II SA/Wa 841/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. G., K. G., A. G. oraz G. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 37a oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późń zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143) orzekł o zobowiązaniu K. G., A. G., K. G., G. G. oraz K. G. do opróżnienia lokalu mieszkalnego [...], do uiszczenia opłat za używanie lokalu w wysokości [...] i opłat pośrednich w wysokości [...] zł oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego stanowiącego kwotę [...] zł za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania począwszy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. Ustalił, że zmiana wysokości opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich nie powoduje konieczności zmiany niniejszej decyzji O zmianie wysokości opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich strony będą powiadomione w trybie określonym przez rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie opłat za używanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 233, poz. 1531). Stan faktyczny sprawy ustalony przez organ przedstawia się następująco: Przedmiotowy lokal został przydzielony K. G. jako zawodnikowi [...] na podstawie skierowania (zezwolenia) Nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. Szefa Oddziału Kwaterunkowego Szefostwa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] do czasu otrzymania mieszkania spółdzielczego. W skierowaniu uwzględniono żonę A. G. oraz synów K. G. i G. G. K. G. był zatrudniony w [...] w okresie od [...] kwietnia 1985 r. do dnia [...] października 1991 r. Umowa o pracę została rozwiązana na mocy porozumienia stron. Ponadto w okresie od 1990 r. do sierpnia 1998 r. ww. został odpłatnie transferowany przez [...] do klubu [...]. Po powrocie został zatrudniony w klubie sportowym [...] w charakterze trenera piłki nożnej, a następnie w [...]. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 1993 r. orzeczony został rozwód małżeństwa A. i K. G. (sygn. akt [...]). W związku z weryfikacją stanów prawnych kwater i lokali mieszkalnych pozostających w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. oraz z uwagi na fakt rozwiązania umowy o pracę z [...], Wicedyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w W. pismem z dnia [...] kwietnia 2002 r. wezwał K. G. do dostarczenia dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy mieszkaniowej. W dniu [...] kwietnia 2002 r. K. G. wystąpił z wnioskiem o uregulowanie tytułu prawnego i zawarcie umowy najmu na dotychczas zajmowany lokal. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ Agencji pismem z dnia [...] maja 2002 r. odmówił ww. zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu i zobowiązał do dobrowolnego zwolnienia zajmowanej kwatery w terminie 15 dni od dnia otrzymania wezwania, a w dniu [...] czerwca 2002 r. skierował sprawę na drogę postępowania sądowego o opróżnienie lokalu. K. G. skierował również wniosek do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wynajem zajmowanego lokalu po rozpatrzeniu w dniu [...] grudnia 2002 r. prośby nie uwzględnił, co zostało potwierdzone pismem Zastępcy Prezesa WAM z dnia [...] stycznia 2003 r. W dniu [...] sierpnia 2005 r. zainteresowany złożył kolejny wniosek skierowany do Ministra Obrony Narodowej w sprawie uregulowania stosunku najmu zajmowanego lokalu i zobowiązania WAM do zawarcia umowy najmu. Decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. – po rozpatrzeniu wniosku K. G. – odmówił wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] umorzył postępowanie przeciwko K. G., A. G., K. G. i G. G. o opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego, bowiem strony w ciągu 3 lat od daty wydania postanowienia o zwieszeniu postępowania, nie złożyły wniosku o jego podjęcie. Wobec powyższego Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. w dniu [...] maja 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w sprawie opróżnienia przez K. G. wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, zajmowanego bez tytułu prawnego, lokalu mieszkalnego położonego [...], oraz wnoszenia należnych opłat i zapłaty odszkodowania (pismo nr [...]). O wszczęciu postępowania w sprawie zostali zawiadomieni K. G., A. G., K. G. oraz G. G. Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] zobowiązał K. G., A. G., K. G. i G. G. do opróżnienia lokalu nr [...] oraz do wnoszenia opłat za używanie lokalu, opłat pośrednich oraz odszkodowania za zajmowanie tego lokalu bez tytułu prawnego. Po rozpatrzeniu odwołania stron od ww. decyzji Prezes WAM decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien powiadomić o toczącym się postępowaniu w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego [...] K. G., która również zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Pismem nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. powiadomił K. G. oraz pozostałe strony o przekazaniu przez Prezesa WAM sprawy opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ poinformował strony również o obowiązujących przepisach ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) w szczególności o art. 45 ust. 5, regulującym tryb postępowania o opróżnienie lokalu mieszkalnego przez osoby podlegające ochronie, i zobowiązał do dostarczenia wszelkich dokumentów w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zainteresowani zostali również powiadomieni, że zgodnie z art. 10 k.p.a. w każdym stadium postępowania strony oraz ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z aktami sprawy oraz wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, jak również składać wnioski i zastrzeżenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej orzekł o zobowiązaniu K. G., A. G., K. G., G. G. oraz K. G. do opróżnienia lokalu mieszkalnego [...], do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu, za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania począwszy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. W powyższej decyzji K. G. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że lokal [...] nigdy nie był lokalem w rozumieniu przepisów o zakwaterowaniu w hotelach, służbowych pokojach noclegowych, internatach oraz innych pomieszczeniach przeznaczonych na tymczasowe zamieszkiwanie. Świadczą o tym m. in.: wielkość lokalu, jego położenie, fakt długotrwałego użytkowania, ponoszone przez skarżącego oraz jego najbliższych ciężary związane z użytkowaniem lokalu, uiszczanie opłaty za zajmowany lokal w wysokości ustalonej przez Agencję i w formie przez Agencję akceptowanej bez jakiegokolwiek zarzutu i sprzeciwu. Świadczy o tym także stanowisko samej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wyrażone w toku postępowania sądowego, które miało miejsce przed Sądem Rejonowym [...] i zakończyło się prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie [...]. Przedmiotowy lokal przyznany został na mocy decyzji uprawnionego organu w osobie generała dywizji, Szefa Sztabu Zastępcy Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego, która nigdy nie została cofnięta, odwołana, unieważniona, ma w dalszym ciągu moc prawną i obowiązuje do dnia dzisiejszego. Skarżący podniósł, że lokal [...] jest ekwiwalentem zobowiązania Wojska Polskiego wobec niego do przyznania mu mieszkania zgodnie z przywołaną wyżej decyzją i rozkazem najwyższych organów wojskowych. Od decyzji tej odwołania złożyli również A. G., K. i K. małżonkowie G. oraz G. G. podnosząc tożsame zarzuty jak K. G. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z poźń. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późń. zm.) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał stan sprawy i wskazał, powołując się na art. 37a ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, że ani K.G. ani pozostali skarżący nie posiadają tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu co oznacza, że zgodnie z ust. 2 tego przepisu organ zobowiązany jest do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu i naliczenia stosownych opłat. Organ podniósł, że K. G., jako piłkarz [...], otrzymał przydział lokalu mieszkalnego – kwatery zastępczej [...] na zasadach internatowych w drodze wyjątku, na podstawie skierowania/zezwolenia nr [...] wydanego przez Szefa Oddziału Kwaterunkowego Szefostwa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] do czasu otrzymania lokalu spółdzielczego. Lokal ten został przydzielony na podstawie "przepisów o zakwaterowaniu w hotelach, służbowych pokojach noclegowych, internatach oraz innych pomieszczeniach przeznaczonych na tymczasowe zamieszkanie "Kwat.-Bud. 48/67". W dacie wydania skierowania nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r., zezwalającego K. G. na tymczasowe zakwaterowanie w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, obowiązywało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej Nr 24/MON z dnia 19 lipca 1979 r. w sprawie hoteli garnizonowych, pomieszczeń noclegowych oraz zakwaterowania tymczasowego w internatach i innych pomieszczeniach (Dz. Rozk. MON poz. 32 – zarządzenie to zostało uchylone z dniem 1 kwietnia 1986 r. w związku z wejściem w życiu zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 4/MON z dnia 11 lutego 1986 r.). Zgodnie z § 4 ust. 4 zarządzenia MON Nr 24/MON z zakwaterowania tymczasowego w internatach garnizonowych lub pomieszczeniach mogli również korzystać pracownicy cywilni zatrudnieni w resorcie obrony narodowej. K. G. posiadał spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w G., które – przechodząc do [...] – zbył na rzecz osób trzecich w grudniu 1985 r. i zgodnie z podpisanym z klubem kontraktem miał otrzymać docelowe mieszkanie spółdzielcze w W., co zostało potwierdzone w piśmie nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. Pan K. G. był zatrudniony w [...] w okresie od dnia [...] kwietnia 1985 r. do dnia [...] października 1991 r. Do chwili rozwiązania umowy o pracę zainteresowany nie otrzymał mieszkania spółdzielczego zagwarantowanego przez klub [...]. Umowa o pracę została rozwiązana na mocy porozumienia stron. Ponieważ w 1991 r. stosunek pracy z K. G. został rozwiązany, tym samym winien on zwolnić zajmowany na zasadach internatowych lokal mieszkalny. Niezależnie od powyższego w dniu [...] grudnia 1993 r. Sąd [...] orzekł rozwiązanie związku małżeńskiego A. i K. G. przez rozwód. Pan K. G. wyprowadził się z lokalu [...] nie dokonując obowiązku meldunkowego i zawarł nowy związek małżeński. Organ wyjaśnił również, że w omawianej sprawie nie mają zastosowania również przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 kwietnia 1996 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu oddawania w najem lokali mieszkalnych pracownikom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych podległych MON oraz zwalniania tych lokali (Dz. U. Nr 45, poz. 201), regulujące przydział lokali pracownikom cywilnym wojska, bowiem [...] Spółka Akcyjna nie jest jednostką organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej. Wobec tego organ Agencji nie może wynająć stronie lokalu mieszkalnego z zasobu WAM, jako pracownikowi zatrudnionemu w takiej jednostce. Organ wyjaśnił również, iż decyzja nie rozstrzyga o obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego przez małoletnią N. G. O obowiązku takim orzeka sąd powszechny co wynika z treści art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. G., K. G., A. G. i G. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż decyzja jest nieprawdziwa i bezpodstawna, skarżący podkreślił, że lokal [...] nigdy nie był lokalem w rozumieniu przepisów o zakwaterowaniu w hotelach, służbowych pokojach noclegowych, internatach oraz innych pomieszczeniach przeznaczonych na tymczasowe zamieszkiwanie. Świadczą o tym m. in.: wielkość lokalu, jego położenie, fakt długotrwałego użytkowania, ponoszone przez skarżącego oraz jego najbliższych ciężary związane z użytkowaniem lokalu, uiszczanie opłaty za zajmowany lokal w wysokości ustalonej przez Agencję i w formie przez Agencje akceptowanej bez jakiegokolwiek zarzutu i sprzeciwu. Świadczy o tym także stanowisko samej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wyrażone w toku postępowania sądowego, które miało miejsce przed Sądem Rejonowym [...] i zakończyło się prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie [...]. Przedmiotowy lokal przyznany został na mocy decyzji uprawnionego organu w osobie generała dywizji, Szefa Sztabu Zastępcy Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego, która nigdy nie została cofnięta, odwołana, unieważniona, ma w dalszym ciągu moc prawną i obowiązuje do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosowanie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga A. G., K. G., K. G. i G. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 2005 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późń. zm.), w brzmieniu obowiązujących do 30 czerwca 2010 r. W dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), która przepisem art. 1 pkt 35 uchyliła dotychczasowy przepis art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w tym art. 37a, w brzmieniu sprzed wejścia w życie wskazanej wyżej nowelizacji. Zgodnie z art. 37a ust. 1 omawianej ustawy osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych oplat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. Natomiast stosownie do art. 37a ust. 2 wymienionej ustawy dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. Należy zwrócić uwagę na sformułowanie użyte w ust. 2 przytoczonego przepisu "wydaje decyzję", które oznacza, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji, o ile zostanie spełniona przesłanka, określona w ust. 1, jaką jest – zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Przypomnieć należy, że przepis art. 37a powołanej ustawy jest konsekwencja zmian, które weszły w życie w dniu 1 lipca 2004 r., wprowadzonych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późń zm.), która w art. 10 wprowadziła zapis, że przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 z późń zm.) nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji WAM. Tego rodzaju rozwiązanie prawne uzasadnia treść art. 37a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i jest wyrazem swoistego sankcjonowania przez ustawodawcę przypadków zajmowania lokali, pozostających w dyspozycji organów Agencji, przez osoby, które nie legitymują się tytułem prawnym. Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawca zdecydował się zatem na jednorazowe i łączne załatwienie kwestii bezprawnego zajmowania lokalu mieszkalnego, znajdującego się w zasobach Agencji, przyjmując wymóg spełnienia tylko jednej przesłanki. Tą przesłanką jest zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie posiadający tytułu prawnego do przedstawionego lokalu [...]. Z akt sprawy wynika, że K. G., jako piłkarz [...], otrzymał przydział lokalu mieszkalnego – kwatery zastępczej [...] na zasadach internatowych, w drodze wyjątku, na podstawie skierowania/zezwolenia nr [...] wydanego przez Szefa Oddziału Kwaterunkowego Szefostwa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] do czasu otrzymania lokalu spółdzielczego. Lokal ten został przydzielony na podstawie "przepisów o zakwaterowaniu w hotelach, służbowych pokojach noclegowych, internatach oraz innych pomieszczeniach przeznaczonych na tymczasowe zamieszkanie "Kwat.-Bud. 48/67". Wskazać należy, że w dacie wydania skierowania nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r., zezwalającego K. G. na tymczasowe zakwaterowanie w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, obowiązywało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej Nr 24/MON z dnia 19 lipca 1979 r. w psrawie hoteli garnizonowych, pomieszczeń noclegowych oraz zakwaterowania tymczasowego w internatach i innych pomieszczeniach (Dz. Rozk. MON poz. 32 – zarządzenie to zostało uchylone z dniem 1 kwietnia 1986 r. w związku z wejściem w życie zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 4/MON z dnia 11 lutego 1986 r.). Zgodnie z § 4 ust. 4 zarządzenia MON Nr 24/MON z zakwaterowania tymczasowego w internatach garnizonowych lub pomieszczeniach mogli również korzystać pracownicy cywilni zatrudnieni w resorcie obrony narodowej. K. G. posiadał spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w G., które przechodząc do [...] – zbył na rzecz osób trzecich w grudniu 1985 r. i zgodnie z podpisanym z klubem kontraktem miał otrzymać docelowe mieszkanie spółdzielcze w W., co zostało potwierdzone w piśmie nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. Pan K. G. był zatrudniony w [...] w okresie od dnia [...] kwietnia 1985 r. do dnia [...] października 1991 r. Do chwili rozwiązania umowy o pracę zainteresowany nie otrzymał mieszkania spółdzielczego zagwarantowanego przez klub [...]. Umowa o pracę została rozwiązana na mocy porozumienia stron. Ponieważ w 1991 r. stosunek pracy z K. G. został rozwiązany, tym samym winien on zwolnić zajmowany na zasadach internatowych lokal mieszkalny. K. G. zgodnie z zawartym kontraktem jako piłkarz zawodowy wyjechał do F., gdzie przebywał do sierpnia 1998 r. Po powrocie z kontraktu został zatrudniony w klubie sportowym [...] S.A., a następnie po zmianach – w [...] S.A. w charakterze trenera piłki nożnej. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie zakwaterowania tymczasowego oraz hoteli garnizonowych (Dz. U. Nr 12, poz. 103) osoba zakwaterowana w internacie – a zajmowany przez stronę lokal został przyznany na zasadach internatowych – jest obowiązany opuścić lokal z chwilą rozwiązania stosunku pracy. W sprawie nie mają zastosowania również przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 kwietnia 1996 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu oddawania w najem lokali mieszkalnych pracownikom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych podległych MON oraz zwalniania tych lokali (Dz. U. Nr 45, poz. 201), regulujące przydział lokali pracownikom cywilnym wojska, bowiem [...] Spółka Akcyjna nie jest jednostką organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej. Wobec tego organ Agencji nie może wynająć stronie lokalu mieszkalnego z zasobu WAM, jako pracownikowi zatrudnionemu w takiej jednostce. W związku z powyższym bezspornym jest fakt zajmowania przez strony lokalu [...], bez tytułu prawnego. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że w lokalu mieszkalnym [...] zameldowani na pobyt stał są: K. G., była żona A. G., dwaj dorośli synowie K. G. i G. G. oraz małoletnia N. G. Nadto w lokalu tym zamieszkuje również matka małoletniej K. G. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez skarżących wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 3 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 24/MON z dnia 19 lipca 1979 r. w sprawie hoteli garnizonowych, pomieszczeń noclegowych oraz zakwaterowania tymczasowego w internatach i innych pomieszczeniach, na zakwaterowanie tymczasowe przeznaczone były internaty garnizonowe oraz w miarę potrzeb inne pomieszczenia, organizowane przez garnizonowe organy kwaterunkowo-budowlane (np. wydzielone pokoje w hotelach garnizonowych, kwatery). Zatem zarzut skarżących, że lokal [...] nigdy nie był lokalem w rozumieniu przepisów o zakwaterowaniu w hotelach, ponieważ świadczą o tym m. in.: wielkość lokalu, jego położenie, fakt długotrwałego użytkowania, ponoszone przez skarżącego oraz jego najbliższych ciężary związane z użytkowaniem lokalu, uiszczanie opłaty za zajmowany lokal w wysokości ustalone przez Agencję i w formie przez Agencję akceptowanej bez jakiegokolwiek zarzutu i sprzeciwu, nie znajduje uzasadnienia. Nadto wskazać należy, że uiszczanie opłat związanych z zajmowaniem lokalu w zasobie Agencji należy do obowiązków osób w nim zamieszkujących. Natomiast ani długotrwałe użytkowanie lokalu ani ponoszenie ciężarów czy wnoszenie opłat, nie przesądza o nabyciu przez skarżących samoistnego prawa do lokalu mieszkalnego położonego [...]. Przedmiotowy lokal przyznany został na podstawie skierowania nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. na tymczasowe zakwaterowanie wydanego przez Szefa Oddziału Kwaterunkowego Szefostwa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] i z chwilą rozwiązania stosunku pracy z [...] K. G. utracił prawo do jego zajmowania. Tym bardziej, że skierowanie na tymczasowe zakwaterowanie K. G. wraz z rodziną w przedmiotowym lokalu mieszkalnym było ważne do czasu otrzymania mieszkania spółdzielczego, do dostarczenia którego zobowiązany był [...] (zgodnie z pismem nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r.) a nie wojskowe organy kwaterunkowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.