IV SA/Po 536/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta O. na podstawie art. 18 i 12 pkt 4, 4a i 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach postępowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej "specustawa drogowa"), art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 651, poz. 102 ze zm., dalej "U.g.n".) oraz art. 104 K.p.a. ustalił odkodowanie za nieruchomość zajętą pod budowę III etapu ulicy J.P. (...)– ulica C. położoną na terenie miasta O., oznaczoną jako działka ewidencyjna nr (...) położoną w O. na rzecz uprawnionych do otrzymania odszkodowania : 1. D. W. w ½ części, w kwocie (...)zł, 2. małżonkowie A. i T.M., w ½ części, w kwocie (...)zł, w łącznej kwocie (...)zł, płatne jednorazowo przez Miasto i Gminę O. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Do wypłaty odszkodowania zobowiązuje się Burmistrza Miasta i Gminy O., a ustalona w decyzji kwota podlega waloryzacji na dzień wypłaty. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną - drogę gminną wszczęto z urzędu na podstawie art. 12 pkt. 4, 4a i 4b specustawy drogowej. Przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona na inwestycję celu publicznego, na podstawie ostatecznej decyzji Starosty O. nr (...) z dnia (...) r., którą zatwierdzono realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie III etapu ulicy J. P. (...)- ulica C.. Na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu (...) r., na której obecni byli D. W., Burmistrz Miasta i Gminy O. oraz biegły rzeczoznawca majątkowy – G. N., D. W. oświadczyła, że nie zgadza się na przejęcie gruntu pod drogę. Będzie starała się o zwrot nieruchomości i nie jest zainteresowana odszkodowaniem. Strona podniosła, że roboty budowlane i eksploatacja nowej drogi mogą naruszyć stabilność budynku oraz przyczynią się do pogorszenia bezpieczeństwa okolicznych mieszkańców. Nowo wybudowana droga utrudni dostęp do nieruchomości i spowoduje spadek jej wartości. Strona oświadczyła również, że gotowa jest zgodzić się na budowę jezdni i chodnika jednak bez pasa zieleni. Burmistrz Miasta i Gminy O. wniósł o przeprowadzenie postępowania i ustalenie odszkodowania. Jego zdaniem budowa drogi jest konieczna w takim kształcie, w jakim została zaprojektowana. Przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie ustalenia wysokości odszkodowania za grunt przejęty w trybie specustawy drogowej w postępowaniu o zatwierdzenie realizacji inwestycji drogowej i w związku z tym Starosta nie jest władny rozstrzygać w tym postępowaniu o zasadności projektu budowlanego lub samej inwestycji. Specustawa drogowa zamyka też możliwość uwzględniania w rozstrzygnięciu co do wysokości odszkodowania utraty wartości nieruchomości sąsiednich. Starosta działając na podstawie art. 130 ust. 2 u.g.n. uzyskał aktualną opinię rzeczoznawcy majątkowego, w sprawie wartości przedmiotowej nieruchomości i zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. poddał ocenie uzyskany operat szacunkowy. Operat został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego w dniu (...) r., według stanu nieruchomości na dzień (...) r. - daty wydania decyzji o zezwoleniu na realizację .inwestycji drogowej i poziomu cen z daty sporządzenia operatu. Rzeczoznawca majątkowy przeprowadził wizję lokalną nieruchomości, w toku której zapoznał się z jej stanem i położeniem względem innych nieruchomości i przeprowadził analizę rynku nieruchomości, w wyniku której stwierdził, że na rynku lokalnym, w okresie ostatnich 2 lat brak jest umów nabycia gruntów pod budowę dróg gminnych. Biegły biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, w oparciu o § 36 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 nr 207 poz. 2109 ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości) rozszerzył analizowany rynek nieruchomości na teren południowej Wielkopolski Rozszerzenie analizowanego rynku porównywanych nieruchomości potwierdziło sporadyczność występowania transakcji nabycia gruntów pod drogi. Wobec braku dostatecznej ilości transakcji "drogowych" oraz w związku z przeznaczeniem większości gruntów przyległych na cele zabudowy jednorodzinnej, mieszkaniowej przyjęto do analizy nieruchomości przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe. Rzeczoznawca dokonał analizy transakcji przyjętych do porównania i wybrał pulę transakcji spełniających warunek podobieństwa do wycenianych działek zgodnie § 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości. Opinia rzeczoznawcy sporządzona została zgodnie z przepisami, co oznacza, że przedmiotowa nieruchomość o pow. 284 m2 wraz z nakładami wyceniona została prawidłowo. W oparciu o tę opinię Starosta ustalił odszkodowanie na łączną kwotę (...)zł. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła D.W. podnosząc, że decyzja ta została wydana z uchybieniami w zakresie procesowym, jak i formalnym. Odwołująca podniosła, że przytoczone w decyzji terminy nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, a w szczególności nie jest prawdą by operat szacunkowy sporządzony w niniejszej sprawie powstał (...)r. Skarżąca podniosła, że stan nieruchomości nie mógł zostać określony na dzień (...)r. Nadto wskazała, że nie jest prawdą, iż budowa spornej ulicy jest inwestycją celu publicznego. Wytyczenie ulicy z jej nieruchomości, jak i ustalenie odszkodowania jest bezpodstawne i narusza podstawowe zasady współżycia społecznego, a także zmniejsza bezpieczeństwo mieszkańców i drastycznie obniża wartość nieruchomości. Odszkodowanie powinno uwzględniać ten fakt. Ze względu na powyższe odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołanie wnieśli również A. M. i T. M. podnosząc argumenty tożsame jak te podniesione w odwołaniu D.W. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) W. Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, powołując treść art. 12 ust. 4, ust. 5, art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, art.130 ust. 2, art. 154 u.s.g. i § 36 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, że operat szacunkowy z (...) r. został sporządzony przez biegłego w celu określenia wartości działki nr (...) według stanu na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej tj. (...) r. Dokonując wyceny nieruchomości rzeczoznawca majątkowy, na podstawie informacji uzyskanej od właściwego organu zagospodarowania przestrzennego, ustalił że działka nr (...) (z której wydzielono działkę nr (...)), na dzień (...) r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta O. , zatwierdzonym uchwalą nr (...) Rady Miejskiej Miasta O. z (...) r., oznaczona była symbolem MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, częściowo symbolem KZ - droga zbiorcza. Projektowana do wydzielenia działka (...)w dniu (...) r. zlokalizowana była na części dziatki nr (...), znajdującej się w części północno-wschodniej i oznaczona była symbolem KZ - droga zbiorcza. Dla potrzeb wyceny autor operatu szacunkowego, zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, przeprowadził analizę cen nabycia gruntów przeznaczonych pod budowę dróg lokalnych w terenach zurbanizowanych miasta O. W wyniku analizy, biegły stwierdził, że na rynku lokalnym nieruchomości brak jest transakcji działkami gruntu, wydzielonymi z terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i przeznaczonych pod drogi gminne. Biegły na podstawie § 36 ust. 2 rozporządzenia, rozszerzył badania do rynku południowej Wielkopolski. Wyniki badania rynku regionalnego potwierdziły sporadyczność występowania takich transakcji. Wobec powyższego, wartość wycenianej działki gruntu przeznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego na cele drogowe określono przyjmując przeznaczenie przeważające wśród gruntów przyległych, czyli przeznaczonych na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dokonano analizy transakcji zawartych na terenie miasta Ostrzeszowa, obejmujących grunty przeznaczone w planie pod typowe działki o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe. W wyniku analizy wybrano do porównań 11 transakcji z prawem własności gruntu spełniających warunek podobieństwa do wycenianej działki gruntu. W zbiorze 11 transakcji przyjętych do analizy określono następujące parametry: cena minimalna - 38,40 zł, cena maksymalna 74.40 zł, cena średnia 54,30 zł Analiza zebranej próbki, jak również wcześniejsze badania tego segmentu rynku wykazały, że na cenę nieruchomości (w przeliczeniu na 1 m² powierzchni) największy wpływ miały takie cechy jak: lokalizacja, uzbrojenie w urządzenia infrastruktury technicznej, cenność gruntów otaczających. Ustalono, że na wartość rynkową nieruchomości mają wpływ cechy rynkowe, którym przypisano następujące wagi: lokalizacja 35%; uzbrojenie w urządzenia infrastruktury technicznej 35%; cenność gruntów otaczających 30%. Wycenę gruntu biegły przeprowadził w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej polegającej na tym, że do porównania przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). W oparciu o przyjęte atrybuty waloryzujące (lokalizacja, uzbrojenie w urządzenia infrastruktury technicznej, cenność gruntów otaczających) wartość 1 m² gruntu określono na poziomie (...) zł, zaś wartość prawa własności działki nr (...) ustalono na kwotę (...) zł. Biegły przy ocenie wartości nakładów budowlanych określił wartość odtworzeniową urządzeń budowlanych z uwzględnieniem stopnia zużycia, przy czym wartość odtworzenia robót określono przy zastosowaniu techniki wskaźnikowej. Rzeczoznawca majątkowy określił: koszt odtworzenia 24,20 m² ogrodzenia z siatki na słupkach betonowych, przy zużyciu wynoszącym 30%, na kwotę (...) zł; koszt odtworzenia 20,90 m² ogrodzenia z siatki na słupkach stalowych, przy zużyciu wynoszącym 30%, na kwotę (...) zł; koszt zastąpienia obramowania kwietnika i skalniaka z kostki granitowej, której stopień zużycia wyniósł 20%, na kwotę (...) zł. Łączna wartość budowli wyniosła (...) zł. Wartość odszkodowania za wykonane prace ziemne, na które składało się: przygotowanie terenu pod skalniak, przygotowanie kwietnika, przygotowanie terenu pod trawnik, obliczono według cen rynkowych prac ogrodniczych oraz kalkulacji własnej biegłego. Łączną wartość prac biegły określił na kwotę (...) zł. Biegły dokonał także wyceny nasadzeń roślinnych na przedmiotowej nieruchomości. Do określenia wartości nasadzeń roślinnych podstawę stanowiła publikacja PFSRM z 2011 r. Krzysztofa Zmarlickiego "Określenie wartości plantacji kultur wieloletnich". .Łączna wartość roślin i bylin na przedmiotowej nieruchomości została określona na kwotę (...) zł. Wartość prawa własności części przedmiotowej nieruchomości (wraz z nakładami i nasadzeniami roślinnymi), stanowiącej po podziale działkę nr (...) wyceniono na kwotę (...) zł. Do zarzutów podnoszonych w odwołaniach rzeczoznawca majątkowy ustosunkował się w piśmie z (...) r. Odnośnie zarzutu, że operat nie został sporządzony (...) r. rzeczoznawca wskazał, że wszystkie wymagane przepisami daty są wyszczególnione w operacie szacunkowym tj. data wizji terenowej, data stanu nieruchomości oraz data sporządzenia operatu i poziomu cen. Z wizji terenowej przeprowadzonej w dniu (...) r. w obecności pracowników Starostwa Powiatowego i współwłaścicieli nieruchomości został sporządzony protokół, którego podpisania D. W. odmówiła. Protokół został dołączony do operatu szacunkowego. Sam operat został sporządzony (...) r. i z tego dnia został przyjęły poziom cen. Z uwagi na wielość naniesień na nieruchomości oraz odmowę podpisu protokołu przez D. W. biegły rzeczoznawca majątkowy, pismem z (...) r., zwrócił się do strony o pisemne potwierdzenie dokonanych na wizji ustaleń. D. W. pismem z (...) r. odmówiła udzielenia jakichkolwiek wyjaśnień. Odnośnie zarzutu dotyczącego przyjętej w operacie szacunkowym daty stanu nieruchomości na (...) r. biegły wyjaśnił, że stan nieruchomości został przyjęty zgodnie z treścią § 36 ust. 1 i 5 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, z daty wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. daty wydania decyzji Starosty O. nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z (...) r. Wojewoda oceniając sporządzony w sprawie operat szacunkowy, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, uznał, że biegły, stosując przepisy rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, prawidłowo wycenił wartość działki przejętej pod drogę publiczną. Dokonana analiza rynku jak i przyjęte do porównania transakcje mają przymiot podobieństwa do nieruchomości wycenianej oraz są prawidłowe z punktu widzenia § 26 ust. 3 powyższego rozporządzenia, a także art. 154 ust. 1 u.g.n. Zarówno sama opinia jak i późniejsze wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego są spójne i logiczne, zaś wnioski końcowe znajdują pokrycie w ustaleniach biegłego oraz w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Wojewoda nie znalazł podstaw do zakwestionowania sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego z (...) r. Opinia spełnia wymogi formalne wyrażone w § 56 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W skardze D.W. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Wielkopolskiego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji podnosząc, ze odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w ogóle nie powinno być ustalone. Zdaniem skarżącej organy nie wzięły pod uwagę faktu, że organ I instancji odstąpił od realizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ulicy, na który to cel przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona. Jednocześnie skarżąca podała, że wystąpi o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, gdyż stała się ona zbędna dla realizacji celu wywłaszczenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody W. z (...)r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty O. z (...) r. ustalającą odszkodowanie za nieruchomość położoną w mieście O., obręb O., oznaczoną jako działka ewidencyjna nr (...). Wobec wskazanego wyżej przedmiotu zaskarżenia kontrola Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości i prawidłowości jego oceny jako dowodu w prowadzonym postępowaniu oraz prawidłowości ustalonego odszkodowania na jego podstawie, a nie jak tego domaga się skarżąca do oceny zasadności przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na inwestycję celu publicznego (ostateczna decyzja Starosty O. z (...) r. nr (...) zatwierdzająca realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie III etapu ulicy J. P. (...) – ulica C). Kwestia zasadności wywłaszczenia przedmiotowej działki może być podnoszona na zasadach ogólnych, zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami, w odrębnym postępowaniu dotyczącym zwrotu nieruchomości ze względu na zbędność celu dla którego została wywłaszczona (jak podnosi skarżąca). Odnosząc się więc do przedmiotu zaskarżenia w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a (tj. odszkodowania za nieruchomości, które z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna stają się z mocy prawa: 1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych) stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Przyjmując, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami polega na uwzględnieniu specyfiki postępowania prowadzonego na podstawie specustawy drogowej, a także biorąc pod uwagę, że ww. ustawa. reguluje również - tak jak i ustawa o gospodarce nieruchomościami - kwestie wywłaszczenia nieruchomości i ustalania odszkodowań z tego tytułu, należy stwierdzić, że prowadzenie przez organ postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. z udziałem biegłego rzeczoznawcy było uzasadnione i dopuszczalne w celu prawidłowego zrealizowania kompetencji do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a tej ustawy. Przepis art. 130 ust. 2 U.s.g. zamieszczony w rozdziale tej ustawy dotyczącym odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, stanowi, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Odpowiadało również wymogowi określonemu w art. 84 § 1 K.p.a., zgodnie z którym "gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii". Uwzględniając powyższe regulacje uzasadnione jest twierdzenie, że powołanie w sprawie biegłego rzeczoznawcy majątkowego stanowiło wyraz realizacji przez organ zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) i jako takie wynikało z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie. Zgodnie natomiast z przepisem art. 18 ust. 1 specustawy drogowej wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji według jej wartości rynkowej w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. W niniejszej sprawie odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość ustalone zostało – stosownie do ww. art. 18 na podstawie operatu szacunkowego z (...)r. sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego G. N. Rzeczoznawca wycenił przedmiotową nieruchomość zgodnie z art. 134 ust. 1 U.g.n., który stanowi, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, zaś przy jej określaniu uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami - ust. 2. W przedmiotowej sprawie rzeczoznawca majątkowy - uwzględniając ww. przepisy - prawidłowo określił wartość rynkową nieruchomości, według stanu na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej tj. (...) r., na łączną kwotę (...) zł obejmującą wartość: - gruntu działki numer (...) w kwocie (...) zł, - nasadzeń roślinnych znajdujących się na działce w kwocie (...) zł, - nakładów budowlanych znajdujących się na działce w kwocie (...) zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały właściwej oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego - w orzeczeniach przedstawiły, dlaczego uznały wartość dowodową opinii rzeczoznawcy i na tej podstawie prawidłowo ustaliły wysokość odszkodowania. Podsumowując, Sąd uznał, że decyzje obu instancji są zgodne z prawem zaś zarzuty skarżącej są niezasadne, ponieważ dotyczą kwestii, która nie jest objęta niniejszym postępowaniem. Stwierdzić też należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje decyzje nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.