II SA/Po 875/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Referent stażysta Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. D., J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. solidarnie na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. od decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na kontynuacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek nr [...], położonych przy ul. P. w m. P., gm. T., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli P. D. i J. D., zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie podstawy odwołania i uznanie, że uchylona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, - art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację, - § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez wskazanie, jakie okoliczności i jakie odstępstwa należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej przedstawionych. Na wstępie Sąd pragnie wyjaśnić, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m .in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej ,,p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd nie oceniał zasadności zarzutów zawartych w skardze, gdyż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a zgodnie z postanowieniami przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Art. 156 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Odwołanie złożone w niniejszej sprawie przez Z. Z. i P. Z. zostało nadane w dniu 19 października 2012 r. (data stempla pocztowego, k 1-7 akt adm. II instancji), lecz nie zostało podpisane własnoręcznie przez odwołujących. Pod odwołaniem znalazł się jedynie wydruk imion i nazwisk odwołujących się. Organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., nie wzywając stron do usunięcia braków formalnych odwołania, rozpatrzyło je wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2013 r. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Stosownie do przepisu art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). Stwierdzić zatem należy, że z art. 63 § 3 k.p.a. wynika, iż podanie (odwołanie) wniesione pisemnie winno być podpisane przez wnoszącego, przez co należy rozumieć umieszczenie własnoręcznego podpisu przez tę osobę pod treścią takiego dokumentu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2007 r., V SA/Wa 1338/06, Lex nr 337449). Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r., II SA/Gd 215/12, Lex nr 1225767). W sytuacji, gdy Z. Z. i P. Z. wnieśli odwołanie bez złożenia pod nim własnoręcznych podpisów, Kolegium winno było wezwać odwołujących – w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., rozpoznając niepodpisane odwołanie, a więc wniesione nieskutecznie, działało bez podstawy prawnej do prowadzenia postępowania odwoławczego. W orzecznictwie dotyczącym braku podstawy prawnej do wydania decyzji wskazuje się , iż ,,osobną grupę stanowią rozmaite przypadki naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym, a więc np. rozpoznanie odwołania niepodpisanego przez stronę...’’ (A. Adamiak, J. Borkowski Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz , Warszawa 2006, s. 740). Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt II sentencji wyroku), zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji – na mocy art. 152 p.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku).