II OSK 1640/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 974/13 w sprawie ze skargi C. J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 974/13 oddalił skargę C. J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 6 kwietnia 2012 r. C. J. wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazując, że przebywa na terytorium Polski od lipca 2007 r. W rubryce wniosku dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat cudzoziemiec wpisał: "lipiec-sierpień 2008 r. – Francja". Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemiec przedstawił paszport biometryczny Nr [...] wydany przez władze chińskie w dniu [...] sierpnia 2008 r. w Paryżu, ważny do dnia [...] sierpnia 2018 r. W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy Wojewoda [...] pismem z dnia 30 maja 2012 r. wezwał pełnomocnika strony o dołączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt cudzoziemca na terytorium Polski od dnia 20 grudnia 2007 r. Pomimo skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi strony, do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie uzupełniono materiału dowodowego o żądane dokumenty. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego w dniu 18 czerwca 2012 r. cudzoziemiec zeznał, że w maju 2002 r. wyjechał z Chin do Francji na podstawie paszportu wystawionego na inne dane osobowe i do 2007 r. nielegalnie przebywał i pracował we Francji. Podał, iż w 2007 r. przyjechał do Polski przez Niemcy, a po drodze nie był poddawany kontroli granicznej. Aplikujący stwierdził także, że w 2008 r. opuścił Polskę na miesiąc i udał się do Francji, aby w Ambasadzie Chińskiej Republiki Ludowej w Paryżu wyrobić paszport, który utracił ważność w 2007 r. Cudzoziemiec zeznał, iż chciał wyrobić nowy dokument podróży we Francji, gdyż w starym paszporcie miał francuską wizę. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 133 – dalej zwana: "ustawa o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy wskazują, iż cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., a zatem nie spełnia przesłanki określonej w art. 1 pkt 1 powyższej ustawy. W związku w tym uznać należało, że nie spełnia on wymogów do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. Po rozpatrzeniu odwołania C. J. od powyższej decyzji, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wydając decyzję w przedmiotowej sprawie posiłkował się zapisami w Systemie Informatycznym "POBYT" prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Z ww. systemu wynika, że zainteresowany nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, a więc w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W dalszej kolejności wskazano, że cudzoziemiec nie może skutecznie powoływać się na domniemanie nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP, wobec nie przedstawienia jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że przebywa on w Polsce co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w powyższym przepisie ustawy są: uzyskanie przez stronę w dniu 13 sierpnia 2008 r. aktualnego dokumentu podróży na terytorium Francji, rzekomy wjazd cudzoziemca do Polski w lipcu 2007 r. bez przechodzenia jakichkolwiek kontroli granicznych, brak znajomości języka polskiego i brak jakichkolwiek dokumentów świadczących o pobycie w Polsce w wymaganym okresie. Na podstawie powyższego stanu faktycznego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jednoznacznie stwierdził, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanki warunkującej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 tzw. ustawy abolicyjnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł C. J., domagając się jej uchylenia. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że skarżący domagał się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski powołując się na to, iż przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od sierpnia (podczas przesłuchania podał, że od października) 2007 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Warunki udzielenia takiego zezwolenia to: nielegalny i nieprzerwany pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie tej ustawy co najmniej od 20 grudnia 2007 r. oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy do dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 4 omawianej ustawy stanowi ponadto, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Z tego przepisu wynika, więc domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu. Domniemanie to może być obalone przez jakikolwiek dowód zebrany w sprawie lub inną okoliczność, wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski. Podkreślono, że określone w art. 3 ust. 4 powołanej ustawy domniemanie obejmuje jedynie wymaganie nieprzerwanego pobytu w Polsce. Nie obejmuje natomiast wymagania nielegalnego pobytu w Polsce w dniu wejścia w życie ustawy, co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Udowodnienie tej przesłanki warunkującej uzyskanie zezwolenia leży zatem po stronie wnioskującego o udzielenie zezwolenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że skarżący w niniejszej sprawie nie tylko nie wykazał, ale nawet nie uprawdopodobnił, że w wymaganym ustawą okresie przebywał w Polsce. Nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, ani wyjaśnień, które mogłyby te okoliczności potwierdzać. Za prawidłowe uznano rozważania organu II instancji, co do braku dowodu potwierdzającego przebywanie cudzoziemca w Polsce od grudnia 2007 r. wobec treści wyjaśnień skarżącego dotyczących okoliczności przebywania we Francji celem uzyskania paszportu. Zdaniem Sądu z powyższych okoliczności jasno wynika, że skarżący nie spełnił wymogów do zalegalizowania swego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 1 powołanej ustawy i tym samym nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł C. J., zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej zwanej "P.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 Nr 191, poz. 1133 ze zm. – dalej zwanej: "ustawa abolicyjna") w zw. z art. 3 ust. 4 i 5 ustawy abolicyjnej oraz art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, ze zm. – dalej zwanej: "ustawa o cudzoziemcach") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący powinien był przynajmniej uprawdopodobnić, iż w okresie wymaganym ustawą abolicyjną, tj. co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., nieprzerwanie przebywał na terytorium RP, podczas gdy z ww. przepisów, a zwłaszcza z art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej wynika domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu, które powinno mieć zastosowanie w niniejszej sprawie; - art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie skarżący nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP czas oznaczony, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego oddalenia wniesionej przez niego skargi oraz nieuchylenia decyzji organów obu instancji; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 1 P.p.s.a. w zw z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej zwanej: "k.p.a.") oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wnikliwy i wyczerpujący, przy nieprawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd niniejszej skargi, wniesiono o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa procesowego poniesionego z urzędu, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one dotychczas pokryte ani w całości ani w żadnej części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 133 – dalej zwanej: "u.z.p.c.") oraz art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573), których wadliwe zastosowanie doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji oceniał legalność decyzji o odmowie udzielenia C. J. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, która została wydana w oparciu o normy u.z.p.c. Ustawa ta zwana również ustawą abolicyjną została uchwalona w celu ograniczenia szarej strefy i jest dedykowana tym cudzoziemcom, którzy przebywali w Polsce nielegalnie, podejmowali nielegalne zatrudnienie bądź w inny sposób naruszali przepisy obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 1 u.z.p.c. ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na terytorium w dniu wejścia ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 2 u.z.p.c. zawiera enumeratywny katalog przesłanek negatywnych skutkujących odmową udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 1 u.z.p.c. cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. Warunkiem udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 u.z.p.c. jest wykazanie, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie, co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. a jego pobyt w dniu wejścia w życie u.z.p.c. był nielegalny. Ustalając spełnienie istotnych dla zalegalizowania pobytu cudzoziemców okoliczności określonych w art. 1 ustawy, organ powinien wziąć pod uwagę treść art. 3 ust. 4 u.z.p.c., który stanowi, że: "Pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy.". Podkreślić należy, że domniemanie nieprzerwanego pobytu z art. 3 ust. 4 ustawy jest domniemaniem faktycznym, a nie prawnym. Domniemanie faktyczne wskazane w powyższym przepisie ustawy nie wyklucza dokonywania przez organy oceny czy pobyt cudzoziemca jest nieprzerwany. Wskazuje na to wyraźnie chociażby ust. 5 art. 3, zgodnie z którym do oceny czy pobyt jest nieprzerwany stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1100/14 [w:] CBOIS). Zgodnie z tym przepisem pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; leczeniem cudzoziemca. Biorąc pod uwagę odmienne uregulowanie w art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.p.c. wymaganych okresów nieprzerwanego pobytu, niż w art. 64 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy o cudzoziemcach stwierdzić należy, że odpowiednie stosowanie przepisu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach sprowadza się do zastosowania zasad w nim wskazanych do oceny nieprzerwanego pobytu na terytorium RP co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. (art. 1 ust 1 pkt 1 u.z.p.c.) lub co najmniej do 1 stycznia 2010 r. (art. 1 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Z powyższej regulacji wynika domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu, które może zostać obalone przez jakikolwiek dowód w sprawie lub inną okoliczność wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski na okresy dłuższe niż wskazane w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Nałożony w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojściu do prawdy obiektywnej. Organ jest zatem zobligowany do dokonania wszechstronnych ustaleń weryfikujących spełnienie normatywnej przesłanki "nieprzerwanego" pobytu cudzoziemca na terytorium Polski od dnia 20 grudnia 2007 r. Przyczyną odmowy udzielenia skarżącemu w niniejszej sprawie wnioskowanego zezwolenia były ujawnione w toku postępowania okoliczności wzbudzające istotne wątpliwości co do pobytu skarżącego na terytorium Polski. Jak wynika bowiem z zeznań skarżącego, w maju 2002 r. wyjechał on z Chin do Francji na podstawie paszportu wystawionego na inne dane osobowe i do 2007 r. nielegalnie przebywał i pracował we Francji. Następnie w 2007 r. przyjechał do Polski przez Niemcy, nie będąc poddawany kontroli granicznej. We wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący wskazał, że w okresie lipiec-sierpień 2008 r. przebywał we Francji celem wyrobienia paszportu, który utracił ważność w 2007 r. Weryfikując okoliczności podane przez skarżącego Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że oprócz samej deklaracji cudzoziemca dotyczącej wjazdu do Polski w lipcu 2007 r. skarżący, w wyznaczonym przez organ terminie, nie przedstawił żadnego dokumentu świadczącego o pobycie na terytorium RP w wymaganym okresie. Co prawda oświadczenie strony korzysta z domniemania prawidłowości, ale tylko, gdy w ocenie organu administracji, zgodnie z art. 80 k.p.a., z okoliczności sprawy nie wynikają podstawy do jego zakwestionowania. Z przedłożonego zaś paszportu wydanego przez władze chińskie wynika, że cudzoziemiec uzyskał w dniu 13 sierpnia 2008 r. aktualny dokument podróży na terytorium Francji. Pozostaje to jednak w sprzeczności z twierdzeniem cudzoziemca dotyczącym posługiwania się paszportem wystawionym na inne dane osobowe podczas podróży z Chin do Francji w kontekście uzyskania nowego paszportu w 2008 r. na podstawie dotychczasowego dokumentu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe okoliczności obalają domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 u.z.p.c. Zasadnie przyjęto zatem, że spełniona została przesłanka prowadząca do odmowy uwzględnienia wniosku z art. 3 ust. 2 pkt 1 u.z.p.c. Wobec tego za chybione należało uznać zarzuty naruszenia art. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 4 i 5 u.z.p.c. oraz art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Mając powyższe ustalenia na uwadze nie sposób uznać, że kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach sprawy Sąd, dokonując gramatycznej i systemowej wykładni postanowień art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 pkt 1 u.z.p.c., wbrew zarzutom i argumentom skargi, zasadnie ocenił, że w postępowaniu administracyjnym dokonano prawidłowej analizy twierdzeń skarżącego złożonych w toku postępowania dotyczącego zalegalizowania jego pobytu. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, a dokonując oceny zgromadzonych w sprawie materiałów, w ramach swobodnej oceny dowodów, wyprowadziły prawidłowe wnioski. Tym samym nie było podstaw do podważenia oceny legalności zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Nie jest zatem zasadny zarzut kasacji naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.