VII SA/Wa 2084/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu I. sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W dniu 16 sierpnia 2013 r. (data nadania w UP) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiono skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Skarga podpisana i wniesiona była przez pełnomocnika skarżącego – radcę prawnego H. S. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 czerwca 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 października 2013 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi przypadł zatem na dzień 14 października 2013 r. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego przy piśmie z dnia 8 października 2013 r. nadesłał pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi. Powyższe pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 10 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Niezałączenie pełnomocnictwa (oryginału, czy też poświadczonego odpisu) zgodnie z art. 37 p.p.s.a., stanowi brak formalny skargi, podlegający konwalidacji w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepisem umożliwiającym uwierzytelnianie odpisów dokumentów przez radcę prawnego jest art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), dalej jako: ustawa o radcach prawnych, który stanowi, że radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego przedłożył odpis pełnomocnictwa w postaci kserokopii tego dokumentu, u dołu opatrzonej jedynie wskazaniem "W., dnia 7.10.2013 roku", przy czym datę wpisano odręcznie. Powyższy dokument nie zawiera oryginalnego, odręcznego podpisu mocodawcy (osoby upoważnionej do działania w jego imieniu), jak również niezbędnych elementów uwierzytelnionego odpisu sporządzonego zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. W tej sytuacji złożone pełnomocnictwo nie może zostać uznane za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony w rozumieniu art. 37 § 1 p.p.s.a. Należało zatem uznać, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.