III SAB/Kr 52/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi małoletniego A. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego H. M. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony I. zobowiązuje Wojewodę do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 lipca 2012 r. w terminie 30 dni, II. stwierdza, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. M., działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniego syna A. M. wniosła w dniu 4.07.2012 r. do Wojewody o udzielenie dla syna zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ramach abolicji. Pismem z dnia 6.07.2012 r. Wojewoda wezwał skarżącego w trybie przepisu art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267) o uzupełnienie wniosku w terminie do 7 dni poprzez przedstawienie kserokopii ważnego dokumentu podróży potwierdzonego notarialnie za zgodność z oryginałem lub kopię dokumentu wraz z oryginałem dokumentu podróży do wglądu, 5 - ciu fotografii A. M. oraz o uiszczenie opłaty skarbowej od wniosku w kwocie 340 zł. Odpowiadając na wezwanie pismem z dnia 23.07.2012 r. pełnomocnik A. M. podała, że A. M. tego rodzaju dokumentu nie posiada, co więcej nie posiada potwierdzenia żadnego obywatelstwa, wyjaśniając, że A. M., syn obywatelki Ukrainy H. M. urodził się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 23.12.2001 r. i od tego czasu nieprzerwanie tu przebywa. Matka, H. M. w styczniu 2001 r. wjechała na terytorium RP na podstawie ważnej przez 90 dni wizy turystycznej i od tego czasu zamieszkuje na terytorium RP. Z powodu własnej nieuregulowanej sytuacji prawnej nie wszczęła postępowania o nadanie synowi obywatelstwa. Z tych też powodów A. M. nie jest w stanie uzyskać dokumentu podróży i żądanie organu w tym względzie nie jest możliwe do spełnienia. W odpowiedzi na wezwanie wskazano, że zastosowaniu winien znaleźć przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U.2011.191.1133 ze zm.), który odsyła do przepisu art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2011.264.1573) stanowiącego, że "W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość". Sytuację życiową skarżącego należy uznać jako "szczególnie uzasadniony przypadek" i w konsekwencji należy przyjąć, że dokumenty załączone do wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony to jest odpis skróconego aktu urodzenia i legitymacja szkolna wydana przez Szkołę Podstawową nr [...] w K są wystarczające do orzeczenia o zezwoleniu na zamieszkanie. Pełnomocnik skarżącego nadmienił, że tożsamość małoletniego jest stwierdzona ponadto zarządzeniem Sądu Rejonowego z 20.10.2005 r., na mocy którego matce małoletniego H. M. udzielono pomocy w sprawowaniu opieki rodzicielskiej nad synem w postaci stałego nadzoru kuratora. Na koniec zaznaczeniu podlegał fakt, że małoletni A. M. spełnia na dzień złożenia wniosku podstawową przesłankę udzielenia mu zezwolenia na czas oznaczony na terytorium RP w trybie abolicji, wskazaną w art. 1 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2011 r., gdyż przebywa on nieprzerwanie od 23.12.2001 r. na terytorium RP, a w dniu wejścia w życie ustawy tej (1.01.2012 r.) pobyt był nielegalny. Wojewoda pismem z dnia 31.08.2012 r. pozostawił na podstawie przepisu art. 64 § 2 kpa bez rozpoznania wniosek o udzielenie A. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie abolicji ze względu na brak przedstawienia dokumentu podróży bądź innego ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość. Organ stwierdził, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków wniosku zawierała jedynie wyjaśnienie szczególnych okoliczności sprawy, które w ocenie strony wystąpiły w sprawie, niemniej do odpowiedzi na wezwanie strona nie dołączyła wymaganych przez organ dokumentów. Pismem z dnia 24.09.2012 r. skarżący (działając przez matkę H. M.) wezwał Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa polegającego na pozostawieniu wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony bez rozpoznania. W uzasadnieniu wezwania ponowione zostały argumenty zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków wniosku, w szczególności skarżący podkreślił, że nie posiadając uregulowanego statusu obywatelskiego nie mógł przedstawić dokumentu podróży a znaczenie dla sprawy ma jedynie fakt jego nieprzerwanego pobytu od dnia urodzenia na terytorium RP. Powyższe pismo Wojewoda potraktował jako zażalenie złożone w trybie przepisu art. 37 § 1 Kpa i przekazał do załatwienia Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który postanowieniem z dnia 29.11.2012 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Wojewodzie dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 31.12.2012 r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Uzasadniając postanowienie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał na niekonsekwencje w rozstrzygnięciu sprawy podnosząc, że Wojewoda pozostawił bez rozpoznania wniosek o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony z uwagi na to, że skarżący nie przedłożył nie tylko dokumentu podróży ale też innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, podczas gdy w wezwaniu do usunięcia braków wniosku nie był wskazany wymóg przedstawienia innego dokumentu stwierdzającego tożsamość. Wykonując ww postanowienie Wojewoda wezwał skarżącego pismem z dnia 19.12.2012 r. o dostarczenie kserokopii całego ważnego dokumentu podróży potwierdzonego notarialnie za zgodność z oryginałem lub kopię dokumentu wraz z oryginałem podroży do wglądu lub o przedstawienie innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość wraz z potwierdzeniem niemożności uzyskania dokumentu podróży, wskazując przykładowo, że może być nim stosowane zaświadczenie z placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia matki. Odpowiadając na wezwanie organu, skarżący wskazał, że wezwanie organu nadal nie nadaje się do wykonania, gdyż po pierwsze skarżący jest bezpaństwowcem i nie ma możliwości zwrócenia się o dokument podróży do jakiejkolwiek placówki dyplomatycznej a także zakwestionował zasadność zwracania się do placówki o potwierdzenie niemożności uzyskania dokumentu podróży, wskazując, że okoliczności faktyczne związane z charakterem pobytu skarżącego same w sobie stanowią "szczególnie uzasadniony przypadek" i nie ma potrzeby urzędowego stwierdzania tego faktu. Strona skarżąca nie widzi możliwości, wystąpienia do Konsulatu Ukrainy w sprawie uzyskania dokumentu podroży i wniosła o uznanie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Wojewoda pismem z dnia 26.04.2013r. pozostawił wniosek A. M. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie abolicji na podstawie przepisu art. 64 § 2 kpa bez rozpoznania, uznając że nadal nie zostały uzupełnione braki wniosku, gdyż skarżący nie przedstawił dokumentu podróży, jak też innego dokumentu stwierdzającego tożsamość wraz z potwierdzeniem niemożności uzyskania dokumentu podróży. Organ wyjaśnił przy tym, że w dniu 11.03.2013 r. przeprowadził rozmowę z wicekonsulem Ukrainy, w której ustalił, iż możliwym jest wydanie małoletniemu dziecku obywatela Ukrainy dokumentu podróży, bądź innego dokumentu potwierdzającego tożsamość albo zaświadczenia o niemożności wydania takiego dokumentu na podstawie podania. Skarżący, działając przez matkę H. M. wniósł do Wojewody wobec pozostawienia wniosku bez rozpoznania wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powtarzając dotychczasowe argumenty, które to wezwanie Wojewoda ponownie potraktował jako zażalenie wniesione w trybie przepisu art. 37 § 1 Kpa i przekazał Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców do załatwienia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] 2013 r. znak [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione. Organ uznał racje Wojewody, że wniosek skarżącego o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony zawierał braki formalne, które nie zostały przez skarżącego uzupełnione. Organ wyjaśnił, że nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu przepisu art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach sytuacja, w której cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i z uwagi na własny wybór a nie obiektywną niemożność nie podejmuje działań zmierzających do posiadania ważnego dokumentu podroży. Konsekwencją powyższego było wniesienie przez A. M., działającego przez matkę H. M., skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wojewody w trybie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. W skardze zarzucono Wojewodzie naruszenie przepisów art. 64 § 2 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego niezasadnie pozostawiono wniosek bez rozpoznania oraz naruszenie art. 104 kpa poprzez niewydanie w sprawie decyzji rozstrzygającej ja co do istoty. Skarżący wniósł wobec tego o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie udzielenia mu zezwolenia na czas oznaczony w trybie abolicji i stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając skargę, skarżący przedstawił dotychczasowy tok sprawy i zaznaczył, że faktycznie nie został przedłożony dokument podróży niemniej niemożność ta była dwukrotnie organowi wyjaśniania i była przedmiotem dwukrotnej analizy organu. Skarżący jeszcze raz zaznaczył, że prawna niemożność uzyskania dokumentu podróży była spowodowana brakiem uregulowanej kwestii jego obywatelstwa i ta okoliczność winna być uznana za "szczególną okoliczność" uzasadniającą rozpoznanie wniosku bez przedłożenia dokumentu podroży. Skarżący stwierdził także, że brak dokumentu podróży nie powinien być traktowany jako brak formalny stanowiący przeszkodę do rozpoznania sprawy, uniemożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Zdaniem skarżącego pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest możliwe jedynie w sytuacji gdy z powodu braku formalnego we wniosku nie jest możliwe nadanie biegu prawnego sprawie. Taka sytuacja według skarżącego nie miała miejsca, gdyż organ przeprowadził już niemal całe postępowanie wyjaśniające, a dopiero na końcowym jego etapie wezwał stronę do uzupełnienia braku w postaci przedstawienia organowi dokumentu podroży. Oznacza to, że mimo braku wymaganego dokumentu - nadano sprawie bieg. Na koniec skarżący raz jeszcze podkreślił, że spełnia wszystkie przesłanki udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w drodze abolicji, gdyż od urodzenia przebywa nieprzerwanie na terytorium RP i jego pobyt w dniu wejścia w życie ustawy o abolicji to jest w dniu 1.01.2012 r. był nielegalny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie pozostał w sprawie bezczynny, gdyż podjął działania wynikające z przepisów mające na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla A. M. Wnioskodawcę wzywał dwukrotnie o uzupełnienie ,w tym o przedstawienie dokumentu podroży bądź innego dokumentu stwierdzającego tożsamość i o potwierdzenie, że dokumentu podróży nie można uzyskać, a w sytuacji nieuzupełnienia tych braków pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie obowiązujących przepisów. Na koniec zaznaczył, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa nie stanowi bezczynności organu w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli ze strony sądu administracyjnego jest to, czy organy administracji nie naruszają prawa poprzez niepodejmowanie czynności, do których prawo ich zobowiązuje. Wyjaśnienia na wstępie wymaga kwestia czy w przypadku rozstrzygnięcia organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku (podania) na podstawie 64 § 2 Kpa przysługuje stronie inicjującej postępowanie administracyjne skarga na bezczynność. Szeroko w tym przedmiocie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3.09.2013 r. sygn. akt l OPS 2/13 (https://cbois.nsa.gov.pl) formułując tezę, że "Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 kpa) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosowanie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.poz.270 zez m.)". Podzielając w całości podgląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd orzekający w sprawie uznał , że wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu, inaczej rzecz ujmując, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Organ, który prowadzi postępowanie i pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa mimo, że nie zaszły przesłanki art. 64 § 2 Kpa, pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Również w literaturze przedmiotu dominuje podgląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym ochronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu ( por. B. Adamiak, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s.311). Zastosowanie znajduje także w tym przypadku zasada określona przepisem art. 52 § 1 ppsa, który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawie bezczynności organu administracji przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie przewidzianym w art. 37 kpa. Odnosząc powyższe rozważania prawne do niniejszej sprawy stwierdzić należy, skarga A. M. na bezczynność Wojewody podlega uwzględnieniu, gdyż organ ten w sposób bezzasadny pozostawił bez rozpoznania wniosek z dnia 2.07.2012 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie abolicji. Skarżący poprzedził przy tym w sposób prawem wymagany skargę zażaleniem na niezałatwienie sprawy wyrażonym w piśmie z dnia 22.05.2013 r., rozpoznanym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] 2013 r. znak [...] o uznaniu zażalenia za nieuzasadnione. Wniosek skarżącego został złożony w trybie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U.2011.191.1133 ze zm.), która w art. 1 stanowi, że: ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Powyższy przepis stanowi o przesłankach wydania zezwolenia. W art. 2 ustawa odsyła w zakresie trybu postępowania do Kodeksu postępowania administracyjnego oraz do ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U.2006.234.1694 ze zm.), w tym do przepisu art. 60 ust. 1,3-5 i 6. Wobec wniosku skarżącego zastosowany został przepis art. 64 § 2 Kpa stanowiącego, że "jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Przyjmuje się, że wezwanie wystosowane w trybie ww przepisu powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Wojewoda wyszedł poza ramy postępowania, które mógł prowadzić na podstawie art. 64 § 2 kpa żądając od skarżącego dokumentu, którego skarżący nie mógł z racji bycia bezpaństwowcem przedstawić (dokumentu podróży), które skarżący już przedstawił (dokumenty stwierdzające tożsamość) oraz żądając dokumentu, którego wymóg dołączenia do wniosku nie wynika z żadnego z przepisów prawa (dokument stwierdzający niemożność uzyskania dokumentu podróży). Przepis art. 60 ust. 1,3-5 i 6 ustawy o cudzoziemcach znajdujący zastosowanie na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców (...) wymienia elementy wniosku poprzez wskazanie, że należą do nich: 1) dane cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia; 2) miejsce zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo i miejsce zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa; 4) informacje o: a) podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat, b) poprzednich pobytach w Rzeczypospolitej Polskiej; 5) wskazanie środków utrzymania. 4a. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się na formularzu. 5. Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku: 1) fotografie osób objętych wnioskiem; 1) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W art. 60 ust. 6 stanowi się z kolei, że "W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość". Wskazać trzeba, wbrew temu co wyraził organ, iż dla nadania sprawie biegu i możliwości wydania w sprawie decyzji nie stał na przeszkodzie brak dokumentu podróży ani też brak dokumentu, który stwierdzałby okoliczności uzasadniające niemożność uzyskania dokumentu podróży. Ocena okoliczności niemożności przedstawienia dokumentu podróży należy do etapu rozpoznania sprawy merytorycznie, przy czym Sąd zauważa, że skarżący już do wniosku z 2.07.2012 r. załączył dokumenty w postaci odpisu skróconego aktu urodzenia czy legitymacji szkolnej, które stwierdzały tożsamość skarżącego w rozumieniu przepisu art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach i stanowiły w całości wymagany materiał dowodowy. Wojewoda winien był rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać na podstawie przepisu art. 2 ust. 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców (...) decyzję w sprawie. Poprzez pozostawienie wniosku skarżącego o zalegalizowanie pobytu bez rozpoznania naruszył zasadę załatwienia sprawy co do jej istoty decyzją według art. 104 § 1 Kpa, a przede wszystkim popadł w bezczynność. Organ w gruncie rzeczy odmówił rozpoznania sprawy, pozostając w przekonaniu wbrew przepisom prawa, że wniosek skarżącego obarczony jest brakami uniemożliwiającymi rozpoznanie merytoryczne wniosku. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 149 p.p.s.a uwzględnił skargę A. M. zobowiązując Wojewodę do załatwienia wniosku skarżącego z 2.07.2012 r. w terminie 30 dni , przy czym termin załatwienia sprawy uwzględniać winien przepis art. 286 § 2 p.p.s.a. stanowiący, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczony jest od dnia doręczenia akt organowi. Ustawa nie reguluje przesłanek orzeczenia sądu o stwierdzeniu, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, z czego wynika, że stanowić musi wynik oceny sądowej nawiązującej do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, i stwierdzając, że bezczynność miała charakter rażący miał na uwadze następujące okoliczności sprawy: Po pierwsze - pomimo przedstawionych przez skarżącego argumentów, że jest bezpaństwowcem urodzonym w Polsce, nigdy nie opuszczał terytorium Polski, dlatego też nie może przedstawić dokumentu podróży, a jedynie odpis skrócony aktu urodzenia stanowiący dokument aktu stanu cywilnego, organ nie zastosował ani też nie wziął pod uwagę możliwości zastosowania przepisu art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. Po drugie - okoliczność, że wniosek skarżącego, datowany na dzień 2.07.2012 r. nie został po dziś dzień załatwiony zgodnie z prawem i był przedmiotem dwukrotnej analizy organu, zakończonej dwukrotnym bezprawnym pozostawieniem wniosku bez rozpoznania w dniu 31.08.2012r. i 26.04.2013 r. Organ po uzupełnieniu wniosku o fotografie oraz opłatę skarbową posiadał niezbędny i wystarczający materiał dowodowy do wydania w sprawie decyzji. Nie wydając decyzji w sposób naruszający prawo skarżącego wynikające z przepisu prawa doprowadził do przedłużenia postępowania, podejmując się niepotrzebnej polemiki z zasadną argumentacją skarżącego, która doprowadziła do rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem. W pkt III Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.