III SA/Kr 286/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. Ł. kwotę 300,00 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...] Prezydent Miasta skreślił K. Ł. z ewidencji instruktorów szkolących osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym w zakresie kategorii B i T prawa jazdy. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazała art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie skreślenia K. Ł. z ewidencji instruktorów zostało wszczęte w związku z nieprzedstawieniem przez niego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (termin upłynął w dniu 8 kwietnia 2010 r.) oraz dopuszczenia się przez niego rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Odnosząc się do kwestii nieprzedstawienia kontrolnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdem Prezydent Miasta podał, iż w dniu 24 maja 2010 r. K. Ł. przedstawił orzeczenie lekarskie Nr [...] wydane w dniu 19 maja 2010 r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, a nadto przedstawił orzeczenie psychologiczne Nr [...] z dnia 17 marca 2010 r., stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Prezydent Miasta uznał zatem, że powyższe orzeczenia wyczerpują wymagania określone w art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) i w tym zakresie ustały przesłanki do skreślenia instruktora w trybie art. 107 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Jednakże, zdaniem Prezydenta Miasta, instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, które to zostały stwierdzone w wyniku kontroli dokumentacji przeprowadzonej w dniach od 30 listopada 2009 r. do 1 grudnia 2009 r. przez Starostwo Powiatowe Wydział Transportu i Komunikacji w Ośrodku Szkolenia Kierowców "A", w którym K. Ł. był zatrudniony na stanowisku instruktora. W wyniku tej kontroli stwierdzono, że K. Ł. prowadził szkolenie kandydatów na kierowców ubiegających się o prawo jazdy kategorii B z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów, albowiem: szkolenie praktyczne niektórych osób było prowadzone w liczbie większej niż dwie godziny – w pierwszych ośmiu godzinach szkolenia; w stosunku do niektórych kandydatów nie wykazano wystarczającej ilości godzin (co najmniej 4 godziny dla kat. B) jazdy poza obszarem zabudowanym na odcinku co najmniej 50 km; w przypadku niektórych osób nie wykazano zajęć praktycznych prowadzonych w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu oraz zdarzały się przypadki prowadzenia szkolenia praktycznego jednocześnie z dwoma osobami. Organ I instancji podał także, że w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a przede wszystkim rozpoznania czy nieprawidłowości w pracy K. Ł. miały charakter incydentalny, organ ten zwrócił się z zapytaniem do Starostwa Powiatowego o udzielenie dalszych informacji o pracy wymienionego instruktora. W odpowiedzi organ I instancji otrzymał akta kontroli przeprowadzonej w dniach 15-16 czerwca 2009 r., w wyniku której stwierdzono liczne nieprawidłowości i uchybienia w szkoleniu niektórych kandydatów na kierowców prowadzonym przez instruktora K. Ł.: prowadzenie szkolenia praktycznego w liczbie większej niż dwie godziny – w pierwszych ośmiu godzinach szkolenia; brak określenia (zaznaczenia) tematyki zajęć teoretycznych lub praktycznych w danym dniu szkolenia przez prowadzącego szkolenie instruktora na kartach przeprowadzonych zajęć; brak podpisu instruktora na kartach przeprowadzonych zajęć w poszczególnych dniach szkolenia z tematyki zajęć teoretycznych i praktycznych; nie wykonanie co najmniej 4 godzin (dla kategorii B) jazdy poza obszarem zabudowanym na odcinku co najmniej 50 km; nie wykonanie zajęć praktycznych prowadzonych w okresie od zmierzchu do świtu; rozpoczęcie szkolenia praktycznego przed ukończeniem szkolenia teoretycznego; równoczesne szkolenie praktyczne kilku osób w tym samym czasie; brak wymaganej liczby godzin szkolenia teoretycznego lub praktycznego. Uchybienia te powodują, zdaniem organu, stwierdzenie, że K. Ł. dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, gdyż naruszył następujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.): § 7 ust. 1, § 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 3, a także wzór karty przeprowadzonych zajęć stanowiący załącznik nr 2 do tego rozporządzenia (stwierdzono nieodnotowywanie przez instruktora realizowanych tematów w ramach zajęć teoretycznych i praktycznych) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 Programu szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych stanowiącego załącznik nr 3 do w/w rozporządzenia. Zdaniem Prezydenta Miasta, w przedmiotowej sprawie istotne również jest to, że naruszenia w zakresie szkolenia stwierdzone przez inspektorów Starostwa Powiatowego podczas kontroli w dniach 15-16 czerwca 2009r., objęły swoim zakresem okres 2006-2009 i były stwierdzone po raz pierwszy. Podano, że w dniu 24 lipca 2009 r. K. Ł. złożył wyjaśnienia do Starosty, w których zobowiązał się do prowadzenia szkoleń zgodnie z obowiązującym programem i złożył przyrzeczenie, że taka sytuacja nigdy się już nie powtórzy. Tymczasem, jak wykazują wyniki drugiej kontroli (przeprowadzonej po trzech miesiącach od pierwszej), K. Ł. dopuścił się dalszych, tożsamych jak w pierwszej kontroli naruszeń prawa. Biorąc więc pod uwagę wskazane wyżej uchybienia Prezydent Miasta stwierdził, że K. Ł. nie zastosował w swojej pracy instruktora żadnych środków naprawczych, nie wyciągnął właściwych wniosków po pierwszej kontroli i nie wyeliminował niewłaściwej metody nauczania czym rażąco naruszył przepisy w zakresie szkolenia. Ponadto podano, że z oświadczenia samego instruktora wynika, że często dostosowywał on program nauczania do potrzeb kursantów, co zdaniem organu I instancji, jest nie do zaakceptowania z prawnego punkty widzenia i nie może stanowić żadnego usprawiedliwienia, gdyż to instruktor jest odpowiedzialny za należyte, zgodne z przepisami, szkolenie przyszłych adeptów kierowania pojazdem silnikowym i to on odpowiada za właściwe przygotowanie zajęć tak teoretycznych, jak i praktycznych. Organ I instancji podkreślił, że naruszenia w zakresie szkolenia, których dopuścił się instruktor są tego samego typu i rodzaju jak stwierdzone podczas pierwszej kontroli, co świadczy o ich rażącym naruszeniu podkreślając, że naruszane przepisy określone są w sposób jasny, precyzyjny i nie budzący wątpliwości. Organ I instancji zwrócił również uwagę na to, że konstrukcja przepisu art. 107 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym ma charakter związany, co oznacza skreślenie instruktora z ewidencji, jeśli charakter naruszenia przepisów w zakresie szkolenia jest rażący. Zaznaczono, że decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się instruktor naruszając przepisy w zakresie szkolenia, gdyż jest on zobowiązany do zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. W odwołaniu od decyzji organu I instancji K. Ł. stwierdził, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca, gdyż błędnie przyjęto, że rażąco naruszył prawo. Jego zdaniem, za rażące uznać należy takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Podkreślił, że organ I instancji błędnie przyjął, że naruszenie przepisów art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest tożsame z naruszeniem przepisów art. 107 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Odwołujący się podniósł, że żaden z uprawnionych organów nie kontrolował prowadzonego przez niego szkolenia, w tym prowadzonych zajęć teoretycznych i praktycznych. K. Ł. oświadczył, że nigdy nie skrócił czasu szkolenia, a tematy zajęć omawiał wyczerpująco. Poza tym osoby, które szkolił nigdy nie złożyły na niego skargi. Odwołujący się stwierdził także, że ustalenia opisane w decyzji z dnia [...] 2010 r. dotyczyły kontroli ośrodka szkolenia, w którym pracował. Ośrodek ten został wykreślony przez starostę z rejestru działalności regulowanej, prowadzonej w zakresie szkolenia kierowców. K. Ł. podniósł również, że z decyzji organu I instancji wynika, że pewne popełnione przez niego naruszenia prawa miały charakter permanentny, nie mniej organ nie wykazał, na czym oparł swoje twierdzenie o rażącym naruszeniu przez odwołującego się przepisów w zakresie szkolenia, o czym mowa w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Decyzją z dnia 31 grudnia 2010 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.) oraz art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium w pierwszej kolejności podniosło, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że dostarczone przez K. Ł. w dniu 24 maja 2010 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 19 maja 2010 r. oraz orzeczenie psychologiczne Nr [...] z dnia 17 marca 2010 r. wyczerpują wymagania określone w art. 106 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i że w tym zakresie ustały przesłanki do skreślenia instruktora w trybie art. 107 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Odnośnie natomiast do przesłanki skreślenia instruktora określonej w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym Kolegium podało, iż w doktrynie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy jest ono jaskrawe, i dotyczy przepisów mających istotne znaczenie w danej dziedzinie. Może chodzić np. o pobieżne omawianie tematów wchodzących w zakres szkolenia, skracanie i to znaczne godzin przeznaczonych na jazdy itp. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 625/08 Kolegium stwierdziło, że dla ustalenia, czy konkretne naruszenie przepisów w zakresie szkolenia ma charakter naruszenia rażącego, czy też jest zwykłym naruszeniem prawa niezbędne jest rozważenie całokształtu okoliczności sprawy, a zatem najpierw ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego prawdzie, następnie dokonanie subsumpcji tego stanu faktycznego (przyporządkowanie ustalonych faktów konkretnej normie prawnej) i w przypadku ustalenia, że istotnie doszło do naruszenia przepisów dokonanie oceny stopnia tego naruszenia w kontekście wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym również z punktu widzenia celu, któremu naruszony przepis ma służyć. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie w toku prowadzonego postępowania dowodowego w sposób rzetelny zgromadzono materiał, który pozwalał na dokonanie obiektywnych i niebudzących wątpliwości ustaleń, że instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Zdaniem Kolegium, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Materiał dowodowy stanowiący podstawę ustaleń faktycznych zgromadzony został w sposób rzetelny, zweryfikowano go i poddano w toku postępowania ocenie. Kolegium stwierdziło zatem, iż organ I instancji nie naruszył w tym zakresie stosownych przepisów art. 7, art. 10 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, zapewniając stronie możliwość czynnego udziału. Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że K. Ł. prowadził szkolenia kandydatów na kierowców z naruszeniem następujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.): § 7 ust. 1, § 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 3, a także wzór karty przeprowadzonych zajęć stanowiący załącznik nr 2 do w/w rozporządzenia (stwierdzono nieodnotowywanie przez instruktora realizowanych tematów w ramach zajęć teoretycznych i praktycznych) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 Programu szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych stanowiącego załącznik nr 3 do tego rozporządzenia. Kolegium uznało, iż wszystkich powołanych wyżej naruszeń przepisów dopuścił się instruktor K. Ł., bowiem na kartach przeprowadzonych zajęć wymienionych osób, zarówno szkolący instruktor, jak i osoby szkolone poświadczali podpisami datę, godziny rozpoczęcia i zakończenia szkolenia, liczbę godzin szkolenia oraz liczbę przejechanych kilometrów, co oznacza, że osoby te oświadczyły, iż szkolenia odbyły się w podanej dacie i godzinach. Kolegium zwróciło uwagę, że naruszenia w zakresie szkolenia stwierdzone zostały przez inspektorów Starostwa Powiatowego podczas kontroli w dniach 15-16 czerwca 2009 r. Natomiast w dniach 30 listopada – 1 grudnia 2009 r. przeprowadzono kolejną kontrolę, którą objęto okres od dnia 15 czerwca 2009 r. do dnia kontroli i jak wynika z protokołu kontroli Nr [...] K. Ł. dopuścił się dalszych, tożsamych jak w pierwszej kontroli naruszeń prawa. W związku z powyższym Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że K. Ł. nie zastosował w swojej pracy instruktora żadnych środków naprawczych, nie wyciągnął właściwych wniosków po pierwszej kontroli i nie wyeliminował niewłaściwej metody nauczania, czym rażąco naruszył przepisy w zakresie szkolenia. Kolegium podało, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego należy przyjąć, że stwierdzone liczne naruszenia przepisów w zakresie szkolenia wyczerpują przesłankę określoną w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wydania decyzji w przedmiocie skreślenia instruktora z ewidencji. Zdaniem organu II instancji, naruszenia w zakresie szkolenia, których dopuścił się instruktor były tego samego typu i rodzaju jak stwierdzone podczas pierwszej kontroli, a ponowne ich popełnienie przez instruktora, świadczy o ich rażącym naruszeniu i to tym bardziej, że naruszane przepisy określone są w sposób jasny, precyzyjny i nie budzący wątpliwości. W ocenie Kolegium, naruszenie prawa przez K. Ł. było niewątpliwe, jaskrawe i nadmierne. Słusznie też – zdaniem Kolegium - organ I instancji zwrócił uwagę, że ze złożonych przez K. Ł. wyjaśnień wynika niewłaściwe stosowanie przepisów, gdyż z oświadczenia samego instruktora wynika, że często dostosowywał on program nauczania do potrzeb kursantów. Fakt ten jest, zdaniem organu odwoławczego, nie do zaakceptowania z prawnego punktu widzenia i nie może stanowić żadnego usprawiedliwienia. Instruktor jest bowiem odpowiedzialny za należyte, zgodne z przepisami, szkolenie przyszłych adeptów kierowania pojazdem silnikowym. Co do oświadczeń osób szkolonych, które wypowiadały się pochlebnie o pracy instruktora K. Ł., organ II instancji stwierdził, że oświadczenia te nie odnoszą się do zgodności z prawem przeprowadzanego szkolenia. Kolegium zaznaczyło, że naruszenie programu szkolenia kierowców w zakresie szkolenia praktycznego (w szczególności przeprowadzanie zajęć praktycznych dłuższych niż 2 godziny dziennie w okresie pierwszych 8 godzin szkolenia, brak zajęć praktycznych przeprowadzonych w okresie od zmierzchu do świtu), nie służy interesowi publicznemu i stwarza niebezpieczeństwo poruszania się po drogach pojazdów kierowanych przez osoby, których niedostateczne wyszkolenie może stwarzać niebezpieczeństwo zagrożenia dla ruchu drogowego. Kolegium stwierdziło też, że wielokrotne naruszanie wskazanych w niniejszej decyzji przepisów w zakresie szkolenia wskazuje na stałe ignorowanie określonych zasad przez instruktora, a tym samym stanowi rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia. Organ odwoławczy podał, że ustalone w niniejszej sprawie fakty zostały poddane wszechstronnej analizie pod względem stopnia naruszenia przepisu z punktu widzenia jego ratio legis, a także w aspekcie powstałych lub potencjalnych skutków naruszenia. Organ II instancji podkreślił, że wyjaśnienia K. Ł. złożone w dniu 23 maja 2010 r. świadczą o świadomym nieprzestrzeganiu przepisów, pomimo tego, że po pierwszej kontroli zobowiązał się do ich przestrzegania. W związku z powyższym, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym uzasadniające skreślenie K. Ł. z ewidencji instruktorów. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się K. Ł. i w skardze wniósł o jej uchylenia wraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji K. Ł. zarzucił naruszenie art. 107 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie wskutek uznania, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia kierowców. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzeniu w wyczerpujący sposób materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zasadniczą przesłanką skreślenia instruktora z ewidencji jest ustalenie, że naruszył on przepisy w zakresie szkolenia oraz że naruszenie to ma charakter rażący. Skarżący stwierdził, że rażącym naruszeniem przepisów prawa nie jest każde naruszenie, ale tylko takie naruszenie, które ma charakter oczywisty, dotyczy istotnych regulacji prawnych w danym zakresie oraz w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Ustalenie, czy konkretne naruszenie ma charakter rażący wymaga rozważenia całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły powołane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, albowiem nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, nie rozpatrzono wszechstronnie materiału dowodowego, a ponadto dokonano wadliwej oceny zebranych dowodów. W rezultacie organy administracji dokonały błędnej oceny, że skarżący rażąco naruszył przepisy dotyczące szkolenia kierowców. Według skarżącego, organy administracyjne niewłaściwie uznały, że podstawą wydania decyzji o skreśleniu go z ewidencji instruktorów mogą być naruszenia stwierdzone w protokole kontroli nr [...] przeprowadzonej w dniach 15-16 czerwca 2009 r. Konsekwencją tej kontroli nie było bowiem wszczęcie postępowania w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów. Skarżący podniósł, że kolejna kontrola przeprowadzona w dniach 30 listopada – 1 grudnia 2009 r. nie wykazała, że narusza on przepisy prawa w zakresie szkolenia kierowców w stopniu pozwalającym uznać te naruszenia za rażące. Zdaniem skarżącego, stwierdzone podczas tej kontroli naruszenia miały charakter incydentalny i wynikały z warunków prowadzenia szkolenia kierowców w polskiej rzeczywistości drogowej. Ponadto część tych naruszeń dotyczy czasokresu poprzedzającego powoływane przez organy oświadczenie skarżącego z dnia 24 lipca 2009 r. Skarżący wyjaśnił, że w polskich warunkach drogowych zachodzą problemy uniemożliwiające mu zachowanie w pełni wymogów programu szkolenia, niezależne od instruktora. I tak, prowadzenie szkolenia przez dłużej niż 2 godziny wynika z dojazdu z miejsca szkolenia do miasta, gdzie takie szkolenie może się odbyć. Z kolei, zdarzające się pojedyncze przypadki nieprowadzenia szkolenia od zmierzchu do świtu wynikały z pory roku i związanej z tym długości dnia oraz niemożności wzięcia udziału przez kursanta w szkoleniu w porze nocnej. Natomiast prowadzenie zajęć praktycznych polegających na jeździe co najmniej 4 godziny dziennie poza obszarem zabudowanym lub na drogach o podwyższonej prędkości, na odcinku co najmniej 50 km w czasie jednych zajęć jest, zdaniem skarżącego, praktycznie niemożliwe do realizacji, albowiem w okolicy miejsca prowadzenia przez niego szkoleń brak jest dróg pozwalających na prowadzenie takich zajęć. Skarżący uważa, że organy administracji nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy, jak również nie rozważyły zebranych dowodów oraz dokonały ich błędnej oceny, gdyż nie uwzględniły wskazywanych przez niego warunków prowadzenia szkolenia kierowców. Skarżący podniósł również, że kontrola jaka została przeprowadzona w dniach 15-16 czerwca 2009 r. miała dla niego charakter pouczający w tym znaczeniu, że uzmysłowiła mu błędy popełniane w czasie prowadzenia szkoleń i na tej podstawie podjął starania mające na celu wyeliminowanie tego typu błędów na przyszłość. Zdaniem skarżącego, potwierdza to ponowna kontrola przeprowadzona w dniach 30 listopada – 1 grudnia 2009 r., która wykazała nieznaczne uchybienia w prowadzeniu szkolenia. Skarżący uważa, że zastosował się do wniosków wynikających z przeprowadzonej kontroli, a zatem brak było podstaw do twierdzenia, że nie wyciągnął właściwych wniosków po pierwszej kontroli, czym rażąco naruszył przepisy w zakresie szkolenia. Ponadto skarżący podniósł, że stwierdzone u niego naruszenia nie miały żadnego znaczenia dla wyników prowadzonego szkolenia i w żaden sposób nie wpłynęły na jego jakość. Zdaniem skarżącego, pewne naruszenia przepisów szkolenia nie spowodowały skutków niemożliwych do pogodzenia, a tym samym brak było podstaw do uznania stwierdzonych naruszeń za rażące. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium powtórzyło wywody przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że organy nie przeprowadziły żadnej kontroli szkolenia prowadzonego przez K. Ł., a wydane decyzje w kwestii skreślenia tego instruktora z ewidencji nastąpiły niejako "przy okazji", którą to "okazją" były stwierdzenia zawarte w protokołach kontroli przeprowadzonych przez pracowników Starostwa Powiatowego, którzy dokonali w 2009 r. kontroli przedsiębiorcy (H. P.) prowadzącego Ośrodek Szkolenia Kierowców "A" w C. Nadto, Prezydent Miasta wydając w dniu 12 maja 2010 r. do [...] zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia K. Ł. z ewidencji instruktorów stwierdził, że to postępowanie administracyjne zostaje wszczęte wobec: nieprzedstawienia przez K. Ł. kontrolnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (termin upłynął w dniu 8 kwietnia 2010 r.) oraz dopuszczenia się przez K. Ł. rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, co stwierdzono w wyniku kontroli dokumentacji Ośrodka Szkolenia Kierowców "A" zlokalizowanego w C przeprowadzonych w dniach 30 listopada 2009 r. - 1 grudnia 2009 r. i poinformował skarżącego o terminie 7 dni do składania wniosków, wyjaśnień i zastrzeżeń. Zawiadomienie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 maja 2010 r. i skarżący niezwłocznie, bo już w dniu następnym, tj. 19 maja 2010 r. poddał się badaniom lekarskim przedstawiając w dniu 24 maja 2009 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] wydane w dniu 19 maja 2010 r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, co Prezydent Miasta uznał za wyczerpujące wymagania określone w art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Analizując z kolei protokół Nr [...] z kontroli przedsiębiorcy – H. P. prowadzącej Ośrodek Szkolenia Kierowców "A" w C znajdujący się na k. 35 – 39 akt administracyjnych, w którym stwierdzono pojedyncze - w liczbie 4 - uchybienia w szkoleniu 3 osób, w tym 3 uchybienia w stosunku do osoby wpisanej pod poz. 8, 3 uchybienia w stosunku do osoby wpisanej pod poz. 11 i 1 uchybienie w stosunku do osoby wpisanej pod poz. 9 nie sposób doszukać się wskazania, jakie przepisy zostały przez te uchybienia naruszone ani nie sposób doszukać się stwierdzenia o rażącym naruszeniu tych przepisów czy jakichkolwiek przepisów. Protokół kończy się stwierdzeniem, że zalecenia pokontrolne wyda Starosta, co zapewne nastąpiło w stosunku do przedsiębiorcy, który był kontrolowany, a nie w stosunku do instruktora, o zalecenia w stosunku do którego Starosta mógł zwrócić się do Prezydenta Miasta, w ewidencji którego to organu pozostawał instruktor. Powyższe stwierdzenia Sądu prowadzą do wniosku, że postępowanie w sprawie skreślenia z ewidencji instruktora K. Ł. z powodu dopuszczenia się przez K. Ł. rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, "co stwierdzono w wyniku kontroli dokumentacji Ośrodka Szkolenia Kierowców "A" zlokalizowanego w C przeprowadzonych w dniach 30 listopada 2009 r. i 1 grudnia 2009 r." zostało wszczęte bez wystarczającego uzasadnienia. Nadto Sąd zauważa, że nie jest wykluczonym wszczęcie takiego postępowania w oparciu o protokoły kontroli dotyczącej innych osób czy instytucji, ale wówczas K. Ł., jako instruktorowi (a nie jako np. pełnomocnikowi przedsiębiorcy), któremu zarzucono rażące naruszenie przepisów mające wynikać z tego protokołu należało doręczyć odpis protokołu wskazujący na takie naruszenia, a brak jest w aktach dowodu, aby taki protokół został instruktorowi doręczony. W niniejszej sprawie protokół kontroli nie zawierał wskazań konkretnych przepisów, które skarżący w toku szkolenia miał naruszyć, a zatem w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ powinien wskazać przepisy, które – zdaniem tego organu - instruktor miał naruszyć w sposób rażący. Zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania ma przedstawić konkretne zarzuty, które strona (w stosunku do której wszczęto postępowanie) w toku postępowania może wyjaśnić i odeprzeć. Zachowanie należytej staranności przez organy administracyjne w podejmowaniu z urzędu postępowań administracyjnych w stosunku do obywateli obwarowane jest przepisami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a zwłaszcza przepisami Rozdziału 2 Dział I zatytułowanym "Zasady ogólne". Jest to tym bardziej istotnie w niniejszym postępowaniu, że zgodnie z art. 107 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym - skreślenie instruktora z ewidencji ze względu na rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia jest obwarowane dodatkową dolegliwością, która jest w istocie zakazem prowadzenia tego typu działalności przez okres 2 lat. Sąd zauważa, że przez lakoniczne zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania K. Ł. został pozbawiony możności obrony swych praw już na początku postępowania, a o zarzutach w stosunku do niego jako instruktora mających wskazywać na rażące naruszenie przez niego przepisów szkolenia skarżący mógł powziąć wiadomość dopiero z otrzymanej decyzji Prezydenta Miasta skreślającej go z ewidencji instruktorów. Z treści tej decyzji skarżący mógł powziąć wiadomość, że Prezydent Miasta dokonał skreślenia go z ewidencji instruktorów nie tylko z powodu naruszeń przepisów w zakresie szkolenia stwierdzonych "w wyniku kontroli dokumentacji Ośrodka Szkolenia Kierowców "A" zlokalizowanego w C przeprowadzonych w dniach 30 listopada 2009 r. i 1 grudnia 2009 r.", o czym został powiadomiony zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, ale z powodu naruszeń przepisów w zakresie szkolenia stwierdzonych w wyniku kontroli Ośrodka Szkolenia Kierowców "A" zlokalizowanego w C przeprowadzonej przez pracowników Starostwa Powiatowego w dniach 15 – 16 czerwca 2009 r., obejmującej kontrolę dokumentów i działalności tego Ośrodka od dnia 25 listopada 2006 r. do dnia 15 czerwca 2009 r., o czym skarżącego - jako instruktora, w stosunku do którego prowadzono postępowanie o skreśleniu z ewidencji - w ogóle nie zawiadomiono. Co prawda, organy obu instancji stwierdziły w uzasadnieniu decyzji: "w przedmiotowej sprawie istotne jest również, że naruszenie w zakresie szkolenia stwierdzone przez inspektorów Starostwa Powiatowego podczas kontroli w dniach 15/16.06.2009 r. objęły swoim zakresem okres 2006-2009 i były stwierdzone po raz pierwszy", lecz jednocześnie organy w żaden sposób nie wyjaśniły na czym "istotność" tego zdarzenia miałaby polegać, skoro nie wpłynęła w żaden sposób na rozwagę organów administracyjnych w załatwieniu niniejszej sprawy. Sąd zauważą, że podstawę prawną skreślenia instruktora z ewidencji stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), a w szczególności art. 107 ust. 1, który stanowi (w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej): "Art. 107. 1. Starosta skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor: 1) nie spełnia warunków określonych w art. 105 ust. 2 pkt 1-6; 2) nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem; 3) nie zdał egzaminu, o którym mowa w art. 108 ust. 2 pkt 2 (obecnie art. 108 ust. 2 obowiązuje w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 11 lit. a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., w wyznaczonym terminie; 4) dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia." Z treści zaskarżonych decyzji wynika, że organy administracyjne obu instancji przyjęły, że K. Ł. dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, co wyczerpało przesłankę art. 107 ust. 1 pkt 4 przytoczonego wyżej przepisu uzasadniając tym samym skreślenie tego instruktora z ewidencji. Nadto organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji wskazał rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.) bez skonkretyzowania przepisów, które miały zostać przez instruktora naruszone i to w sposób rażący. W uzasadnieniu decyzji organy obu instancji stwierdziły, że K. Ł. naruszył przepisy § 7 ust. 1, § 12 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 12 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia, które stanowią: "§ 7. 1. Przeprowadzenie poszczególnych zajęć teoretycznych i praktycznych jest potwierdzane w karcie przeprowadzonych zajęć, każdorazowo po ich zakończeniu przez osobę prowadzącą zajęcia i osobę szkoloną. "§ 12. 1. Zajęcia praktyczne nie mogą być dłuższe niż: 1) 2 godziny dziennie w okresie pierwszych: a) 4 godzin szkolenia - w zakresie prawa jazdy kategorii A1 lub A, b) 8 godzin szkolenia - w zakresie innych niż określone w lit. a kategorii prawa jazdy oraz pozwolenia; (...) 3. Instruktor w trakcie zajęć praktycznych może szkolić wyłącznie jedną osobę." Zarzucając instruktorowi uchybienie powyższym przepisom organ nie wyjaśnił, na czym konkretnie polegało naganne zachowanie instruktora. W szczególności organy nie wyjaśniły, czy zarzut dotyczący zajęć praktycznych dłuższych niż 2 godziny dziennie w okresie pierwszych 8 godzin szkolenia – w zakresie innym niż określone w lit. a kategorii prawa jazdy i pozwolenia dotyczył faktycznie przeprowadzonych zajęć praktycznych polegających na kierowaniu przez kursanta pojazdem, czy też mógł obejmować dojazd, jak wskazywał to skarżący albo mógł dotyczyć osoby, która nie była początkującym kursantem, ale posiadała już wcześniej prawo jazdy. Organy nie wyjaśniły także w jaki to niedopuszczalny sposób miało mieć miejsce szkolenie praktyczne więcej niż dwu osób, czy wynikało to z zapisów dokumentacji, która mogła błędnie ujmować stan faktyczny, czy też jednocześnie dwie osoby kierowały dwoma samochodami, a instruktor temu się przyglądał. Sytuacja taka, polegająca na dopuszczeniu kursantów do samodzielnego kierowania różnymi pojazdami, bez obecności w pojeździe instruktora na placu manewrowym jest znana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (jak choćby z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 625/08, które to orzeczenie powołał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę), lecz ani z dokumentacji ani z ustaleń organów administracyjnych nie wynika, aby miała miejsce w niniejszej sprawie. Oprócz uchybienia przez skarżącego jako instruktora powyższym przepisom rozporządzenia organy administracyjne wskazały na uchybienie przez skarżącego § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 "Programu szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych stanowiącego załącznik nr 3 do wskazanego wyżej rozporządzenia, które to przepisy stanowią: "§ 3. 1. Liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor, przy czym: 1) liczba godzin dla zajęć teoretycznych nie może być mniejsza niż: a) 30 godzin w zakresie kategorii A, A1, B, B1, T prawa jazdy lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny szkolenia teoretycznego i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych, b) 20 godzin w zakresie kategorii C, C+E, D, D+E, C1, C1+E, D1, D1+E, B+E; 2) liczba godzin dla zajęć praktycznych nie może być mniejsza niż: a) 15 - przy kategorii B+E, b) 20 - przy kategorii A, A1, C1, C1+E, D1+E, T, c) 25 - przy kategorii C+E lub D+E, d) 30 - przy kategorii B, B1, C, D1 lub pozwoleniu z zastrzeżeniem pkt 4, e) 60 - przy kategorii D; (...) 4. Zajęcia praktyczne obejmują zajęcia prowadzone na placu manewrowym i w ruchu drogowym, przy czym: 1) mogą być rozpoczęte po przeprowadzeniu zajęć teoretycznych; 2) muszą uwzględniać jazdę poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h o łącznym czasie nie krótszym niż: a) 3 godziny, przy kategorii A1, A lub B1, b) 4 godziny, przy kategorii B, C1, C, T, B+E, C1+E lub D1+E, c) 10 godzin, przy kategorii D1, C+E oraz D+E, d) 20 godzin, przy kategorii D; 3) powinny być prowadzone łącznie na odcinku nie mniejszym niż 50 km (z wyjątkiem kategorii T) w czasie jednych zajęć, jeżeli dotyczą jazdy, o której mowa w pkt 2; 4) powinny uwzględniać co najmniej 2 godziny jazdy w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu dla wszystkich kategorii prawa jazdy - nie dotyczy osób w stosunku do których lekarz wprowadził ograniczenie możliwości prowadzenia pojazdu w okresie od zmierzchu do świtu." Mając na względzie treść powyższych przepisów należy zauważyć, że § 3 ust. 1 rozpoczyna się zdaniem: "Liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor". Już tylko to powoduje bezzasadność zarzutów sformułowanych przez organy administracyjne obu instancji w uzasadnieniach decyzji, że "instruktora często dostosowywał program nauczania do potrzeb kursantów, co jest nie do zaakceptowania z prawnego punkty widzenia i nie może stanowić żadnego usprawiedliwienia". Dokonując analizy przytoczonych wyżej przepisów należy zauważyć, że wskazując na pewne minimalne wymogi w zakresie szkolenia, nie wszystkie wymogi należą do sfery bezwzględnie obowiązujących. Wynika to z różnych sformułowań: takich jak "może", "nie może", "musi" czy "powinno". O ile sformułowania "może" - wskazujące na ewentualność w wyborze i "powinno" - wskazujące na coś pożądanego, oczekiwanego, spodziewanego nie stanowią o bezwzględnym obowiązku w wykonaniu czegoś, to sformułowania "nie może" i "musi" o takim obowiązku stanowią. Wynika z powyższego, że nie mają racji organy wskazując na uchybienia instruktora w zakresie nie przeprowadzenia w stosunku do niektórych kursantów "co najmniej 2 godziny jazdy w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu", podobnie jak brak podstaw do czynienia zarzutu dotyczącego § 3 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 2 tego przepisu. Jedynym zarzutem w stosunku do instruktora może być uchybienie w zakresie nie zrealizowania minimalnej ilości godzin szkolenia określonych w § 3 ust. 1 i 2 przytoczonego wyżej przepisu. Organ jako dowód na powyższe wskazał jedynie dokumentację z 2008 roku, a więc z kontroli Ośrodka, na którą nie wskazano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, co niewątpliwie uniemożliwiło skarżącemu jakiekolwiek ustosunkowanie się do tej kwestii. Sąd zauważa, że samo uchybienie przepisom szkolenia, nawet mające miejsce w rzeczywistości, a nie tylko w dokumentacji mogącej zawierać omyłki, nie powoduje stwierdzenia, że jest ono rażące. Nie mają także racji organy wskazując, że powtarzające się uchybienia wskazują na uznanie ich za rażące. Same organy w obszernych uzasadnieniach wskazały bowiem, jakie zachowania w teorii przyjmuje się za rażące ("jest ono jaskrawe, i dotyczy przepisów mających istotne znaczenie w danej dziedzinie"), jednak żaden z organów nie zastosował w praktyce, a konkretnie w tym postępowaniu przytoczonych przez siebie teorii. Uzasadnienia organów obu instancji są obszerne, nie mniej, co wskazano już wyżej, sprowadzają się do przedstawienia teorii w zakresie: pojęcia "rażącego naruszenia prawa", "ustalenia, czy konkretne naruszenie przepisów w zakresie szkolenia ma charakter naruszenia rażącego, czy też jest zwykłym naruszeniem prawa" bez odniesienia tych do konkretnych sytuacji mających miejsce w tej sprawie. Organy nie wyjaśniły, dlaczego posługując się wynikami kontroli nie przeprowadzonej w stosunku do skarżącego jako instruktora, ale dotyczącej przedsiębiorcy prowadzącego Ośrodek Szkolenia Kierowców bezkrytycznie przyjęły wyniki tej kontroli w niniejszej sprawie, dlaczego nie zawiadomiły skarżącego o objęciu go zarzutami mającymi źródło we wcześniejszej kontroli przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, jest nie do przyjęcia twierdzenie organu odwoławczego, jakoby "w niniejszej sprawie w toku prowadzonego postępowania dowodowego w sposób rzetelny zgromadzono materiał, który pozwalał na dokonanie obiektywnych i niebudzących wątpliwości ustaleń, że instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia", czy jakoby "postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy", a "materiał dowodowy stanowiący podstawę ustaleń faktycznych zgromadzony został w sposób rzetelny, zweryfikowano go i poddano w toku postępowania ocenie." Nadto uzasadnienie organu odwoławczego w żaden sposób nie odpiera zarzutów odwołującego się. Zdaniem Sądu, uzasadnienia organów obu instancji są niemal identyczne i charakteryzują się metodą "kopiuj – wklej" całych obszernych fragmentów uzasadnienia, co powoduje stwierdzenie, że organ odwoławczy nie dokonał żadnych własnych ustaleń i ocen, do czego był zobligowany przez art. 140 kpa. Tymczasem postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. Sąd orzekający ocenia obszerne uzasadnienia decyzji obu organów jako nieprzydatne, zbyt ogólnikowe, albowiem w żaden sposób nie wskazują, jakie konkretnie zachowania instruktora, mające być niezgodnymi z wymienionymi w decyzjach przepisami, należy uznać za rażące naruszenie przepisów i z jakiego powodu. Zbiór ogólnikowych sformułowań powoduje, że decyzje organów obu instancji w zasadzie nie poddają się kontroli Sądu, chociaż konkretniejsze zdania wskazujące na np. rodzaj uchybień jakich miał dopuścić się instruktor, w żaden sposób nie wskazują na takowe, co Sąd wykazał już wyżej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie wyjaśniły, na jakiej podstawie faktycznej zostało wszczęte i prowadzone postępowanie w niniejszej sprawie, nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, nie ustosunkowały się do twierdzeń i wyjaśnień skarżącego, do czego były zobowiązane m.in. art. 77 kpa. Na poparcie powyższego Sąd wskazuje na znajdujący się na k. 45 akt adm. protokół z dnia 23 maja 2010 r., w którym stwierdzono: "Na prośbę strony sprawdzono dane o zdawalności z WORD osób szkolonych przez w/w za okres I i II półrocze 2009 r.", których to danych brak w aktach i nie sposób stwierdzić, czy istotnie dokonano sprawdzenia takich danych. Z treści tego protokołu wynika, że skarżący K. Ł. złożył wniosek, aby przyjąć do materiału postępowania oświadczenia osób przez niego szkolonych, które przedstawi w zakreślonym terminie i z akt wynika, że takie oświadczenia zostały przez skarżącego złożone, jednak organ należycie nie wyjaśnił, dlaczego oświadczenia te nie miały żadnego znaczenia w postępowaniu. Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji naruszyły podstawowe przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 – 10 kpa oraz art. 77 kpa i nie dostrzegły tego, że zaskarżone decyzje dotyczą konkretnego człowieka – K. Ł., jego doniosłych życiowych spraw, albowiem pozbawiają go pracy jako źródła utrzymania. Faktem jest, że będąc instruktorem prawa jazdy K. Ł. kształci przyszłych użytkowników dróg (którzy jednakże uprawnienia zdobywają nie tylko poprzez szkolenie, ale w wyniku zdanego egzaminu uprawniającego do kierowania pojazdami) i przebieg szkolenia powinien być zgodny z przepisami, jednakże okoliczność ta wymaga nie tylko pobieżnych i ogólnikowych stwierdzeń prowadzących do skreślenia instruktora z ewidencji, ale wymaga rzetelnych ustaleń, czy istotnie instruktor popełnił uchybienia w swojej pracy i czy uchybienia te (jakie konkretnie) są tak rażące (z jakiego powodu tak należy je ocenić), że uniemożliwiają prowadzenie dalszych szkoleń przez tego instruktora i uzasadniają skreślenie go z ewidencji instruktorów. Surowa sankcja przewidziana w art. 107 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, którą wyżej wskazano, powoduje, że należy dokonywać wszechstronnej oceny stopnia naruszenia przepisów w zakresie szkolenia z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności każdej sprawy. Powyższe stanowisko znajduje w pełni potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak choćby w stanowisku zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 625/08, które to orzeczenie Sąd już powołał wyżej, a którego znajomość ujawnił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, jednakże ze znajomości którego organ ten nie wywiódł prawidłowych wniosków. Już niejako na marginesie należy zauważyć, że używanie przez organy administracyjne łacińskich sformułowań bez ich tłumaczenia na język polski stoi w sprzeczności z ustawą o języku polskim i jedynie pozoruje naukowość uzasadnienia mającego przecież tłumaczyć motywy decyzji konkretnemu obywatelowi, najczęściej nie władającego jako językiem drugim łaciną. Na podstawie powyższych ustaleń i rozważań Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązującego prawa, a zatem na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł - jak w pkt I wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane – jak w pkt II wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania orzekając w tym przedmiocie – jak w pkt III wyroku.