I SA/Kr 1153/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1153/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant st.sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r., sprawy ze skargi "E" Sp. z o.o. w T., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 8 kwietnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego, - s k a r g ę o d d a l a - Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. "E" sp. z o.o. w T. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie potwierdzania odbioru wyrobów węglowych, braku opodatkowania strat powstałych podczas ich przemieszczania oraz sposobu wypełniania ewidencji wyrobów węglowych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego: "E" sp. z o.o. jest podmiotem zwolnionym z podatku akcyzowego na podstawie art. 31 a ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Spółka nie jest pośredniczącym podmiotem węglowym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 23a ustawy o podatku akcyzowym. Wnioskodawca będzie nabywał od kontrahenta, posiadającego status pośredniczącego podmiotu węglowego oraz korzystającego ze zwolnienia z podatku akcyzowego, wyroby węglowe (węgiel kamienny oznaczony kodem CN 2701). W następstwie zawartych transakcji wyroby będą transportowane do spółki. W umowach zawartych przez wnioskodawcę warunki dostawy wyrobów węglowych zostały ustalone w/g. warunków I. w formule FCA (tzw. "pierwszy przewoźnik"), jako "FCA brama pierwszego podmiotu" lub "FCA brama sprzedawcy" (jest nią brama kontrahenta spółki) lub "FCA stacja nadania" w praktyce jest to stacja sprzedawcy lub też na zasadach Ex Works (czyli magazyn Kontrahenta). W przypadku dostawy na zasadach FCA towar jest dostarczony, gdy sprzedawca dostarczy go do przewoźnika w określonej lokalizacji. Natomiast w przypadku dostaw towarów na Ex Works towar jest dostarczony gdy sprzedawca zostawi go do dyspozycji w swoim magazynie lub zakładzie w określonej lokalizacji, kupujący pokrywa wszystkie koszty oraz organizuje transport a ponadto ryzyko związane z towarem przekazane jest w momencie udostępnienia towaru kupującemu na terenie posesji sprzedającego. Kontrahent wnioskodawcy, jako podmiot korzystający ze zwolnienia z podatku akcyzowego, będzie wystawiał dokument dostawy na podstawie art. 31a ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, wskazując na nim datę i miejsce odbioru wynikającą z przyjętych warunków I. Spółka jako podmiot zwolniony z podatku akcyzowego od wyrobów węglowych prowadzi ewidencję wyrobów węglowych, stosownie do treści art. 31a ust. 4 .ustawy o podatku akcyzowym. Wnioskodawca zamierza wypełniać ewidencję po faktycznym otrzymaniu wyrobów węglowych, wpisując ilość wyrobów węglowych faktycznie otrzymanych, po uprzednim ich zważeniu po zakończeniu transportu. Należy podkreślić, iż mogą występować dwojakiego rodzaju sytuacje: - faktyczny odbiór wyrobów węglowych oraz ich ważenie będzie następowało w tym samym dniu co odbiór wyrobów węglowych na gruncie prawa handlowego (wg. umówionych warunków I.), lub - faktyczny odbiór wyrobów węglowych oraz ich ważenie będzie następowało w terminie późniejszym, niż odbiór wyrobów węglowych na gruncie prawa handlowego (wg. umówionych warunków I.). W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. czy spółka, podpisując dokument dostawy z wskazaną w nim datą oraz miejscem odbioru wynikających z umówionych warunków I., w prawidłowy sposób będzie potwierdzać odbiór wyrobów węglowych? 2. czy w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 wnioskodawca, jako podmiot odpowiedzialny - w myśl przyjętych warunków I. - za przemieszczenie wyrobów węglowych, będzie podmiotem obowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego od ubytków wyrobów akcyzowych? 3. czy wypełnianie ewidencji wyrobów węglowych dopiero po faktycznym otrzymaniu przez spółkę wyrobów węglowych będzie prawidłowe w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia MF? Zdaniem wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, podpisanie przez niego dokumentu dostawy, zawierającego datę i miejsce odbioru wyrobów węglowych przyjętych warunków I. (wskazanych przez kontrahenta spółki), w prawidłowy sposób będzie potwierdzało odbiór wyrobów węglowych. W zakresie pytania nr 2, wnioskodawca stoi na stanowisku, iż niezależnie od jego odpowiedzialności na gruncie prawa handlowego za transport wyrobów węglowych, nie będzie on obowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego od ubytków wyrobów węglowych, które mogą powstać w trakcie ich przemieszczenia. W odniesieniu do pytania nr 3 zdaniem wnioskodawcy prawidłowe będzie wypełnianie prowadzonej ewidencji wyrobów węglowych dopiero po faktycznym ich otrzymaniu, niezależnie od przyjętych w umowach z kontrahentem warunków I.. Interpretacją indywidualną z dnia 8 kwietnia 2013r. znak: IBPP4/443-12/13/BP, Minister Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest: - prawidłowe - w zakresie potwierdzania odbioru wyrobów węglowych, - nieprawidłowe - w zakresie braku opodatkowania strat wyrobów węglowych powstałych podczas ich przemieszczania oraz sposobu wypełniania ewidencji wyrobów węglowych. W uzasadnieniu wskazano w zakresie spornego (w pkt 2) pytania wnioskodawcy, iż w sytuacji, gdy przemieszczenie wyrobów węglowych zwolnionych z akcyzy dokonywane jest przez podmiot odbierający po ich odbiorze przez nabywcę np. na bramie kontrahenta spółki lub też dokonywane jest przez przewoźnika upoważnionego przez nabywcę do odbioru i przemieszczenia tych wyrobów do miejsca wyznaczonego przez nabywcę, dla określenia ubytków wyrobów węglowych powstających podczas tego przemieszczenia dokonywanego po potwierdzeniu na dokumencie dostawy odbioru wyrobów węglowych do celów zwolnionych, zastosowanie będzie miał przepis ogólny zawarty w art. 2 pkt 2 lit. b tiret drugi ustawy o podatku akcyzowym stanowiący, iż za ubytki wyrobów akcyzowych należy rozumieć wszelkie straty objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie wyrobów energetycznych przemieszczanych (...). Tym samym w tym przypadku ubytki wyrobów węglowych powstające podczas ich przemieszczania podlegają zwolnieniu do wysokości ustalonej przez właściwego naczelnika urzędu celnego dla danego podmiotu (nabywcy) dokonującego przemieszczania wyrobów węglowych, lub działającego za pośrednictwem przewoźnika. Stosownie do powyższego, jeżeli w przedmiotowej sprawie po odbiorze wyrobów węglowych przez wnioskodawcę wystąpią podczas przemieszczania wyrobów węglowych ich straty (ubytki) podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 9a ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy, podatnikiem podatku akcyzowego zgodnie z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy będzie nabywca (wnioskodawca) wyrobów dokonujący we własnym zakresie lub poprzez przewoźnika przemieszczenia wyrobów węglowych z miejsca ich odbioru od pośredniczącego podmiotu węglowego do miejsca przeznaczenia. W zakresie spornego (w pkt 3) pytania wnioskodawcy organ interpretujący wskazał, iż na gruncie ustawy o podatku akcyzowym pojęcia "odbiór" oraz "otrzymanie" zawarte w § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 sierpnia 2010r. w sprawie dokumentu dostawy, ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, warunków i sposobu ich zwrotu oraz środków skażających alkohol etylowy należy uznać za tożsame. Zgodnie bowiem ze słownikiem języka polskiego "otrzymać" to dostać coś, co się należy, na co zasługuje lub do czego dąży. Natomiast "odbiór" to odebranie czegoś, co jest dla danej osoby przeznaczone. Tym samym w sprawie będącej przedmiotem wniosku odbiór wyrobów węglowych przez wnioskodawcę od pośredniczącego podmiotu węglowego w miejscu wskazanym w dokumencie dostawy jest tożsamy z otrzymaniem tych wyrób przez wnioskodawcę od pośredniczącego podmiotu węglowego. Tym samym datą faktycznego odbioru, a zarazem i otrzymania wyrobów węglowych przez wnioskodawcę jest data, w której wnioskodawca potwierdził odbiór wyrobów węglowych od pośredniczącego podmiotu węglowego w dokumencie dostawy, co wprost wskazuje, zgodnie z dyspozycją zawartą w § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2010r. w sprawie dokumentu dostawy, ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie, że odpowiednie zapisy w ewidencji powinny zostać dokonane najpóźniej następnego dnia po utrzymaniu, czyli odbiorze tych wyrobów. Powyższe oznacza zarazem, iż w przypadku gdy wnioskodawca dokonał odbioru wyrobów węglowych od pośredniczącego podmiotu węglowego w ustalonym miejscu w ilości wynikającej z dokumentu dostawy ilość ta winna być wpisana do prowadzonej przez wnioskodawcę ewidencji. Nie stoi natomiast nic na przeszkodzie, aby wnioskodawca dokonał poszerzenia danych zawartych w ewidencji np. o ilość wyrobów węglowych wynikającą z przeważenia wyrobów węglowych w miejscu zakończenia przemieszczania (transportu). Zatem w opisanym zdarzeniu przyszłym, za nieprawidłowe należy uznać stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym, gdy odbiór wyrobów węglowych przez wnioskodawcę następuje w miejscu oznaczonym w dokumencie dostawy przez umawiające się strony, wpisu do ewidencji można dokonać dopiero po zakończeniu przemieszczania (transportu) dokonywanego przez wnioskodawcę (lub upoważnionego przewoźnika) z miejsca odbioru do miejsca przeznaczenia. W miejscu ostatecznego przeznaczenia transportowanych przez wnioskodawcę (lub upoważnionego przewoźnika) wyrobów węglowych wnioskodawca nie otrzymuje już (nie odbiera) wyrobów węglowych od pośredniczącego podmiotu węglowego, gdyż odbiór tych wyrobów (otrzymanie) następuje w momencie potwierdzenia odbioru tych wyrobów w dokumencie dostawy. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy pismem z dnia 16 maja 2013r. udzielił odpowiedzi na w/w wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. E. sp. z o.o. w T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą interpretację w części w jakiej stanowisko strony skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe, zarzucając naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. b i c oraz art. 9a ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym polegające na stwierdzeniu, iż ubytki wyrobów węglowych przemieszczanych przez spółkę podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, oraz - § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie dokumentu dostawy, ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, warunków i sposobu ich zwrotu oraz środków skażających alkohol etylowy polegające na stwierdzeniu, iż wypełnianie prowadzonej ewidencji wyrobów węglowych winno następować po odebraniu wyrobów węglowych (lub w dniu następnym) w/g. przyjętych warunków I.. Uzasadniając pierwszy z zarzutów strona skarżąca wskazała, iż powstałe w trakcie przemieszczania wyrobów węglowych ubytki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z uwagi na fakt, iż spółka nie posiada statusu pośredniczącego podmiotu węglowego. W zakresie zaś drugiego z zarzutów podniesiono, iż zasadniczym celem prowadzonej ewidencji jest precyzyjne określenie ilości wyrobów węglowych objętych zwolnieniem z podatku akcyzowego, które może nastąpić wyłącznie po faktycznym otrzymaniu przez spółkę wyrobów węglowych, kiedy następuje ważenie dostarczonego węgla i określenie faktycznej ilości otrzymanych wyrobów. Odmienna wykładnia przepisu w sposób nieuzasadniony różnicowałaby prawo do zwolnienia od faktycznego momentu otrzymania wyrobów węglowych. Uzupełnieniem powyższej wykładni, może dopiero być literalna wykładnia "daty odbioru", która jest podawana na dokumencie dostawy oraz "otrzymania", którym posługuje się przepis regulujący zasady wypełniania ewidencji. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w kwestionowanym zakresie i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna, albowiem kontrola sądowa nie doprowadziła do ujawnienia wad przeprowadzonego przez organ postępowania podatkowego, które w istotny sposób rzutowałyby na wynik sprawy, a dokonana w interpretacji ocena prawna przedstawionego przez skarżącą zdarzenia przyszłego nie została skutecznie podważona. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niedoborów (strat) w wyrobach węglowych zaakcentować należy, że strona skarżąca nie jest pośredniczącym podmiotem węglowym, a tym samym oczywistym jest, że nie może w stosunku do powstałych ubytków wyrobów węglowych mieć zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. c ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm. dalej: u.p.a.) Słusznie jednak wywodzi organ, iż znajdzie tu zastosowania przepis art. 2 pkt 1 pkt 20 lit. b ustawy. Skarżąca bowiem, co wynika z opisu zdarzenia przyszłego będzie występować jako podmiot zużywający dokonujący przemieszczenia wyrobów węglowych (wyrobów energetycznych) objętych zwolnieniem ze względu na przeznaczenie, a nadto, iż powyższy sposób opodatkowania powstałych ubytków zrównuje co do przedmiotu opodatkowania ubytki wyrobów węglowych objętych zwolnieniem ze względu na przeznaczenie powstające podczas ich przemieszczania zarówno przez pośredniczący podmiot węglowy jak podmioty zużywające, co pozostaje w zgodzie z zasadą równości opodatkowania ubytków. Wobec powyższego bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 20 lit b i c oraz art. 9a ust 8 ustawy o podatku akcyzowym. W tym kontekście zasadnie zauważa się w interpretacji, że zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy ubytki wyrobów węglowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, powstałe wskutek zdarzenia losowego lub siły wyższej, zwolnione są od akcyzy pod warunkiem że podatnik wykaże zaistnienie okoliczności uprawniających do zwolnienia. W innych przypadkach, zgodnie z art. 30 ust. 4 tejże ustawy zwolnione zostały od tego obciążenia ubytki wyrobów węglowych do wysokości ustalonej dla danego podmiotu przez właściwego naczelnika urzędu celnego na podstawie art. 85 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, zaś maksymalne normy dopuszczalnych ubytków wyrobów węglowych powstających w czasie wykonywania niektórych czynności, w trakcie których może dojść do ich powstania, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków i dopuszczalnych norm zużycia wyrobów akcyzowych (tj. Dz. U. z 2013r. póz. 166). Wobec powyższego uprawniona jest konstatacja, że w przedmiotowej sprawie, przedmiot opodatkowania, sytuacje będące przedmiotem opodatkowania jak i zakres zwolnień wyrobów węglowych (energetycznych) zostały w sposób czytelny określone w ustawie o podatku akcyzowym, co oznacza, że w sprawie nie został naruszony art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Punktem wyjścia dla oceny zarzutu naruszenia § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie dokumentu dostawy, ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, warunków i sposobu ich zwrotu oraz środków skażających alkohol etylowy musi być przywołanie brzmienia adekwatnych norm prawnych, a to art. 31 a ust. 4-7 ustawy o podatku akcyzowym, wedle którego warunkiem zwolnienia, o którym mowa w art. 31 a ust. 2, jest prowadzenie ewidencji wyrobów węglowych zużywanych do celów zwolnionych. Ewidencja może być prowadzona w formie papierowej lub elektronicznej, po uprzednim pisemnym poinformowaniu właściwego naczelnika urzędu celnego o formie jej prowadzenia. Ewidencja powinna zawierać informacje umożliwiające ustalenie ilości otrzymanych wyrobów węglowych zwolnionych od akcyzy ze względu na przeznaczenie, terminu odbioru tych wyrobów, a także miejsca odbioru w przypadku ich przemieszczania, oraz informacje o dokumentach dostawy i kodzie CN wyrobów węglowych. Ewidencja, oraz dokument dostawy powinny być przechowywane do celów kontroli przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ewidencja została sporządzona, a dokument dostawy potwierdzony przez odbiorcę. Szczegółowy zakres danych, jakie powinna zawierać ewidencja wyrobów węglowych zwolnionych od akcyzy oraz sposób jej prowadzenia został określony w przywołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2010 r. W szczególności § 3 ust. 1 rozporządzenia określa dane, które ewidencja taka musi zawierać. Z kolei § 4 ust. 1 ust. 2 pkt 2 precyzuje, że ewidencję prowadzi się dla okresów obejmujących rok kalendarzowy, a dane do ewidencji wpisuje się chronologicznie, przy czym wpisanie do danych, o których mowa w § 3, powinno nastąpić, odpowiednio niezwłocznie po otrzymaniu wyrobów zwolnionych, nie później jednak niż następnego dnia po ich odebraniu. W zakresie istotnym dla oceny skarżąca zarzucała, że nie można utożsamiać "otrzymania" (o którym wspominają przepisy rozporządzenia) wyrobów węglowych z ich "odebraniem" (o którym wspomina dokument dostawy). "Otrzymanie" należy rozumieć jako faktyczne otrzymanie wyrobów węglowych, co wynikać ma w głównej mierze z wykładni celowościowej przepisów dotyczących obowiązku prowadzenia ewidencji, tym bardziej, że przepisy ustawy i rozporządzenie nie zawierają szczegółowej definicji tych terminów. W tak zarysowanym stanie rzeczy niezbędne staje się przywołanie zasady, że wyroby węglowe podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, natomiast ich zwolnienia z tego podatku są od zasady tej wyjątkiem. Niewadliwie zatem przyjęto w interpretacji, że zwolnienie to znajdzie zastosowanie, gdy wyroby węglowe są sprzedawane określonej grupie odbiorców na określone cele, a przy tym są spełnione warunki formalne, w tym przemieszczenie wyrobów węglowych następuje z dołączonym dokumentem dostawy, na którym to dokumencie odbiorca potwierdza odebranie wyrobów węglowych, ich przeznaczenie na cele dające zwolnienie z akcyzy oraz prowadzenie ewidencji danych. Przywołania wymaga także inna jeszcze zasada, a to prymatu wykładni językowej przepisów prawa podatkowego, co słusznie podkreśla organ wydający interpretację. Sąd orzekający podziela w związku z tym przedstawioną w interpretacji wykładnię literalną rzeczonych wcześniej terminów i przyjmuje ich wzajemną koherencję. Podziela także wynikającą z tej wykładni konkluzję, iż z czynnością odbioru wyrobów węglowych określoną w dokumencie dostawy mamy do czynienia tylko raz. Tym samym datą faktycznego odbioru, a zarazem i otrzymania wyrobów węglowych przez skarżącą spółkę jest data w której wnioskodawca potwierdził odbiór wyrobów węglowych od pośredniczącego podmiotu węglowego w dokumencie dostawy, zatem innymi słowy odbiór wyrobów węglowych w miejscu wskazanym w dokumencie dostawy jest tożsamy z otrzymaniem tych wyrobów przez wnioskodawcę od pośredniczącego podmiotu węglowego. Podzielić należy także zawarte w interpretacji stanowisko, że decydującym momentem, od którego trzeba liczyć czas, w którym należy dokonać wpisu do ewidencji jest data odbioru wyrobów węglowych objętych zwolnieniem. Tym samym gdyby przyjąć ocenę strony skarżącej w powyższym zakresie i tak data dokonania wpisu do ewidencji na podstawie w/w. przepisu jest uzależniona przede wszystkim od daty odbioru wyrobów węglowych objętych zwolnieniem. W interpretacji przyjęto, że podpisanie przez spółkę dokumentu dostawy w umówionym miejscu, poprzez umieszczenie w tym dokumencie daty i podpisu odbierającego stanowi prawidłowy sposób potwierdzenia odbioru wyrobów węglowych. Skarżąca wiąże jednocześnie otrzymanie tych wyrobów węglowych z ich ważeniem. Przyjęcie takiego stanowiska, w odniesieniu do zapisu § 4 ust. 2 pkt 2 w/w. rozporządzenia, nie znajduje jednak żadnych podstaw prawnych, gdyż wpis do ewidencji nie jest uzależniony od daty ważenia odebranych wyrobów tylko od ich odbioru. Tym samym jeżeli odbiór wyrobów węglowych zwolnionych ze względu na przeznaczenie przez skarżącą w ilości objętej dokumentem dostawy nastąpi np. na bramie kopalni z ważeniem lub bez, ich późniejsze ważenie (po dokonanym odbiorze) np. na bramie zakładu skarżącej nie ma już wpływu na obowiązek ewidencyjny wynikający z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, w myśl którego wpisu należy dokonać nie później niż następnego dnia po ich odebraniu. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy o p.p.s.a.