I SA/Wr 1300/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant: Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Z. z dnia [...] r. , nr [...] ; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej K.p.a.) oraz na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 33 pkt 4, 6, 7 i 10, art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm., zwanej dalej u.p.e.a.) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] uznające "za bezzasadne zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko zobowiązanemu A Sp. z o.o. Z., na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wystawionego dnia [...].12.2012 r.". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] grudnia 2012 r. Burmistrz Z. działając jako wierzyciel wystawił w stosunku do A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (zwanej dalej spółka, skarżąca, strona, zobowiązana) tytuł wykonawczy Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za V ratę 2012 r., doręczony zobowiązanemu w dniu 8 stycznia 2013 r. i przesłał go do organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zarzucając: - naruszenie art.33 pkt 6 i pkt 7 u.p.e.a. w związku z art.132 § 1 i art.130 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) oraz art.24 - 25 K.p.a. poprzez niewyłączenie się z urzędu przez Burmistrza Z. od udziału w postępowaniu z uwagi na fakt, że Gmina Z. jest mniejszościowym udziałowcem skarżącej, działającym poprzez Burmistrza na szkodę skarżącej poprzez zabór jej mienia. Nadto Burmistrz Z. S. G. pozostaje korzystającym z urlopu bezpłatnego pracownikiem większościowego udziałowca skarżącej, tj. Z. B Sp. z o.o., - naruszenie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez błędne wypełnienie pola 10 tytułu wykonawczego oraz podpisanie tytułu wykonawczego przez osobę nie mającą do tego umocowania. Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. przekazał wierzycielowi Burmistrzowi Z. pismo skarżącej w sprawie zgłoszonych zarzutów celem uzyskania stanowiska wierzyciela. Burmistrz Z. działając w charakterze wierzyciela, po rozpatrzeniu zarzutów na podstawie art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 1 lutego 2013 r., nr RB 3160.11.2013 wyraził stanowisko uznając za bezzasadne zarzuty spółki w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wystawionego dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że bez znaczenia z punktu widzenia powołanych przez stronę regulacji art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 25 § 1 K.p.a. pozostaje określony układ właścicielski podatnika, a w szczególności okoliczność, iż Gmina Z. pozostaje mniejszościowym udziałowcem podatnika. Taka okoliczność faktyczna nie rodzi żadnego konfliktu interesów. Gmina Z. nie jest adresatem decyzji podatkowych, które wydaje tut. organ, a zatem nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania ani instytucja wyłączenia pracownika organu ani tym bardziej organu. Nadto, w opinii organu, wyłączenie Burmistrza Z. miałoby miejsce wówczas, gdy spełnione byłyby dwie przesłanki łącznie tj. pozostawanie w stosunku pracy u podatnika oraz, że rozstrzygane sprawy miałyby wpływ na jego prawa i obowiązki po zakończeniu kadencji. Tymczasem Burmistrz dnia 30 października 2012 r. wypowiedział umowę o pracę u większościowego udziałowca Z. B Sp. z o.o. i nie jest on obecnie związany jakimkolwiek stosunkiem pracy z większościowym udziałowcem skarżącego. W odniesieniu do zarzutu błędnego wypełnienia pola 10 tytułu wykonawczego stwierdził, że nie jest błędem zamienne użycie w tytule wykonawczym skróconej nazwy firmy podatnika. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i merytoryczne rozstrzygnięcie o zasadności zarzutów lub też uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona podtrzymała w całości argumentację i zarzuty podniesione w swoim piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. Ponadto wskazała, że działa pod firmą Z. "A" Sp. z o.o. (zgodnie z KRS i umową spółki), a firma skrócona spółki zgodnie z § 2 umowy spółki to "A" Sp. z o.o. Tak więc tytuł wykonawczy wystawiony na "A" Sp. z o.o. nie dotyczy zobowiązanego, a błędu Burmistrza nie należy interpretować jako oczywistej omyłki pisarskiej, ale jako błąd co do meritum, a tym samym, zlekceważenie wymogu prawidłowego sporządzenia tytułu wykonawczego pod względem formalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując treść art. 33 u.p.e.a. wskazał, że podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w tym przepisie oraz podkreśli, iż wierzyciel wyrażający swoje stanowisko w przedmiocie zarzutów nie ma obowiązku badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów, niż zgłoszone przez zobowiązanego. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów spółki organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organ administracji publicznej - Burmistrz Z. S. G., który wystawił i podpisał sporny tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2012 r. nie podlegał na podstawie art.24 § 1 pkt 1, pkt 4 czy też art. 25 § 1 K.p.a. wyłączeniu od udziału w postępowaniu egzekucyjnym .Podstawą do zastosowania ww. przepisów i wyłączenia Burmistrza Z. od udziału w postępowaniu egzekucyjnym nie jest okoliczność, że Gmina Z. jest mniejszościowym udziałowcem skarżącej spółki ani to, że Burmistrz Z. S. G. pozostaje korzystającym z urlopu bezpłatnego pracownikiem większościowego udziałowca skarżącej spółki, tj. Spółki z o.o. Z. B. Podkreślił, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. W ocenie organu odwoławczego sytuacja taka nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie, bowiem w dacie wydawania spornego tytułu wykonawczego i zaskarżonego postanowienia S. G. nie pozostawał ze skarżącą spółką (zobowiązaną w sprawie) w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. W szczególności nie pozostawał on ze skarżącą spółką w stosunku pracy. Jak wskazuje sama strona Burmistrz Z. pozostawał w stosunku pracy (korzystając z urlopu bezpłatnego) ze Spółką z o.o. Z. B. Stosunek pracy Burmistrza ze Spółką z o.o. Z. B uległ rozwiązaniu - jak wynika z wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 30 października 2012 r. - z dniem 31 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. W rozpatrywanej sprawie zobowiązana spółka nie wykazała, aby zaistniały przesłanki do wyłączenia S. G. Burmistrza Z. od udziału w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie cytowanego przepisu. Burmistrz nie był w niniejszej sprawie świadkiem, biegłym ani przedstawicielem strony, tj. skarżącej spółki. Powyższe uwagi organ odwoławczy odniósł również do kwestii zastosowania w sprawie art. 25 § 1 K.p.a. Wskazał, że skarżąca nie wykazała, aby w sprawie zaistniały przesłanki określone w tym przepisie obligujące od wyłączenia od załatwienia sprawy Burmistrza Z. W opinii organu odwoławczego, bez znaczenia w świetle powołanych regulacji jest również okoliczność, że Gmina Z. jest mniejszościowym udziałowcem skarżącej spółki, pozostającym z nią w sporze i jej większościowym udziałowcem. Burmistrz Z. realizował bowiem swoje ustawowe obowiązki i występował jako wierzyciel reprezentujący majątkowy interes gminy - organ gminy właściwy do ustalania i pobierania podatku od nieruchomości. Powyższe czyni, zdaniem organu odwoławczego, bezzasadnym zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Ponadto, wbrew zarzutom strony, przed wystawieniem tytułu wykonawczego, w dniu [...] października 2012 r. doręczono spółce upomnienie Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. obejmujące m.in. podatek od nieruchomości rata V za 2012 r. W odniesieniu do zarzutu określonego w treści art. 33 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. organ przytaczając treść art. 27 u.p.e.a. stwierdził, że sporny tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi określone w ww. przepisie a w szczególności przewidziane w § 1 pkt 2 omawianego artykułu w zakresie wskazania imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu. W spornym tytule wykonawczym wskazano firmę zobowiązanego, tj. A sp. z o.o., Numer Identyfikacji Podatkowej [...], REGON [...] oraz adres ul. [...] , [...] Z.. Strona nie kwestionuje faktu, że podane dane jej dotyczą. W szczególności w tytule wykonawczym prawidłowo podano: numer NIP, REGON i adres skarżącej spółki. Wskazywana przez zobowiązaną niedokładność polegająca na podaniu w tytule nazwy "A" sp. z o.o. zamiast nazwy Z. "A" sp. z o.o. nie uzasadnia uznania za zasadny zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogu z art.27 u.p.e.a., ponieważ wierzyciel w tytule wykonawczym podał dane pozwalające na prawidłową identyfikację osoby zobowiązanej a w szczególności oprócz nazwy (firmy) spółki z o.o., wskazał prawidłowy NIP, REGON i adres skarżącej spółki. Zestawienie powyższych danych pozwala na pełną i prawidłową identyfikację skarżącej jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku od nieruchomości egzekwowanego na podstawie spornego tytułu. Zauważył również, że skarżąca spółka nie zgłosiła w ustawowym terminie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). Uczyniła to dopiero w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji a więc z uchybieniem terminu określonego w art.27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zatem zarzut ten jako złożony po terminie nie może zostać rozpatrzony przez organ odwoławczy. Końcowo organ wskazał, że nie zasługuje na uzasadnienie zarzut dotyczący podpisania tytułu wykonawczego przez osobę do tego nieumocowaną. Dokument ten podpisał Burmistrz Z. S. G. będący wierzycielem w sprawach dotyczących egzekucji z tytułu podatków i opłat lokalnych określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych a więc osoba do tego umocowana i uprawniona do podpisywania tytułów wykonawczych w imieniu Gminy Z.. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Z. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 6 i pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 24 i 25 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie nie zachodziła konieczność wyłączenia się z urzędu przez Burmistrza Z. od udziału w postępowaniu. Podniosła, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego Burmistrz był reprezentantem mniejszościowego udziałowca skarżącej - Gminy Z. oraz pozostawał on w stosunku pracy z udziałowcem większościowym - Z. B Spółka z o.o. Ponadto zarzuciła naruszenia art. 3 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zobowiązana (skarżąca) została prawidłowo określona w tytule wykonawczym w sytuacji gdy "A" spółka z o.o. jest osobą trzecią. Skarżąca nie wie czy taki podmiot w ogóle istnieje, a na pewno nie ma siedziby pod adresem skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte pismem skarżącej z dnia 15 stycznia 2013 r. zawierającym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postępowanie to toczyło się zatem w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Postanowienie wydane w sprawie, stanowi więc stanowisko wierzyciela (Burmistrza Z.) co do zgłoszonych przez skarżącą Spółkę - dłużnika, zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym tytułem wykonawczym Nr [...] wystawionym dnia [...] grudnia 2012 r., opartych na treści art. art. 33 pkt 6 i pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Przedmiot sporu zaistniałego między stronami związany jest zatem z zarzutami postawionymi w postępowaniu egzekucyjnym, a mianowicie: niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej, brakiem uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., niespełnieniem wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jeden z zarzutów skargi sprowadza się do twierdzenia, że Burmistrz Z. winien być wyłączony z prowadzonego postępowania egzekucyjnego, gdyż Gmina Z. jest mniejszościowym udziałowcem skarżącej spółki, a Burmistrz Z. S. G. pozostaje korzystającym z urlopu bezpłatnego pracownikiem większościowego udziałowca skarżącej spółki, tj. Spółki z o.o. Z. B. Skarżąca zakwestionowała w tym zakresie wystawienie przez niego upomnienia i tytułu wykonawczego (zarzuty oparte na art. art. 33 pkt 6 i pkt 7 u.p.e.a.). Powyższy zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wierzyciel uznał za bezzasadny, a jego stanowisko zostało uznane za prawidłowe przez organ odwoławczy dokonujący merytorycznej kontroli wypowiedzi wierzyciela. Uzasadniając zajęte stanowisko wierzyciel, jak i organ odwoławczy w uzasadnieniu swoich postanowień wskazali, że w rozpatrywanej sprawie organ administracji publicznej - Burmistrz Z. S. G., który wystawił i podpisał sporny tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2012 r. nie podlegał na podstawie art.24 § 1 pkt 1, pkt 4 czy też art. 25 § 1 K.p.a. wyłączeniu od udziału w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w tych przepisach obligujące do wyłączenia Burmistrza Z. od załatwienia sprawy. Stanowisko wierzyciela – utrzymane w mocy przez organ odwoławczy - o bezzasadności zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, Sąd uznaje za prawidłowe, mimo jego błędnego uzasadnienia. Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy art. 24 i 25 K.p.a. dotyczące wyłączenia pracownika oraz organu, na które to regulacje powołuje się skarżąca, znajdują zastosowanie w toku prowadzonego postępowania. Postępowanie egzekucyjne rozpoczyna się w dacie złożenia wniosku przez wierzyciela do organu egzekucyjnego wraz z załączonym tytułem wykonawczym. Egzekucja zaś rozpoczyna się zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przyjmuje się, że postępowanie egzekucyjne wszczynane jest wcześniej niż sama egzekucja. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym, a jeśli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym – w dniu wystawienia przezeń tytułu wykonawczego (art. 61 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Oznacza to, że samo sporządzenie przez wierzyciela tytułu wykonawczego jest czynnością poprzedzającą wszczęcie egzekucji administracyjnej, podobnie zresztą jak – przykładowo – sporządzenie przez niego wniosku o wszczęcie egzekucji, czy też pisemnego upomnienia, o którym stanowi art. 15 u.p.e.a. (por. Zarys prawa. System egzekucji administracyjnej. Pod redakcją Janusza Nieczyporuka, Sławomira Fundowicza, Joanny Radwanowicz. Warszawa 2004, str. 248 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, s. 354). Natomiast wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą zaistnienia jednego z wymienionych w art. 26 § 5 u.p.e.a. zdarzeń, tj. doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego albo doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Oba warunki wszczęcia egzekucji administracyjnej wymienione są na zasadzie alternatywy rozłącznej, zatem wystarczające jest spełnienie jednego z nich, by uznać, że doszło do owego wszczęcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II UK 307/10, LEX nr 785627). Tym samym w rozpoznawanej sprawie, w której wierzyciel nie jest organem egzekucyjnym, wystawienie i doręczenie upomnienia (art. 15 u.p.e.a.) a także wystawienie tytułu wykonawczego dokonywane zostało przez wierzyciela poza postępowaniem egzekucyjnym, ściślej mówiąc przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i przed wszczęciem egzekucji. Nie znajdują zatem zastosowania do tych czynności wskazane przez skarżącą przepisy art. 24 i 25 K.p.a. dotyczące wyłączenia pracownika oraz organu. Ponadto art. 18 u.p.e.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej, a więc w sprawie nie znajdują także zastosowania przepisy art.132 § 1 i art.130 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p., na które wskazywała skarżąca w swoim piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. zawierającym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zatem postawione w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a. należy uznać za niezasadne. Niezależnie od powyższego, mając na względzie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.), wskazać trzeba, że wypowiedź wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, wyrażona w formie postanowienia, stanowi jedynie element materiału dowodowego w sprawie wniesionych zarzutów. Postanowienie wierzyciela nie rozstrzyga o istocie sprawy, lecz niewątpliwie jest postanowieniem dotyczącym istoty sprawy administracyjnej. Taki jednak jego charakter wskazuje, że nie ma ono charakteru rozstrzygnięcia w znaczeniu materialnym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt I FSK 3/07, LEX nr 368349). Z kolei gdy chodzi o relacje zachodzące między wierzycielem i organem egzekucyjnym to należy odróżnić dwie sytuacje. Po pierwsze, wierzyciel może być jednocześnie organem egzekucyjnym. W tym przypadku w ręku jednego podmiotu zostają skoncentrowane kompetencje o dwojakim charakterze: organu prowadzącego postępowanie oraz wierzyciela. Druga sytuacja, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, polega na tym, że wierzyciel nie jest organem egzekucyjnym. W tym przypadku wierzyciel występuje przede wszystkim jako jeden z uczestników postępowania egzekucyjnego, a jego sytuacja prawna jest typowa dla strony postępowania. Podobnie jak zobowiązany, pozostaje on z organem egzekucyjnym w administracyjnoprawnym stosunku procesowym, w którym organ egzekucyjny posiada pozycję nadrzędną (por. Zarys prawa. System egzekucji administracyjnej. Pod redakcją Janusza Nieczyporuka, Sławomira Fundowicza, Joanny Radwanowicz. Warszawa 2004, str. 158). Także więc i w tym zakresie nie znajdują zastosowania regulacje dotyczące wyłączenia wierzyciela z art. 24 K.p.a. i 25 K.p.a. Nie można też w konsekwencji powyższego uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a., jak prawidłowo stwierdził wierzyciel i organ odwoławczy. Z przepisu tego wynika możliwość złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym ze względu na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym w mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zauważyć zatem należy w stanie faktycznym sprawy, że upomnienie nienaruszające przepisów prawa (wystawione przez uprawnioną osobę) zostało doręczone skarżącej. Tym samym nie doszło też w sprawie do podpisania tytułu wykonawczego przez osobę nie mającą do tego prawidłowego upoważnienia i w tym zakresie zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Odnosząc się natomiast zarzutu o którym mowa w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. - niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. przez błędne wskazanie firmy zobowiązanego (poz. 10 tytułu wykonawczego), Sąd uznał ten zarzut za zasadny, co skutkowało uwzględnieniem skargi. Rozpoznając zasadność ww. zarzutu skargi należy przypomnieć, że tytuł wykonawczy, na postawie którego organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną jest dokumentem urzędowym sporządzonym według ustalonego wzoru, który musi odpowiadać wymogom formalnym określonym przez ustawodawcę w art. 27 u.p.e.a., stanowiącym obligatoryjny element i konieczną treść tytułu wykonawczego. Prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego ma niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie ma możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wadliwego lub niezawierającego wszystkich wymaganych przez prawo elementów. Zaniechania w powyższym zakresie skutkują realizacją przesłanki zastosowania art. 29 § 2 u.p.e.a., który wskazuje bowiem (m.in.), że jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Przepis art. 27 u.p.e.a. w § 1 pkt 2 stanowi, iż tytuł egzekucyjny zawiera m.in. wskazanie firmy zobowiązanego i jego adresu. Pojęcie firmy, którym posługuje się wskazany przepis, należy do kategorii prawa cywilnego. Firmą osoby prawnej, zgodnie z art. 45 (5) K.c., jest jej nazwa. W odniesieniu do zobowiązanego podlegającego obowiązkowi wpisu do KRS miarodajny będzie co do jego nazwy wpis w rejestrze przedsiębiorców Artykuł 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) wprowadza w tym zakresie domniemanie prawdziwości wpisów w rejestrze. Wobec powyższego zanegować należy stanowisko wierzyciela oraz organu odwoławczego, że sporny tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Stwierdzić trzeba, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. gdy podana w nim firma zobowiązanego, przeciwko któremu ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne, jest określona przez nazwę pod którą on działa. W orzeczeniu z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt I FSK 904/07, LEX nr 575539 pokreślono, że z "unormowania art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wynika, że to wyłącznie na wierzycielu spoczywa obowiązek ustalenia i wskazania w tytułach wykonawczych firmy zobowiązanego i jego adresu. Obowiązek zbadania wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1, a więc poprawnego wskazania firmy zobowiązanego i adresu spoczywa, z mocy art. 29 § 2 u.p.e.a., na organie egzekucyjnym". Skoro zatem w spornym tytule wykonawczym z dnia [...] grudnia 2012 r. podano jako firmę zobowiązanego "A Sp. z o.o.", natomiast jak wynika z KRS zobowiązany działa pod firmą Z. "A" Sp. z o.o., a firma skrócona spółki zgodnie z § 2 jej umowy to "A" Sp. z o.o., to zarzut niewłaściwego wypełnienia pozycji 10 tytułu wykonawczego był zasadny. Nadmienić trzeba, że wierzyciel zajmując stanowisko o bezzasadności tego zarzutu lakonicznie stwierdził, że nie jest błędem zamienne użycie w tytule wykonawczym skróconej nazwy firmy podatnika. Skarżąca w zażaleniu wskazała na firmę pod którą działa zgodnie z KRS i umową spółki, jak również wskazując na zapis § 2 umowy spółki podała brzmienie firmy skróconej. Organ odwoławczy, dokonując merytorycznej kontroli poprawności stanowiska wierzyciela, nie odniósł się do wypowiedzi wierzyciela, z uwzględnieniem zarzutów zażalenia, a przedstawił własne stanowisko uznające za bezzasadny zarzut niewłaściwego wypełnienia pozycji 10 spornego tytułu wykonawczego. Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2013 r. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Z. działając jako wierzyciel zajmie stanowisko w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów, w szczególności zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., uwzględniając ocenę prawną dokonaną przez Sąd w powyższym uzasadnieniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje uzasadnienie w przepisach art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone w pkt III wyroku od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania składa się wpis sądowy.