I SA/Gd 1154/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 21 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 czerwca 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, zwaną dalej Spółką, od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Spółka, działając jako rolnik, wystąpiła w dniu 10 maja 2012 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012, wnosząc o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 506,16 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do działek rolnych o łącznej powierzchni 488,04 ha. Decyzją z dnia 22 stycznia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2012 w łącznej wysokości 428.567,62 zł, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości 370.539,49 zł do powierzchni 506,16 ha, zgodnie z żądaniem strony oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 58.028,13 zł, do powierzchni 488,04 ha. W uzasadnieniu powyższej decyzji w odniesieniu do uzupełniającej płatności podstawowej organ I instancji wskazał, iż początkowa kwota płatności wynosiła 103.366,87 zł, jednakże została ona pomniejszona zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012, C (2012) 5049 final. W przypadku, gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich, które mają być przyznane rolnikowi na mocy rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2008, (WE) nr 247/2006, nr (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. (WE) L30 z 31.01.2009), zwanego dalej rozporządzeniem Rady nr 73/2009, w tym wszystkich krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich przekracza 5 tys. euro, kwota krajowych uzupełniających płatności, które mają być przyznane temu rolnikowi zostaje pomniejszona o kwotę równą 10 % całkowitej kwoty przekraczającej 5 tys. euro. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 11.047,99 euro, z czego proporcjonalna kwota zmniejszenia przypadająca dla uzupełniającej płatności obszarowej wynosi 45.338,74 zł. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając w nim naruszenie art. 10 w zw. z art. 121 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz naruszenie decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Wobec powyższego skarżąca wniosła o zmianę decyzji poprzez przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości sprzed zmniejszenia, czyli do kwoty 103.366,87 zł, ewentualnie podwyższenie jej do kwoty 95.082,08 zł. Decyzją z dnia 21 czerwca 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2013, poz. 311), do postępowań w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego, w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rezultacie do postępowania w sprawie niniejszego odwołania mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164) - zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą" - wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl natomiast art. 7 ust. 2 ustawy, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: (uchylony), roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Zgodnie z art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2 i 2a, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni - po uwzględnieniu art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, zmniejszeń płatności wynikających z zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009 oraz zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, art. 7 ma zastosowanie do rolników w nowym państwie członkowskim w danym roku, jedynie wtedy, gdy poziom płatności bezpośrednich stosowany w tym państwie w danym roku kalendarzowym zgodnie z art. 121 jest co najmniej równy poziomowi stosowanemu wówczas w krajach UE-15, z uwzględnieniem zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 ust. 2, wartość procentowa mająca zastosowanie na mocy art. 7 ust. 1 ogranicza się do różnicy między poziomem płatności bezpośrednich mającym w odniesieniu do niego zastosowanie na mocy art. 121 a poziomem płatności w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem wszystkich redukcji zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1. W myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, wszelkie płatności bezpośrednie, których kwota przewyższa 5.000 EUR, które mają być przyznawane rolnikowi w danym roku kalendarzowym zmniejsza się w każdym roku do 2012 r. o następujące wielkości procentowe: w 2009 r.: o 7%; w 2010 r.: o 8%; w2011r.: o 9%; w 2012 r.: o 10%. Zgodnie z art. 132 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 73/2009, całkowite bezpośrednie wsparcie, jakie może zostać przyznane rolnikowi w nowym państwie członkowskim w ramach płatności bezpośrednich, wraz ze wszystkimi uzupełniającymi krajowymi płatnościami bezpośrednimi, nie przekracza poziomu wsparcia bezpośredniego, jakie przysługiwałoby rolnikowi w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem od roku 2012 zastosowania art. 7 w związku z art. 10 (modulacja w państwach UE- 15). Ponadto w dniu 20 października 2011 r. Komisja wydała dokument roboczy dla Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich - DS./2011/14/REV2 - zawierający szczegółowe wyjaśnienia dotyczące sposobu przeprowadzenia redukcji krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich, które mają zostać zastosowane przez niektóre nowe państwa członkowskie w odniesieniu do roku 2012 na podstawie art. 132 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Biorąc pod uwagę określony w art. 121 ww. rozporządzenia harmonogram dochodzenia nowych państw członkowskich do poziomu płatności stosowanego w państwach UE - 15, w 2012 roku, poziom płatności stosowanych w Polsce bez zastosowania modulacji wyniósłby 90 % poziomu płatności stosowanego w państwach UE - 15. Oznacza to, że poziom płatności w Polsce przewyższyłby poziom płatności stosowany w starych państwach członkowskich, który - po uwzględnieniu 10 - procentowej modulacji podstawowej oraz 4 - procentowej modulacji dodatkowej - wyniesie 86 % tego poziomu. Aby zapewnić, że poziom płatności w Polsce w 2012 roku nie przekroczy poziomu płatności stosowanego w starych państwach członkowskich, konieczne jest zastosowanie modulacji dodatkowej oraz dostosowanie krajowych płatności uzupełniających. Uszczególnieniem wyżej przytoczonych przepisów unijnych w odniesieniu do Polski jest decyzja wykonawcza Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzająca przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Zgodnie z jej art. 1 ust. 4, w przypadku, gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich, które mają być przyznane rolnikowi na mocy rozporządzenia (WE) nr 73/2009, w tym wszystkich krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich przekracza 5000 EUR, kwota krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich, które mają być przyznane temu rolnikowi zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji zostaje pomniejszona o kwotę równą 10% całkowitej kwoty przekraczającej 5000 EUR. Przedmiotową wartość procentową zwiększa się o cztery punkty procentowe w przypadku gdy całkowita kwota wszystkich płatności bezpośrednich, w tym wszystkich krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich, przekracza 300 000 EUR, jednak redukcję stosuje się tylko do części całkowitej kwoty przekraczającej 300 000 EUR, składającej się z krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich. W celu dostosowania prawa krajowego do prawa unijnego, dokonano zmiany rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 40, poz. 326 ze zm.). Zgodnie z § 17a ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy łączna kwota płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 5.000 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalanego na zasadach wynikających z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1913/2006", płatność uzupełniająca podlega zmniejszeniu o kwotę odpowiadającą 10% nadwyżki łącznej kwoty płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów ponad kwotę stanowiącą równowartość 5.000 euro przeliczoną na złote według kursu euro ustalanego na zasadach wynikających z art. 3 rozporządzenia nr 1913/2006. W niniejszej sprawie strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 506,16 ha do jednolitej płatności obszarowej oraz działki rolne o łącznej powierzchni 488,04 ha do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 473.906,36 zł, co przy kursie wymiany euro 4,1038 zł stanowi kwotę 115.479,89 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 110.479,89 euro zastosować 10% zmniejszenie płatności uzupełniających. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 11.047,99 euro, z czego proporcjonalna kwota zmniejszenia przypadająca dla płatności uzupełniającej do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) wynosi 45.338,74 złotych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu dziesięcioprocentowej modulacji uzupełniającej płatności podstawowej. Uzasadniając podniesiony zarzut skarżąca wskazała, że wartość procentowa modulacji stosowanej w nowym państwie członkowskim ogranicza się do różnicy między poziomem płatności bezpośrednich mającym do niego zastosowanie na mocy art. 121 rozporządzenia 73/2009, a poziomem płatności w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem wszystkich redukcji zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1 ww. rozporządzenia. W myśl art. 121 rozporządzenia 73/2009 wysokość płatności bezpośrednich w Polsce w 2012 r. bez stosowania modulacji stanowi 90% poziomu takich płatności w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie. Uwzględniając natomiast modulację przewidzianą w art. 7 rozporządzenia 73/2009, poziom płatności bezpośrednich w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie wynosi 86%. Tym samym różnica, o której mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia, wynosi cztery punkty procentowe. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 73/2009 czteroprocentową modulację stosuje się jedynie do płatności przekraczających równowartość 300.000 euro. Oznacza to, że w nowych państwach członkowskich wyłączono zastosowanie w 2012 r. 10% modulacji płatności bezpośrednich przewyższających kwotę 5.000 euro, a wprowadzono jedynie obniżenie o 4% płatności przekraczających wysokość 300.000 euro. Modulacja zatem przewidziana w rozporządzeniu 73/2009 nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, bowiem wysokość przysługujących skarżącej płatności bezpośrednich nie przekroczyła kwoty 300.000 euro. Z ostrożności procesowej strona podniosła zarzut błędnego zastosowania modulacji poprzez zastosowanie stawki 10%, zamiast 4%.Jak wskazano wyżej, wartość procentowa modulacji stosowanej w nowym państwie członkowskim ogranicza się do różnicy między poziomem płatności bezpośrednich mającym do niego zastosowanie na mocy art. 121 rozporządzenia 73/2009, a poziomem płatności w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem wszystkich redukcji zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, wynoszącej 4%. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem sporu jest prawidłowość zastosowania przez organy administracyjne tzw. modulacji uzupełniającej płatności obszarowej, o której mowa w art. 132 ust. 2 akapit trzeci Rozporządzenia Rady nr 73/2009. Strona zakwestionowała w skardze zastosowanie 10% zmniejszenia płatności w części przewyższającej kwotę 5000 euro, podnosząc, że brak było podstaw do zastosowania zmniejszenia w ogóle, ewentualnie organ powinien był zastosować zmniejszenie w wysokości 4%. Nie jest sporne, że do postępowania w sprawie niniejszego odwołania mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164) - zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą" - wraz z przepisami wykonawczymi, co wynika z art. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2013, poz. 311). Zgodnie z art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2 i 2a, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni - po uwzględnieniu art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, zmniejszeń płatności wynikających z zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009 oraz zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Zgodnie z art. 132 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 73/2009, całkowite bezpośrednie wsparcie, jakie może zostać przyznane rolnikowi w nowym państwie członkowskim w ramach płatności bezpośrednich, wraz ze wszystkimi uzupełniającymi krajowymi płatnościami bezpośrednimi, nie przekracza poziomu wsparcia bezpośredniego, jakie przysługiwałoby rolnikowi w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem od roku 2012 zastosowania art. 7 w związku z art. 10 (tzw. modulacja). Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 73/2009, art. 7 ma zastosowanie do rolników w nowym państwie członkowskim w danym roku, jedynie wtedy, gdy poziom płatności bezpośrednich stosowany w tym państwie w danym roku kalendarzowym zgodnie z art. 121 jest co najmniej równy poziomowi stosowanemu wówczas w krajach UE-15, z uwzględnieniem zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 ust. 2, wartość procentowa mająca zastosowanie na mocy art. 7 ust. 1 ogranicza się do różnicy między poziomem płatności bezpośrednich mającym w odniesieniu do niego zastosowanie na mocy art. 121 a poziomem płatności w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, z uwzględnieniem wszystkich redukcji zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1. W myśl art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 73/2009, wszelkie płatności bezpośrednie, których kwota przewyższa 5.000 EUR, które mają być przyznawane rolnikowi w danym roku kalendarzowym zmniejsza się w 2012 r. o 10%. Ust. 2 stanowi zaś, że zmniejszenie przewidziane w ust. 1 zwiększa się o cztery punkty procentowe w przypadku kwot wyższych niż 300.000 EUR. Nie ma racji skarżąca wywodząc, że w nowych państwach członkowskich wyłączono stosowanie w 2012 r. 10% modulacji płatności bezpośrednich przewyższających kwotę 5.000 euro, a wprowadzono jedynie obniżenie o 4% płatności przekraczających wysokość 300.000 euro. Stanowisko to opiera się na błędnym utożsamieniu użytych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia 73/2009 pojęć wartości procentowej modulacji i różnicy między poziomem płatności bezpośrednich stosowanym w państwach członkowskich nowych i tzw. starych. Wartość procentowa modulacji wynika z art. 7 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia i wynosi 10% dla płatności przewyższających 5.000 euro i 4% dla płatności przewyższających 300.000 euro. Wynikająca z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 73/2009 wartość procentowa modulacji (4% dla płatności przewyższających 300.000 euro) jest czymś innym niż różnica między poziomem płatności bezpośrednich stosowanym w Polsce na podstawie art. 121 tego rozporządzenia, wynoszącym – bez stosowania modulacji – 90% i poziomem tych płatności w starych państwach członkowskich, wynoszącym przy zastosowaniu 10-procenotwej modulacji podstawowej i 4-procentowej modulacji dodatkowej 86 %. Zastosowanie modulacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009, tj. modulacji podstawowej i dodatkowej, ma na celu zrównanie poziomu płatności bezpośrednich w Polsce i tzw. starych państwach członkowskich. Uzupełniając rozważania co do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia wskazać należy za organem administracyjnym, że uszczególnieniem wyżej przytoczonych przepisów unijnych w odniesieniu do Polski jest decyzja wykonawcza Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzająca przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012, C(2012) 5049 final. Zgodnie z jej art. 1 ust. 4, w przypadku, gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich, które mają być przyznane rolnikowi na mocy rozporządzenia (WE) nr 73/2009, w tym wszystkich krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich przekracza 5000 EUR, kwota krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich, które mają być przyznane temu rolnikowi zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji zostaje pomniejszona o kwotę równą 10% całkowitej kwoty przekraczającej 5000 EUR. Przedmiotową wartość procentową zwiększa się o cztery punkty procentowe w przypadku gdy całkowita kwota wszystkich płatności bezpośrednich, w tym wszystkich krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich, przekracza 300 000 EUR, jednak redukcję stosuje się tylko do części całkowitej kwoty przekraczającej 300 000 EUR, składającej się z krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich. W celu dostosowania prawa krajowego do prawa unijnego, dokonano zmiany rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.). Zgodnie z § 17a ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy łączna kwota płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 5.000 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalanego na zasadach wynikających z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1913/2006", płatność uzupełniająca podlega zmniejszeniu o kwotę odpowiadającą 10% nadwyżki łącznej kwoty płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów ponad kwotę stanowiącą równowartość 5.000 euro przeliczoną na złote według kursu euro ustalanego na zasadach wynikających z art. 3 rozporządzenia nr 1913/2006. W niniejszej sprawie strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 506,16 ha do jednolitej płatności obszarowej oraz działki rolne o łącznej powierzchni 488,04 ha do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Biorąc pod uwagę, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości przekracza kwotę 5.000 euro o kwotę 110.479,89 euro, do tej nadwyżki prawidłowo zastosowano 10% zmniejszenie płatności uzupełniających na podstawie § 17a ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 40, poz. 326 ze zm.). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.