II SA/Kr 998/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M.C. kwotę 457 zł ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. sygn, akt II SA/Kr 998/13 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z 29.03.2013 r. , na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 kpa, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r., nr 243 póz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J.N. oraz Z.N. odmówił uchylenia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 6.05.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki pojazdowej) z mieszkaniem w poddaszu wraz z instalacjami wewnętrznymi wód. - kań., gazową, elektryczną i c. o., budową zjazdu z ulicy [...] oraz budową zbiornika szczelnego na wody opadowe na działce nr [...] obr. [...] (budynek) i [...] obr. [...] (zjazd), znak sprawy: [...] W uzasadnieniu organ podał, że 12.11.2010 r. J.N. oraz Z.N. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z 06.05.2010 r., stała się ostateczna 28.05.2010r. Wniosek o wznowienie został oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Wnioskujący o wznowienie zachowali miesięczny termin do złożenia podania z art. 148 § 2 kpa. Postanowieniem z 18.07.2011 r. wznowiono postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29.06.2012 r., sygn. II SA/Kr 600/12 uchylił wydane w przedmiotowej sprawie decyzji organu l i II instancji. W wyroku zostały zawarte wiążące zalecenia co do dalszego przebiegu postępowania. Ponownie prowadząc postępowanie zbadano, czy planowana inwestycja na działce nr [...] obr. [...] wprowadzi jakieś ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, tj. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] , której właścicielami są J. i Z.N. , na podstawie innych przepisów niż techniczno -budowlane, w szczególności na podstawie przepisów z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, czy też prawa wodnego. Badając czy planowane zamierzenie inwestycyjne oddziałuje na nieruchomość sąsiednią ze względu na przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wydana została decyzja o warunkach zabudowy z 30.01.2009 r. utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z 28.04.2009r. Z decyzji nie wynika ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr [...] W szczególności zamierzenie inwestycyjne nie powoduje ograniczenia wnioskodawców w zakresie dostępu do drogi publicznej. Inwestycja M.C. posiada zjazd z ul. [...] , a nieruchomość sąsiednia posiada wjazd od ul[...] . Inwestycja nie ogranicza możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, a także środków łączności. Każda z nieruchomości posiada niezależne od siebie przyłącza oraz urządzenia infrastruktury technicznej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Żaden z elementów zagospodarowania związany z przedmiotową inwestycją nie znajduje się na terenie nieruchomości wnioskujących o wznowienie. W zakresie ochrony środowiska ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z 21.10.2009 r Prezydent Miasta K. umorzył prowadzone na wniosek M.C. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. zamierzenia. W projekcie budowlanym zagadnienia ochrony środowiska zostały zawarte w opisie technicznym na stronach 3-6 projektu budowlanego. Projektowane zagospodarowanie terenu nie zmienia w znaczącym 4» stopniu oddziaływania na środowisko w stosunku do obecnego stanu. Wytwarzanie odpadów nie zwiększy zużycia energii. Całość założenia jest skanalizowana, ścieki sanitarne zostaną odprowadzone do istniejącego zbiornika szczelnego. Teren posiada kanalizację deszczową. Projekt nie zmienia stosunków wodnych w przedmiotowym obszarze. Zapewniony jest wywóz odpadów stałych z terenu na warunkach ustalonych z odpowiednim zakładem oczyszczania i wywozu nieczystości. Nie stwierdzono negatywnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. Zgodnie z projektem budowlanym inwestycja nie wpływa również negatywnie na istniejący drzewostan. Ponadto w części usługowej budynku (warsztat elektroniki samochodowej) zaprojektowano zamontowanie separatora substancji ropopochodnych SIIDC 061. Projekt budowlany nie przewiduje odprowadzania ścieków do ziemi ani do wód. Odprowadzenie ścieków sanitarnych przewidziano w oparciu o szczelny zbiornik wybieralny, do którego odprowadzane będą również ścieki z warsztatu elektroniki samochodowej zlokalizowanego w parterze po ich oczyszczeniu z substancji ropopochodnych w separatorze zamontowanym pod posadzką. Tego rodzaju zagospodarowanie ścieków nie wymagało uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego i nie oddziałuje w żaden sposób na nieruchomości sąsiednie. Przedmiotowa inwestycja - zgodnie z projektem budowlanym nie zmienia ogólnego ukształtowania i geometrii terenu ani nie obejmuje nasypów lub wykopów przekraczających 1,0 m. Zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia biologicznie czynna na terenie inwestycji wynosi 553,70 ni, a rozplantowanie na tym terenie 43,11 m nadwyżki mas ziemnych powstałych w wyniku robót ziemnych skutkuje podniesieniem poziomu istniejącego terenu o 7,78 cm. W odniesieniu do warunków gruntowych na terenie inwestycji została wykonana dokumentacja pt: "Ekspertyza geotechniczna do projektu budynku mieszkalno-usługowego ul. [...] w K. działka nr [...] ". Dokumentacja geologiczna nie wykazała możliwości wystąpienia ruchów mas ziemnych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, wobec powyższego brak było podstaw, by uznać, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji ze względu na możliwość ograniczenia jej zagospodarowania związaną z ewentualnymi ruchami mas ziemnych. Zgodnie z bilansem zawartym w projekcie budowlanym roboty ziemne ograniczone zostały do niezbędnego minimum (zaledwie 43,11 m3 nadmiaru mas ziemnych powstałych w związku z realizacją inwestycji). Zatem realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nie może powodować masowych ruchów ziemi. Organ podkreślił, że przedmiotową, decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzono budowę szczelnego zbiornika na wody opadowe. W przypadku prawidłowej eksploatacji instalacji kanalizacji opadowej ze zbiornikiem brak jest możliwości negatywnego oddziaływania wód opadowych pochodzących z powierzchni zabudowanej na nieruchomości sąsiednie, gdyż wody opadowe zagospodarowane są w całości na działce inwestycyjnej. W odniesieniu do kwestii budowy muru oporowego organ wyjaśnił, że nie była ona podnoszona przez wnioskodawców w pismach do organu. W związku z obowiązkiem wyjaśnienia tej kwestii zbadano akta sprawy, znak [...] dotyczącej decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z 15.10.2010 r. salonu samochodowego z serwisem, podziemnym magazynem samochodów z zadaszonym zjazdem wraz z wewnętrznymi instalacjami na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr.[...] , wydanej na wniosek J.N. i Z.N.. W projekcie budowlanym zatwierdzonym ww. decyzjami (tom [...] wskazano, że ogrodzenie działki jest projektowane w postaci murów oporowych o zmiennej wysokości wg projektu drogowego i konstrukcyjnego (wzdłuż granicy z działką [...] oraz [...] ) a częściowo jako ogrodzenie segmentowe (wzdłuż granicy z działką [...] ). Wskazano też, że ogrodzenie będzie realizowane w ramach II etapu inwestycji. Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygania w decyzji Wojewody. Stwierdzono w niej, że: "w toku postępowania odwoławczego wprowadzone zostały korekty w projekcie budowlanym, z którymi zapoznał się, nie wnosząc uwag, odwołujący M.C. (właściciel działki nr [...] ). Korekty dotyczyły: rezygnacji z ekranów akustycznych zaprojektowanych na odcinku przy granicy z działką nr [...] (karta 116 rys. AZ-I zagospodarowania terenu), uzupełnienia części konstrukcyjnej projektu budowlanego karty [...] w zakresie muru oporowego projektowanego od strony granicy działki inwestora (na terenie działki nr [...] ) przy działce odwołującego się." Z powyższego wynika, że konieczność wybudowania muru oporowego pomiędzy nieruchomością P. N. a nieruchomością M.C. wynikała z rodzaju i skali zamierzenia inwestycyjnego P. N. Tym samym, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na działce nr [...] obr. [...] zarzut konieczności budowy przedmiotowego muru oporowego nie może, w ocenie organu, zasługiwać na uwzględnienie. Zdaniem organu, brak jest ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] na podstawie norm techniczno-budowlanych, wynikających z przede wszystkim z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wprowadzają one ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] Organ podkreślił, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę sąsiednie działki budowlane, tj. działka nr [...] oraz [...] nie były zabudowane. W związku z tym brak było podstaw do określania odległości projektowanego na działce nr [...] budynku od zabudowy na działkach sąsiednich. Niemniej jednak analiza zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego, w tym zawartego w nim projektu zagospodarowania terenu wskazuje, iż odległości projektowanego budynku określone w projekcie budowlanym są zgodne z warunkami określonymi w §12 ww. rozporządzenia. Dla ścian z otworami okiennymi zachowano odległość 4 m od sąsiedniej działki nr [...] oraz dla ściany bez okien (ganek od strony działki [...] ) zachowano odległość minimalną 3 m. Nadto w związku z brakiem zabudowy na działkach sąsiednich w tym na działce [...] obr. [...] bezprzedmiotowa była analiza przesłaniania. W przedmiotowej sprawie działki sąsiednie (od strony wschodniej i zachodniej) były niezabudowane. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż projektowany budynek o 2 kondygnacjach naziemnych (parter z usługami i poddasze z częścią mieszkalną) ma wysokość 9,03 m do kalenicy (wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy od strony frontowej, tj. w miejscu, gdzie ze względu na naturalny spadek terenu wysokość projektowanego budynku jest największa), co zgodne jest z ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdzie dopuszczalną wysokość budynku do kalenicy określono na poziomie 10 m od istniejącego poziomu terenu. Biorąc pod uwagę parametry przedmiotowego budynku oraz fakt, iż przy zachowaniu odległości wynikających z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ewentualny budynek na działce nr [...] winien być usytuowany w odległości min. 3 m (ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych) oraz 4 m (ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi), oraz fakt, iż wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, nie ma możliwości usytuowania budynku na działce nr [...] w odległości niniejszej niż to wynika z § 12 ww. rozporządzenia. Tym samym budynek zaprojektowany na działce nr [...] nie ogranicza* zagospodarowania działki nr [...] . Ponadto biorąc pod uwagę (hipotetycznie) lokalizację na działce nr [...] budynku mieszkalnego w odległości 4 m ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi z oknem tarasowym zlokalizowanym w tej ścianie o minimalnej wysokości 20 cm ponad powierzchnią istniejącego terenu oraz położenie budynku na działce [...] w odległości 4 m od granicy (ścianą z oknami), a także lokalizacją kalenicy budynku w osi działki tj. w oddaleniu od granicy z działką [...] (kalenica równoległa do granicy działek), za krawędź przesłaniającą budynek zlokalizowany na działce [...] w sposób opisany wyżej należy przyjąć wysokość okapu budynku zaprojektowanego na działce [...] . Wysokość przesłaniania w tym przypadku wynosiłaby ok. 5 m (taka jest wysokość okapów budynku zaprojektowanego na działce [...] ). Gdyby zaś przyjąć za krawędź przesłaniającą okapy lukarn zlokalizowanych w połaci dachu od strony działki [...] wysokość przesłaniania wynosiłaby (zgodnie z projektem budowlanym) 6,25 m. W obu przypadkach przy lokalizacji budynku w odległości 4 m od granicy z działką [...] wysokość przesłaniania byłaby zatem mniejsza niż odległość budynku na dz. [...] od hipotetycznego budynku na działce [...] wynikająca z przepisów .techniczno-budowlanych. Z uwagi na powyższe nie może być mowy o oddziaływaniu budynku zaprojektowanego na działce [...] na zagospodarowanie działki [...] wynikające z warunków określonych w § 13 rozporządzenia w-sprawie warunków technicznych. Jeżeli chodzi o warunki określone w § 271, 272 i 273" ww. rozporządzenia, dotyczące usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, organ stwierdził, iż zgodnie z § 271 ust. 1 odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia pożarowego wynosić winna min. 8 m. W projekcie budowlanym określono minimalną odległość projektowanego budynku od zabudowy istniejącej, tj. odległość najbliżej zlokalizowanego budynku od budynku projektowanego, tj. 27,65 m. Tym samym warunek ten został spełniony. W związku z usytuowaniem przedmiotowego budynku w odległości 4 m (ścianą z oknami) od granicy z działką [...] obr. [...] przy spełnieniu warunków wynikających z § 12, § 13, §60 warunków technicznych, odległość ta winna być zachowana (ewentualnie zmniejszona zgodnie z dalszymi przepisami Rozdziału 7 warunków technicznych w przypadku, gdy na działce [...] miałby być zlokalizowany budynek, który w odległości min. 3m posiadałby ścianę bez otworów okiennych i drzwiowych). W związku z powyższym stwierdzono, iż warunek wynikający z przepisów § 271 został spełniony dla budynku usługowego na działce [...]i usytuowanie tego budynku zgodne z zatwierdzonym decyzją nr [...] projektem budowlanym, nie spowoduje ograniczenia zagospodarowania nieruchomości [...] . W świetle powyższego organ stwierdził, że brak jest przesłanek, z których wynikałoby, iż projektowany na działce nr [...] budynek usługowy w jakikolwiek sposób ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, w tym w szczególności działki nr [...] obr. [...]. J.N. i Panu Z.N. nie przysługiwał zatem przymiot strony w opisanym wyżej postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z.N. , który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. z 6.05.2010 roku. Zdaniem odwołującego się, organ l instancji dopuścił się naruszenia art. 10 kpa, gdyż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie badania akt sprawy znak [...] nie zawiadomił stron postępowania o tych czynnościach uniemożliwiając im odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego. Doprowadziło to do błędnego ustalenia, iż realizacja muru 'oporowego spowodowana była inwestycją skarżących. Do powstania muru oporowego doszło bowiem w wyniku działań M.C. (właściciela działki nr [...] ), na którego zostało wydane przedmiotowe pozwolenie na budowę. Ponadto wskazane w uzasadnieniu okoliczności nie rozstrzygają ponad wszelką wątpliwość, czy konieczność realizacji muru oporowego wynikała z rodzaju i skali zamierzenia inwestycyjnego skarżących, czy też z skali i rodzaju przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjnym w wydanym w sprawie wyroku wprost stwierdził, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał też, że wyłączenie z kręgu stron właścicieli nieruchomości sąsiedni może nastąpić wyjątkowo z uwagi na znaczne oddalenie planowanej inwestycji od granicy z nieruchomością sąsiednią, które powoduje, iż realizacja inwestycji nie wpływa w żadne sposób na nieruchomość sąsiednią. Wojewoda decyzją z [...].05.2013 r., znak: [...] "na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa" uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja organu l instancji została wydana w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29.06.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 600/12. WSA w przedmiotowej sprawie w przywołanym wyroku jednoznacznie wskazał, że warunkiem odmówienia właścicielowi sąsiedniej działki przymiotu strony, może być znaczna odległość planowanej zabudowy od działki sąsiedniej, ukształtowanie terenu, albo sposób jego dotychczasowego lub planowanego zagospodarowania wykluczający w przyszłości ograniczenie zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej. Organ l instancji przeprowadził obszerną analizę obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w świetle przepisów zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska prawa wodnego, niemniej pominął potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiedniej działki w kontekście warunków technicznych. Usytuowanie budynku w odległościach wskazanych w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 nie oznacza automatycznie usytuowania zgodnego z § 13, 60 i 271-273 warunków technicznych, jak również z przepisami higieniczno-sanitarnymi. W tym zakresie budynek usytuowany w stosunku do granic działki budowlanej jak w § 12 ust. l pkt l i 2 warunków technicznych, potencjalnie ogranicza zagospodarowanie działki sąsiedniej w świetle § 13, 60 i 271-273 warunków technicznych, warunków technicznych oraz przepisów higieniczno-sanitarnych. Wątpliwości w tym kontekście budzi również fakt błędnego opisania rysunków elewacji w zakresie wskazania kierunków świata - elewację wschodnią opisano jako zachodnią (k. 39, 40 projektu budowlanego), która mogła wprowadzić w błąd organ l instancji, iż od strony działki nr [...] okna budynku zaopatrzone są w luksfery podwyższające odporność ogniową doświetleń. Mając na uwadze wiążące stanowisko sądu, zdaniem Wojewody , organ l instancji nie dokonał analizy oddziaływania przedmiotowej inwestycji w pełnym zakresie. Odnosząc się do zarzutu odwołania o naruszeniu art. 10 kpa, organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na dowody czynnego udziału pełnomocnika wnioskodawcy we wznowionym postępowaniu, oraz z uwagi na fakt, że całą korespondencję urzędową kierowano na jego ręce należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zapewnił wnioskodawcy czynny udział w każdym stadium postępowania, który, przed wydaniem decyzji, nie został w żaden sposób ograniczony, zatem wnioskodawca, jak również jego pełnomocnik mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. Dodatkowo w odniesieniu do uwagi, o tak istotnym, zdaniem wnioskodawcy, oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na działce nr [...] na sąsiednią działkę nr [...] , że właściciel tejże sąsiedniej działki, był zmuszony do budowy muru oporowego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, co zostało dowiedzione w uzasadnieniu skarżonej decyzji przez organ l instancji w odniesieniu do warunków geologicznych działek i ukształtowania terenu. Stanowisko to potwierdzają dowody w aktach sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...], prowadzonej pod znakiem: [...], i zakończonej decyzją z 15 października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Z projektu zagospodarowania terenu inwestycji na działce nr [...] wynika, że m.in. mur oporowy był przedmiotem projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją z 15.10.2010 r. W tymże projekcie zagospodarowania terenu nie zaznaczono obiektu budowlanego na działce nr[...] . Zatem jeżeli projekt zagospodarowania terenu inwestycji na działce nr [...] został sporządzony w warunkach, gdy działka nr [...] była niezabudowana, to wszystkie elementy tego projektu, również mur oporowy, są związane z charakterem inwestycji na działce nr [...] Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniósł. M C. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 107 kpa poprzez wydanie decyzji wbrew przywołanej w jej części dyspozytywnej podstawie prawnej, to jest art. 138 § 1 pkt 1 kpa, która to podstawa prawna nie przewiduje możliwości uchylenia zaskarżonej do organu II instancji decyzji, - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że organ l instancji nie wyjaśnił dostatecznie przyczyny, dla której uznał, że nieruchomość należąca do Z.N. i J.N. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, na który zostało wydane pozwolenie na budowę na rzecz skarżącego M.C. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Prezydent Miast K. w decyzji z 29.03.2013 r. prawidłowo wyznaczył krąg stron postępowania - uwzględniając i szeroko uzasadniając przy tym przyczyny, dla których odmówił tego przymiot Z.N. . Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że celem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest zawężenie kręgu podmiotów do wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to - wynikające z przepisów odrębnych - musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Ograniczenie to powinno wynikać z przepisu prawa administracyjnego materialnego, a samo powoływanie się na przykład na przepisy prawa cywilnego - art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego nie będzie wystarczające (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2006 r., syg. akt II OSK 12/08). Zdaniem skarżącego Z.N. nie powołał jakichkolwiek argumentów uzasadniających, że przysługuje mu status strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczętego z wniosku skarżącego -przede wszystkim nie powołał żadnego przepisu w tej mierze. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalność administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ drugiej instancji tj. Wojewoda wydając decyzję kasacyjną nie naruszył przepisu art. 138 § 2 k, p. a. Stosownie do treści tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone musi zatem zostać oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego, dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy. Z powyższego wynika więc, że co do zasady, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy i nie mogą być interpretowane rozszerzające. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej, zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy zamiast uchylenia decyzji organu l instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w opisanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że jest nie ona prawidłowa. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi są o tyle uzasadnione, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 2 k.p.a. Przede wszystkim należy wskazać, biorąc pod uwagę treść decyzji organu ł instancji, że w rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzi w konieczności wyjaśnienia takiego zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji kwestią, która w ocenie Wojewody , została pominięta przez organ l instancji był brak rozważenia potencjalnego ograniczenia możliwości zabudowy sąsiedniej działki tj. działki nr [...] w kontekście warunków technicznych, związanych w szczególności z zachowanie odległości inwestycji kubaturowej (budynku usługowego z mieszkaniem w poddaszu na działce nr [...]w K, w odniesieniu do wymagań § 12 ust. 1 i 2, § 13, § 60 oraz §§ 271-273 warunków z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 . 04. 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, póz. 690 ze zm.) Jednocześnie wymaga podkreślenia, że organ l instancji odniósł się szczegółowo do ww. wymagań przyjmując, że w zatwierdzonym decyzją Prezydenta M. K. z 6 maja 2010 r. projekcie budowlanym wymagania wskazane w przepisach technicznych - jak również w innych przepisach wskazanych w decyzji - nie zostały naruszone. W ocenie Sądu obowiązkiem organu II instancji było zatem ponowne rozpatrzenie całości zebranego starannie przez organ l instancji materiału dowodowego i wyjaśnienie wątpliwości, które Wojewoda wskazał w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej. Należy podkreślić, że organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania wskazując jedynie na konieczność ponownego sprawdzenia przez organ l instancji czy ze względu na ww. przepisy techno - budowlane działka nr [...] organ był uprawniony przyjąć, iż działka [...] sąsiadująca bezpośrednio z działką nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia realizowanego na działce nr [...] Organ odwoławczy ma także możliwości ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 136 kpa. Skorzystanie z dyspozycji - o ile zajdzie taka potrzeba - pozwoli organowi odwoławczemu na wydanie decyzji w trybie art. 138 § 1 k.p.a. Nadto należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał, odnosząc się do zarzutu odwołania, iż mimo braku zawiadomienia uczestników postępowania pp. Z. i J.N. w trybie art. 10 § 1 nie można przyjąć, że nie zapewniono im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, gdyż brali oni w nim aktywny udział. Mieli zatem oni możliwość wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, co wynika z dokumentów przedłożonych do administracyjnych akt sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien zatem ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę i wydać rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 kpa. Wobec powyższego, skoro doszło do naruszenia do innego naruszenia przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności przepisu art. 138 § 2 kpa Sąd na podstawie art. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.