczestnika możliwości złożenia wyjaśnień i przedłożenia odpowiednich dowodów na okoliczności wzbudzające wątpliwości WSA, a w rezultacie możności obrony praw uczestnika, pomimo iż WSA mógł zadać na rozprawie uczestnikowi pytania zmierzające do wyjaśnienia wątpliwości WSA a w razie uznania tych wyjaśnień za niewystarczające - odroczyć rozprawę tak by uczestnik mógł wykazać te okoliczności przez przedłożenie uzupełniającego dowodu z dokumentów; c. niezastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia z urzędu dowodu z pełnomocnictwa dla J.J. oraz wypisu z rejestru gruntów dotyczącego terenu, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 6 u.o.u.i. - pomimo iż ich przeprowadzenie było niezbędne do wyjaśnienia powziętych przez WSA wątpliwości co do reprezentacji uczestnika w postępowaniu administracyjnym oraz co do zasięgu przestrzennego przedsięwzięcia i nie spowodowałoby przedłużenia postępowania w sprawie - o czym świadczy chociażby fakt bezzwłocznego wykonania przez pełnomocnika uczestnika już w dniu 3 lutego 2012 r. zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego WSA z 31 stycznia 2012 r.; 4. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., kwestii wpływu, jaki ustalone przez WSA rzekome naruszenia przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy administracyjne I i II instancji mogły mieć na wynik sprawy; w szczególności przez ograniczenie wyjaśnień WSA zawartych w tym zakresie w uzasadnieniu wyroku do arbitralnych stwierdzeń, w myśl których: wątpliwości co do umocowania J.J. oraz skutecznego potwierdzenia jego czynności "z pewnością mogły mieć wpływ na wynik sprawy; bo w razie nie usunięcia wyżej wskazanych braków wniosek powinien pozostać bez rozpatrzenia" – co zdaniem skarżącej kasacyjnie jest twierdzeniem chybionym wobec faktu, że J.J. w istocie był należycie umocowany do reprezentowania uczestnika w przedmiotowych postępowaniach, wątpliwości co do umocowania J.J. w postępowaniu oraz doręczania pism, zawiadomień i decyzji uczestnikowi bez jego udziału mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania - co jest twierdzeniem chybionym wobec faktu, że: - uczestnik nigdy nie twierdził, iż został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym lub sądowo-administracyjnym, a nadto - wydane decyzje odpowiadały w całości interesom uczestnika i treści wniosku, w związku z czym uczestnik nie miał i mieć nie mógł żadnego interesu w dążeniu do uchylenia lub zmiany decyzji; nawet jeżeli przyjąć, że organy administracji dopuściły się w tym zakresie naruszeń, w wyniku których Uczestnik miałby być pozbawiony możliwości zaskarżenia którejkolwiek decyzji, to aż nadto ewidentne jest, że naruszenia takie nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy , c. brak załączonych do wniosku wypisów z rejestru gruntów działki nr [..] i [..] (obręb [..] L.P. w S.W.) świadczy o rzekomym naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., "co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bądź mogło prowadzić do zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." - co w ocenie skarżącej jest twierdzeniem chybionym wobec faktu, że: - jak wynika z akt sprawy, załącznikiem nr 2 do wniosku był wyrys (wypis z mapy ewidencyjnej w skali 1:2000) dla obszaru Przedsięwzięcia, czego WSA nie dostrzegł i w rezultacie nie wziął tej okoliczności pod uwagę wydając wyrok ani w żaden sposób nie odniósł się do niej w uzasadnieniu wyroku, - teren, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 6) u.o.u.i. został precyzyjnie określony na stronie 7. karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz w pozostałych dokumentach złożonych wraz z wnioskiem i w postępowaniu administracyjnym nie był w żaden sposób kwestionowany czy poddawany w wątpliwość , d. brak w aktach sprawy dokumentów umożliwiających WSA stwierdzenie, kiedy ATS S.&M. sp. z o.o. z siedzibą w S.W. utraciła byt prawny, stanowi okoliczność w następstwie której ATS mogłaby, zdaniem WSA, zostać pozbawienia możliwości obrony jej praw - co jest twierdzeniem chybionym wobec faktu, że: - jak wynika z informacji stanowiących elementy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i znanego WSA: - ATS została przejęta przez Uczestnika (co potwierdza wpis w rubryce 4 odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS z 14 lipca 2011 r.), - połączenie Uczestnika i ATS objęte zostało pominiętym przez WSA oświadczeniem Uczestnika zawartym na stronie 3, pkt 3 karty informacyjnej Przedsięwzięcia załączonej do wniosku: wobec czego należało przyjąć, że sukcesja uniwersalna uczestnika w ogół praw i obowiązków ATS, będąca ustawową konsekwencją połączenia obu spółek została prawidłowo wykazana w toku postępowania, a twierdzenie WSA, iż dowody znajdujące się w aktach sprawy nie dają jednak podstaw do kategorycznych stwierdzeń co do możliwości pozbawienia ATS praw do obrony, świadczyć może jedynie o błędnej ocenie lub pominięciu tych dowodów przez WSA: Oceniając wpływ powyższych rzekomych naruszeń na wynik sprawy, WSA przeszedł całkowicie do porządku dziennego nad zupełnie oczywistym faktem, że w związku z przejęciem ATS przez uczestnika, obie te osoby prawne stały się jedna osobą prawna, o jednolitej woli. Założenie, że ATS mogłaby zajmować odmienne niż uczestnik stanowisko w toku postępowań, podejmować samodzielne czynności procesowe inne niż te, które podejmował uczestnik, jest hipoteza nie tylko oderwana od prawa, ale również od rzeczywistości: - mocą postanowienia z dnia 11 października 2011 r. SKO sprostowało oczywistą omyłkę w treści decyzji utrzymującej przez dodanie w jej rozdzielniku pozycji nr 5 o treści: "ATS S.&M. Sp. z o.o. ul. [..] S.W.", co wskazuje na doręczenie Decyzji Utrzymującej również do ATS; 5. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § in principio 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a w konsekwencji niezastosowanie art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. przez zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nieoznaczenia nazw stron i ich pełnomocników, a w konsekwencji nieuzupełnienia braków formalnych skargi przez skarżącą - nieodrzucenie tej skargi, 6. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, iż W.Z. był pracownikiem skarżącej uprawnionym na podstawie art. 35 § 2 p.p.s.a., do reprezentacji skarżącej w postępowaniu sądowo-administracyjnym, pomimo iż w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających pozostawanie przez W.Z. ze skarżąca w stosunku pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 98 § 1 p.p.s.a. nie jest uzasadniony. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że przewodniczący otwiera, prowadzi i zamyka posiedzenia, udziela głosu, zadaje pytania, upoważnia do zadawania pytań i ogłasza orzeczenia. Przepis ten ma charakter jedynie ogólny, kwestie szczegółowe zaś dotyczące prowadzenia postępowania, a w szczególności przebiegu rozpraw normują inne przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 106 p.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Bogusław Dauter). Z przepisu tego wynika jedynie, kto ze składu orzekającego uprawniony jest do podejmowania czynności w tym artykule wymienionych. Uprawnienia te przepis ceduje na przewodniczącego składu orzekającego. Skarżący kasacyjnie nie podnosi, że przewodniczący nie dokonywał tego rodzaju czynności, lecz kwestionuje, że nie zadał pytań, które mogłyby usunąć wątpliwości zaistniałe w sprawie. W związku z powyższym tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony jako zasadny. Również zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art.; 98 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 2 p.p.s.a. przez pozbawienie uczestnika złożenia stosowanych wyjaśnień i przedłożenie odpowiednich dowodów nie jest usprawiedliwiony. Z akt sprawy wynika, iż przed Sądem I instancji pełnomocnik skarżącej kasacyjnie spółki zgłosił ustnie swoje żądania oraz złożył wyjaśnienia. Z protokołu rozprawy nie wynika, aby uniemożliwiono pełnomocnikowi U.P. Spółki z.o.o w S.W. złożenie jakichkolwiek wniosków. Podkreślić przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny miał zastrzeżenia odnośnie do pełnomocnictwa złożonego przez U.P. Spółkę z.o.o, w odniesieniu do uprawnienia do udzielania pełnomocnictwa przez J.K.. Z uwagi na fakt, że pismo z dnia 3 sierpnia 2012 r. było podpisane także przez tą osobę, nie było przeszkód aby w tym zakresie na rozprawie wypowiedział się pełnomocnik U.P. Spółki z.o.o. Okoliczność ta czyni powyższy zarzut bezzasadnym. Zarzut naruszenia przepisów postępowania zasadny jest natomiast w części dotyczącej naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia z urzędu dowodu z pełnomocnictwa dla J.J. oraz wypisu z rejestru gruntów. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zauważyć należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów przez Sąd I instancji, to jest dokumentów świadczących o prawidłowym umocowaniu do działania w sprawie J.J. z całą pewnością nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast pozwoliłoby Sądowi I instancji na dokonanie oceny, czy wniosek został złożony przez osobę posiadającą uprawnienie do reprezentowania wnioskującej spółki. Podobnie mógł Wojewódzki Sąd Administracyjny uczynić w przypadku, gdy uznał, iż niezbędne jest przedłożenie do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów. Podkreślić bowiem należy, że główną podstawą uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy były zaistniałe wątpliwości, co do właściwego umocowania w sprawie J.J.. Wątpliwości te mogły zostać usunięte poprzez zastosowanie w sprawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku kwestii wpływu naruszeń prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy administracji I i II instancji mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym podkreślić należy, że uzasadniając powyższy zarzut skarżący kasacyjnie odnosił się jedynie do kwestii naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności wątpliwości, co do umocowania J.J.. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji wyjaśnił, że nie uzupełnienie powyższego braku formalnego (odnoszącego się do pełnomocnictwa), winno skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że J.J. był należycie umocowany, winny być poparte właściwymi dokumentami i to na etapie postępowania przed Sądem I instancji. To, że ewentualne pozostawienie wniosku bez rozpoznania byłoby zdaniem strony skarżącej zbędne bo brak formalny zostałby uzupełniony nie może mieć znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Zasadnym jest natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w kontekście wątpliwości, co do umocowania J.J., a doręczania pism sądowych samej stronie - Spółce U.P. Spółce z.o.o w S.W. Zasadnie skarżąca kasacyjnie wywodzi, że nigdy nie twierdziła, ze została pozbawiona czynnego udziału w sprawie, tym bardziej, że wydane decyzje odpowiadały w całości jej interesom. Słusznie skarżąca wywodzi, że w takiej sytuacji uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W kontekście naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniony jest także zarzut tyczący braku załączenia do wniosku wypisu z rejestru gruntów działki [..] i [..], co zdaniem Sądu I instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bo mogło prowadzić do zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący kasacyjnie zakwestionował także zasadnie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że taki wpływ na wynik sprawy mógł mieć brak w aktach sprawy dokumentów uniemożliwiających stwierdzenie, kiedy ATS S.&M. Spółka zo.o. z siedzibą w S.W. utraciła byt prawy, bo mogła zostać pozbawiona możliwości obrony swych praw. Stwierdzić należy, że taka argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może być uznana za słuszną. Sąd I instancji nie mógł z urzędu tej okoliczności wziąć pod uwagę, z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu - co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Również Sąd nie ma podstaw do podnoszenia z urzędu, tej okoliczności. Przesłanka, wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego, wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Zatem z mocy samej ustawy wynika, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta ona z prawa do żądania wznowienia postępowania, ewentualnie podniesie ten zarzut w skardze wniesionej do sądu administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezastosowania art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nieoznaczenia nazw stron i ich pełnomocników, a w konsekwencji nieuzupełnienie braków formalnych skargi i jej nieodrzucenie. Słusznie skarżąca kasacyjnie podnosi, że skarga – zgodnie z art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - winna zawierać między innymi imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Skarga wniesiona przez I.Spółkę Akcyjną z siedzibą w S.W. nie spełnia powyższych wymogów pisma procesowego, a Sąd I instancji nie wezwał skarżącej o uzupełnienie powyższych braków formalnych skargi. Jednak zauważyć należy, że nie każde nieuzupełnienie braków formalnych skargi będzie prowadziło do jej odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Braku skargi polegającego na nieoznaczeniu nazw stron i ich pełnomocników nie można zakwalifikować jako braku istotnego, ponieważ Sąd jest władny ustalić te dane we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg ( por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2013 r., II OSK 42/13, LEX nr 1274427). Pozbawiony podstaw jest ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że W.Z. był pracownikiem skarżącej uprawnionym do reprezentacji skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zauważyć należy, że W.Z. złożył oświadczenie, że jest pracownikiem skarżącej Spółki, a okoliczność ta nie była przez uczestników kwestionowana. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 65 § 1 k.c. w zw. z art. 103 § 1 i 2 k.c. i art. 104 k.c. w zw. z art. 33 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 § 1 k.p.a. polegającym na przyjęciu przez Sąd I instancji, że pismo z 4 sierpnia 2011 r. nie stanowiło potwierdzenia czynności dokonanych przez J.J., zauważyć należy, że pismo na które powołuje się skarżąca kasacyjnie zostało podpisane przez H.B. (prezesa zarządu) i J.K. (pełnomocnika zarządu). Z dołączonego do akt sprawy odpisu Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że uprawnieni do reprezentacji Spółki z.o.o. U.P. są w przypadku zarządu wieloosobowego jednoosobowo jedynie R.G.S. i M.S., a w przypadku innych członków zarządu wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Zarząd Spółki jest wieloosobowy i jednym z członków zarządu jest H.B., który podpisał pismo datowane na 4 sierpnia 2011 r. Jednakże ten członek zarządu umocowany był do reprezentowania Spółki jedynie wspólnie z drugim członkiem zarządu lub prokurentem. J.K. zaś nie był członkiem zarządu Spółki. Brak natomiast w aktach sprawy dokumentu (pełnomocnictwa), który wskazywałby, że jest on pełnomocnikiem Spółki upoważnionym do udzielania dalszych pełnomocnictw. Okoliczności powyższe przesadzają, że nie można mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji powyższych przepisów prawa materialnego. Pozbawiony słuszności jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Stwierdzić bowiem należy, że do wniosku nie został dołączony wypis dotyczący działki nr 103/17. Przypomnieć jednak należy, że powyższą okoliczność Sąd I instancji rozpatrywał jako uchybienie, które mogło prowadzić do zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając na względzie powyższe rozważania wyrok w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji będzie miał na względzie zwarte w uzasadnieniu wywody dotyczące możliwości zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. w celu ustalenia prawidłowości umocowania J.J. w sprawie, ewentualnie przy braku prawidłowości takiego umocowania rozważy, czy zachodzi możliwość potwierdzenia czynności dokonanych przez tą osobę w oparciu o treść art. 103 § 1 k.c. i art. 104 k.c.