II OZ 1199/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2162/13 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie W piśmie z dnia 3 października 2013 r. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wraz z mężem tymczasowo mieszka w Warszawie, a korespondencja została wysłana na adres podany w skardze – do miejscowości W. Podniosła, że do rodziny jeździ raz na jakiś czas, a aby odebrać korespondencję musi przejechać ok. 60 km. Korespondencję z Sądu odebrała po terminie 7 dni od daty doręczenia. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Podane przez skarżącą okoliczności tymczasowego niezamieszkiwania pod adresem wskazanym w skardze, czy niezbyt częste wyjazdy do miejscowości, do której skierowana została korespondencja, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu. Inicjując bowiem postępowanie sądowe strona powinna liczyć się z tym, że z Sądu kierowana będzie do niej korespondencja. Dłuższy wyjazd połączony z zamieszkaniem w innej miejscowości nie stanowił okoliczności, na którą strona nie miała wpływu lub której nie można było przewidzieć, dlatego skarżąca powinna podjąć starania, które zapewniłyby jej możliwość odbierania korespondencji z Sądu. Mogła również upoważnić inną osobę do odbierania korespondencji w jej imieniu. Skarżąca tymczasem nie wykazała, by dołożyła wszelkich starań w celu przezwyciężenia zaistniałej przeszkody do uiszczenia w ustawowym terminie wpisu od skargi. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie skarżąca powtórzyła argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W szczególności należy podzielić ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że okoliczności podane przez skarżącą nie stanowiły przeszkód, których strona nie mogła usunąć. Jak trafnie zauważył Sąd, skarżąca inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym powinna była się liczyć z kierowaniem do niej korespondencji. Jeżeli natomiast, jak sama wskazała, nie przebywa często pod adresem wskazanym w skardze, powinna była podjąć odpowiednie starania, aby pozyskiwać wiedzę o kierowanych do niej pismach sądowych na przykład poprzez ustanowienie osoby upoważnionej do odbioru tych pism lub ewentualnie wskazać inny adres dla doręczeń – stosownie do przepisu art. 67 § 5 i art. 70 § 1 powołanej wyżej ustawy. Zaniechanie tych czynności wskazywać może, że skarżąca nie wykazała się taką starannością, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy procesowe. W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Z powyższego względu Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.