II SA/Sz 904/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. nr 12, poz. 68 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (zwaną dalej Spółka lub skarżąca), od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], nakazującej tej Spółce jako właścicielowi budynku użyteczności publicznej, zlokalizowanego przy ul. [...] wykonanie w nim określonych obowiązków - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniach [...] r. podczas kontroli w należącym do Spółki budynku użyteczności publicznej [...], stwierdzono nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W związku z tym organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nakazał spółce A usunięcie stwierdzonych uchybień, nakazując: pkt 1 - zastosować w kontrolowanym budynku rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem poziome drogi ewakuacyjne prowadzące z pomieszczeń do trzonów komunikacyjnych na kondygnacjach: I piętra - w części użytkowanej przez [...], II piętra - w części użytkowanej przez [...] V, VI, VII, VIII piętra - w części użytkowanej przez [...]. pkt 2 - oddzielić ścianami w klasie odporności ogniowej co najmniej El 30 pomieszczeń od poziomych dróg ewakuacyjnych prowadzących z tych pomieszczeń do trzonów komunikacyjnych na kondygnacjach: parteru i I piętra - w części użytkowanej przez [...]., II piętra - w części użytkowanej przez [...]., V, VI, VII i VIII piętra - w części użytkowanej przez [...].; pkt 3 - zamknąć drzwiami wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne na kondygnacjach użytkowanych przez firmę [...]; pkt 4 - zapewnić właściwe parametry awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na dokonaniu niedopuszczalnej, dowolnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnej interpretacji i naruszenia § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), poprzez przyjęcie, że budynek zagraża bezpieczeństwu i mieniu ludzi, a w konsekwencji naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 178, poz. 1380 ze zm.). Strona wskazała ponadto na niewykonalność zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., na dowód czego Spółka dołączyła do odwołania opracowanie pt. "Analiza numeryczna CFD rozwoju pożaru na kondygnacji budynku biurowego [...] przy ul. [...] wykonane przez dr. inż. K. S. Celem ww. analizy było określenie warunków występujących w obiekcie w zakresie temperatury i widzialności na poziomych drogach ewakuacyjnych występujących na kondygnacji budynku zajmowanej przez firmę [...]. Organ II instancji przyjął przedstawiony dokument, jako dowód w sprawie uznając, że został on wykonany rzetelnie i w oparciu o uznane standardy. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu twierdzeń Wojewódzki Komendant Straży Pożarnej stwierdził, że z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, iż części obiektu wymienione w pkt 1, 2 i 3 ww. decyzji zaaranżowano w układzie korytarzowym, z ciągami komunikacji ogólnej, a nie jako "open space". Wskazane kondygnacje podzielono ściankami działowymi od wysokości podłogi do stropu na szereg oddzielnych pomieszczeń biurowych, zamkniętych drzwiami lub otwartych. Powyższe ścianki wydzielają ciągi komunikacji ogólnej, a więc poziome drogi ewakuacyjne. Według zapisów zawartych w protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] r. ewakuacja prowadzi z pomieszczeń biurowych na ciągi komunikacji ogólnej i dalej do trzonów klatek schodowych. Zgodnie z § 256 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) długość dojścia ewakuacyjnego jest długością mierzoną od wyjścia z pomieszczenia na drogę ewakuacyjną do innej strefy pożarowej lub na zewnątrz budynku. W rozpatrywanej sprawie wyjście z wydzielonych pomieszczeń biurowych prowadzi na drogi ewakuacyjne. Zdaniem organu odwoławczego, są to dojścia ewakuacyjne a nie przejścia ewakuacyjne, jak sugeruje strona w odwołaniu. Zgodnie bowiem z treścią § 237 ust. 1 ww. rozporządzenia przejście ewakuacyjne jest definiowane jako droga prowadząca do wyjścia ewakuacyjnego z pomieszczenia na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na zewnątrz budynku. Mając powyższe na uwadze - dróg prowadzanych od wyjść z pomieszczeń biurowych na poziome ciągi komunikacyjne i dalej do trzonów klatek schodowych nie można nazwać przejściami ewakuacyjnymi, a tylko i wyłącznie dojściami ewakuacyjnymi. Zgodnie z § 247 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w budynku wysokim, w strefach pożarowych innych niż ZL IV, należy zastosować rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem poziome drogi ewakuacyjne. W rozpatrywanym przypadku takich zabezpieczeń nie zastosowano, pomimo że budynek należy do grupy budynków wysokich, kategorii zagrożenia ludzi ZL III. W myśl zapisów § 16 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, niezabezpieczenie przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych, wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych, w sposób w nich określony, stanowi podstawę do uznania użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi. W opinii organu odwoławczego, biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Miejski PSP miał prawo do uznania przedmiotowego budynku za zagrażający życiu ludzi oraz zastosowania trybu przewidzianego w § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji nie ma znaczenia argument strony, że inwestor uzyskał w dniu [...] r. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Organ odwoławczy zaznaczył, że budynek użyteczności publicznej [...] został w całości dopuszczony do użytkowania pomimo negatywnej opinii Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. W opinii tej Komendant Miejski wskazał, że zgłoszenie do użytkowania nie dotyczyło wszystkich pomieszczeń. Zgłoszenie do użytkowania dotyczyło budynku z wyłączeniem pomieszczeń na poziomie parteru nr 0/04, 0/06, 0/07 oraz części pomieszczenia nr 0/05 (poza pomieszczeniami BMS), powierzchni pomiędzy osiami A-F/3-7 na poziomie piętra I i powierzchni pomiędzy osiami A-J/3-7 na piętrach II-III i V-VIII. Ponadto Komendant Miejski wskazał, że na kondygnacji pierwszego piętra w osiach F-J poziome drogi ewakuacyjne, w szczególności korytarz ewakuacyjny, oznaczony jako pomieszczenie nr 2, nie zostały wyposażone w rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające je przed zadymieniem. Organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołującej się Spółki, że do rozpatrywanego budynku nie można zastosować kryteriów określonych w § 16 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, ze względu na treść § 45 wskazanego rozporządzenia, Zgodnie z którym w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy, nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2. Organ podkreślił, że w rozpatrywanym przypadku przepis ten nie ma zastosowania, ponieważ budynek [...] nie został wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niezgodności dotyczą § 247 ust. 1, § 241 ust. 1, § 236 ust. 3 oraz § 181 ust. 3 pkt 2 d ww. rozporządzenia. Organ podkreślił, że inwestor ostateczne pozwolenie na budowę uzyskał w dniu 8 sierpnia 2008 r., tym samym projekt przedmiotowego budynku winien być zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podał dalej, że podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych kontrolującym okazano protokół z okresowego przeglądu technicznego instalacji oświetlenia ewakuacyjnego z dnia 21 marca 2012 r. W przedstawionym protokole dokonano zapisu, że 96 spośród 1043 lamp oświetlenia ewakuacyjnego jest niesprawnych. Kontrolującym nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących, że uszkodzone lampy zostały naprawione. Zgodnie natomiast z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej podmioty korzystające z budynku lub terenu zobowiązane są zabezpieczyć je przed zagrożeniami pożarowymi lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapewnienie konserwacji oraz napraw urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne działanie. Instalacje oświetlenia ewakuacyjnego zalicza się do urządzeń przeciwpożarowych na podstawie § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Wymóg wyposażenia budynku [...] w awaryjne oświetlenie ewakuacyjne wynika wprost z wymagań przepisów, a mianowicie z § 181 ust. 3 pkt 2 d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podobnie oddzielenie ściankami o klasie odporności ogniowej El 30 pomieszczeń wskazanych w decyzji oraz zamknięcie pomieszczeń drzwiami wynika wprost z wymagań przepisów obowiązujących w dniu uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę (08.08.2008 r.), tj. z § 241 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na piętrach II, V, VI, VII oraz VIII przedmiotowego budynku ścianki oddzielające pomieszczenia biurowe od korytarzy nie posiadają klasy odporności ogniowej, co zostało opisane w protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] r. Zgodnie z § 236 ust. 3 ww. rozporządzenia wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami. W rozpatrywanym przypadku część pomieszczeń biurowych, zlokalizowanych na kondygnacjach użytkowanych przez firmę [...], nie została zamknięta drzwiami, co - w opinii organu odwoławczego - stanowi naruszenie ww. przepisu. Zdaniem organu II instancji, nieprawidłowości, wynikające z niespełnienia wymagań określonych w § 241 ust. 1 oraz § 236 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sposób oczywisty przyczyniają się do powstania stanu zagrożenia życia ludzi w budynku [...]. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zwrócił również uwagę na sposób zagospodarowania pomieszczeń, które nie zostały wydzielone drzwiami. Zgodnie z wizją lokalną przeprowadzoną przez autorów "Analizy numerycznej CFD rozwoju pożaru na kondygnacji budynku biurowego [...] wyposażenie pomieszczeń biurowych na kondygnacjach zajmowanych przez firmę [...] stanowi umeblowanie z tworzyw sztucznych oraz płyt wiórowych z okleiną zamontowaną na stelażu metalowym. Takie zagospodarowanie przyjęto zarówno dla scenariusza pożarowego w otwartym, jaki i zamkniętym pomieszczeniu. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego PSP, analiza części zdjęciowej i rysunkowej, stanowiącej załącznik do protokołu, pozwala na stwierdzenie, że w rozpatrywanym przypadku pomieszczenia otwarte na korytarze stanowią właściwie część tych korytarzy. Mając powyższe na uwadze, organ zwrócił uwagę, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów zabrania się składowania materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji. Meble stanowiące wyposażenie pomieszczeń biurowych są bez wątpienia wykonane z materiałów palnych. W opinii organu, w sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, określone w § 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Na decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka A, wnosząc o uchylenie przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, w granicach autokontroli - stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a. - zaskarżonej decyzji i wydanie w tym zakresie nowej decyzji merytorycznej, ewentualnie o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz Skarżącej. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na dokonaniu niedopuszczalnej, dowolnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez przyjęcie, że organ stosując ten przepis przy formułowaniu treści nakazów nie określił w pkt 1 skarżonej decyzji w sposób precyzyjny i jednoznaczny, a zarazem realnie możliwy do wykonania, sposobu wykonania tego zalecenia, co skutkowało orzeczeniem nakazu obarczonego wadą kwalifikowaną niewykonalności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.; - naruszenie § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z dnia 7 czerwca 2010 r., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy strona wnosiła o uwzględnienie istniejących istotnych ograniczeń architektoniczno-konstrukcyjnych obiektu; - naruszenie § 15 ust. 4 ww. rozporządzenia w związku z § 256 i § 237 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez dowolność interpretacyjną w ustaleniu funkcji istniejących w obiekcie pomieszczeń komunikacji wewnętrznej. W uzasadnieniu strona skarżąca w szczególności podnosi, że w przedmiotowej sprawie określony w pkt 1 decyzji nakaz zastosowania rozwiązań techniczno-budowlanych zabezpieczających przed zadymianiem poziomych dróg ewakuacyjnych prowadzących z pomieszczeń do trzonów komunikacyjnych na częściach kondygnacjach I, II, V-VIII piętra został sformułowany w sposób ogólnikowy, nie określający jednoznacznego sposobu jego wykonania, z pominięciem istniejących w obiekcie trwałych ograniczeń architektoniczno-konstrukcyjnych. Skarżąca podkreśliła, że dwukrotnie odwołując się od decyzji Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w 2012 r. i 2013 r. wskazywała, że na obecnym etapie nie jest możliwe technicznie wykonanie oddymiania w poszczególnych pomieszczeniach, niezależnie od braku podstaw prawnych takiego żądania. Zdaniem Spółki, wykonanie nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków w zakresie wyposażenia budynku w bliżej nieokreślone, rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymianiem, poza wskazaną niejednoznacznością sposobu ich wykonania jest - ze względu na istniejące ograniczenia architektoniczno-konstrukcyjne - niewykonalne. Wykonanie jego przebudowy, w celu umożliwienia wprowadzenia dodatkowych instalacji oddymiających, wymagałoby wyburzenia wszystkich instalacji na poszczególnych kondygnacjach oraz rozebrania części konstrukcji budynku, aby wykonać większe szachty wentylacyjne na piony oddymiające oraz wymianę zamontowanych urządzeń oddymiających na większe, z jednoczesnym wykonaniem nowych konstrukcji nośnych na dachu, czyli w konsekwencji spowodowałoby naruszenie substancji budynku i sprowadzenia niebezpieczeństwa uszkodzenia jego konstrukcji. Nałożenie takiego obowiązku czyni zaskarżoną decyzję niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., jako obarczoną wadą kwalifikowaną, uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Strona skarżąca wskazała również, że z uwagi na to, iż w rachubę może wchodzić tryb egzekucji w drodze wykonania zastępczego obowiązku, nie jest dopuszczalne wydanie nakazu usunięcia nieprawidłowości co do stanu technicznego budynku polegającego na nałożeniu obowiązku wykonania takich robót budowlanych, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W przypadku budynków istniejących, usunięcie stanu zagrożenia życia ludzi jest zawsze zadaniem skomplikowanym, wymagającym wcześniejszych analiz pozwalających na zbadanie wszystkich uwarunkowań i dopiero na tej podstawie wypracowanie optymalnych rozwiązań. Zabezpieczenie drogi ewakuacyjnej przed zadymieniem można osiągnąć różnymi sposobami, jak np. poprzez zastosowanie urządzeń służących do usuwania dymu, ale też i poprzez zastosowanie urządzeń zapobiegających przenikaniu dymu w obszar dróg ewakuacyjnych, przy czym nie jest to zamknięta lista możliwości w tym zakresie. Spółka podniosła, że na inne możliwości zastosowania niezbędnych rozwiązań, mających na celu poprawę warunków ochrony przeciwpożarowej, wskazywała w odwołaniu, powołując się na wyniki wykonanej na jej zlecenie opracowania, przestawiającego symulację rozwoju pożaru w przedmiotowym budynku, którego celem była ocena istniejącego stanu zabezpieczeń p.poż. oraz procedury ewakuacyjnej, jak również wskazanie alternatywnego systemu ograniczenia skutków pożaru wraz z odpowiednimi zmianami procedury ewakuacyjnej. Opracowanie to we wnioskach końcowych zawiera propozycję wprowadzenia określonych rozwiązań technicznych i organizacyjnych w obiekcie. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, - jako organ odwoławczy - miał obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, a nie tylko ograniczenia się do kontroli decyzji organu I instancji. Brak działań w tym zakresie oznacza naruszenie zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 9 K.p.a., zobowiązującej organ do takiego działania, aby strona nie poniosła szkody. W sytuacji bowiem, gdy organ działa z urzędu, w wyniku kontroli, do niego należy przeanalizowanie możliwości wydania nakazu z uwzględnieniem lokalnych uwarunkowań, o których mowa w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Obowiązek taki wynika z zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a., a czemu, zdaniem skarżącej, uchybił w przedmiotowej sprawie Komendant Państwowej Straży Pożarnej. Strona skarżąca zwróciła także uwagę, że podczas kontroli poprzedzającej oddanie obiektu do użytkowania, Komendant Miejski PSP nie zgłosił sprzeciwu na zamiar jego oddania do użytkowania, a jedynie zajął stanowisko zgłaszając uwagi, natomiast w prowadzonym postępowaniu zakończonymi skarżonymi decyzjami, stan ocenianych powierzchni zajmowanych przez [...] zakwalifikował już w kategorii zagrożenia życia, dokonując własnej interpretacji funkcji istniejących w obiekcie pomieszczeń, będących korytarzami komunikacji wewnętrznej, i łącznikami pomiędzy pomieszczeniami, recepcjami lub poczekalniami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji, a jedynym jej kryterium jest legalność, czyli zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą obowiązków nałożonych w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, był art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zm.) stanowiący, że komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną decyzją nakazano skarżącej Spółce wykonanie następujących obowiązków: - zastosować w kontrolowanym budynku rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem poziome drogi ewakuacyjne prowadzące z pomieszczeń do trzonów komunikacyjnych na kondygnacjach: I piętra - w części użytkowanej przez [...], II piętra - w części użytkowanej przez [...]., V, VI, VII, VIII piętra - w części użytkowanej przez [...]. (pkt 1 decyzji); * oddzielić ścianami w klasie odporności ogniowej co najmniej El 30 pomieszczeń od poziomych dróg ewakuacyjnych prowadzących z tych pomieszczeń do trzonów komunikacyjnych na kondygnacjach: parteru i I piętra - w części użytkowanej przez [...]., II piętra - w części użytkowanej przez [...]., V, VI, VII i VIII piętra - w części użytkowanej przez [...]. (pkt 2 decyzji); - zamknąć drzwiami wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne na kondygnacjach użytkowanych przez firmę [...]. (pkt 3 decyzji); - zapewnić właściwe parametry awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego (pkt 4 decyzji). Istota sporu dotyczy w istocie jedynie nałożenia przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej na Spółkę A obowiązków wskazanych w pkt 1 decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem strony skarżącej decyzja nakładająca na nią wyżej opisane obowiązki jest niewykonalna z technicznego punktu widzenia, co przesądza o jej wadliwości. Wykonanie wskazanych tam obowiązków wymagałoby bowiem wyburzenia wszystkich instalacji na poszczególnych kondygnacjach oraz rozebrania części konstrukcji budynku. Należy zgodzić się z oceną organów przeciwpożarowych, iż przedmiotowy budynek, niezależnie od uzyskania decyzji o dopuszczeniu do użytkowania, zawiera rozwiązania niezgodne z przepisami mającymi zapewnić bezpieczeństwo pożarowe, co wykazała przeprowadzona kontrola. W tej sytuacji organy bezpieczeństwa pożarowego uprawnione były do podjęcia działań mających na celu realizację wymogów § 207 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Postępowanie w tym zakresie oraz wydane w jego wyniku nakazy lub zakazy powinny jednak odpowiadać wszelkim wymogom postępowania administracyjnego, w tym ogólnym zasadom tego postępowania, wskazanym w art. 7, 8, 9 Kpa mając też na uwadze wymogi związane z ewentualną egzekucją nałożonego obowiązku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej powinna precyzyjnie określać zakres nałożonych obowiązków tak, by możliwe było wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Powinna ona nakładać na adresata obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe, przy czym nakaz nie może budzić wątpliwości co do możliwości technicznego jego wykonania. Konieczne jest przy tym szczegółowe określenie czynności, jakie ma podjąć strona, aby stwierdzone uchybienie usunąć (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007r., II OSK 625/06, wyrok NSA z dnia 21 marca 2007r., II OSK 490/06, wyrok NSA z dnia 26 września 2007r., II OSK 1254/06, wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011r., II OSK 18/10). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja ogranicza się natomiast wyłącznie do ogólnego sformułowania nakazów zastosowania przez Spółkę rozwiązań techniczno-budowlanych, bez jednoznacznego wskazania sposobu ich wykonania. Przytoczenie w uzasadnieniu decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie czyni zadość obowiązkowi jasnego określenia przez organ w sentencji decyzji nałożonych obowiązków, co może utrudnić, bądź uniemożliwić jego wyegzekwowanie. Ponadto, decyzja nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać bez możliwości różnej interpretacji. Takiego precyzyjnego rozstrzygnięcia w tej kwestii zabrakło. Już tylko z tej przyczyny zaskarżona decyzja wymagała uchylenia. Należy bowiem pamiętać, że decyzja to akt administracyjny zawierający rozstrzygnięcie będące źródłem obowiązku dla adresata, który w związku z tym powinien być precyzyjny i nie budzić żądnych wątpliwości ani faktycznych, ani prawnych. Dlatego też obowiązek usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, stosowany w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych winien być tak sformułowany, aby podmiot zobowiązany mógł doprowadzić do usunięcia stwierdzonych naruszeń. Jest to możliwe jedynie w sytuacji jasnego i precyzyjnego określenia treści zalecenia bądź nakazu, w tym jednoznacznego wskazania sposobu wykonania objętego nakazem obowiązku, jako konsekwencji stwierdzonego naruszenia. Tylko w takiej sytuacji zastosowanie w decyzji administracyjnej przepisów prawa materialnego do konkretnego stanu faktycznego doprowadzić może do zrealizowania wymogów wynikających z tych przepisów prawa. Natomiast wskazane w pkt 1 zalecenie "zastosować (...) rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem (...) takiej jednoznaczności i precyzji jest pozbawione. W uzasadnieniu odwołania i skargi skarżący podnosi niewykonalność nałożonego w tym punkcie decyzji obowiązku w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa, wskazując, że wymagałoby to praktycznie przekonstruowania całego budynku. Organ odwoławczy w swej decyzji przekonywująco nie obalił tych zastrzeżeń i argumentów strony skarżącej, mających także częściowe oparcie w przedłożonym przez nią opracowaniu dr inż. K. S., co uznać należy za naruszenie art. 107, art. 7, art. 77, art. 80, art. 136 K.p.a. oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Organ rozpoznając sprawę ponownie, winien uwzględnić istniejące w obiekcie ograniczenia architektoniczno-konstrukcyjne, jednoznacznie i przekonywująco wykazać, że usunięcie stwierdzonych uchybień jest technicznie możliwe, a wydając decyzję na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy określić precyzyjnie zakres i sposób wykonania tych obowiązków – realny i najmniej uciążliwy dla strony skarżącej, a jednocześnie spełniający wymogi przepisów przeciwpożarowych, na które się powołuje. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152, natomiast w pkt III na podstawie art. 200 ww. ustawy.