IV SAB/Wa 211/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie aktu administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r. o wydanie aktu administracyjnego zajmującego stanowisko w sprawie zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne wierzytelnościami, które przysługują skarżącemu wobec Skarbu Państwa. Skarżący wskazał też, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie rozpatrzył jego zażalenia z dnia 16 sierpnia 2013 r. na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w wydaniu: 1) decyzji administracyjnych; 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3) postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Skarżący zarzuca Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r. o wydanie aktu administracyjnego zajmującego stanowisko w sprawie zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne wierzytelnościami, które przysługują skarżącemu wobec Skarbu Państwa. Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 476 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.), zwanej dalej "K.p.c.", są organami rentowymi. Zgodnie z art. 476 § 2 pkt 1 oraz § 3 K.p.c. przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się także sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy we właściwym terminie decyzji dotyczących ubezpieczeń społecznych. Sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi (art. 1 K.p.c.), a do ich rozpoznawania powołane są sądy powszechne (art. 2 § 1 K.p.c.), a nie sądy administracyjne. Ponadto, zgodnie z art. 83 § 2 i 3 z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.), od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach K.p.c. Odwołanie do sądu przysługuje również w razie niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie lub inne roszczenia. W związku z treścią wyżej cytowanych przepisów K.p.c. w art. 83 § 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest mowa o sądach powszechnych. Na marginesie wskazać należy, że gdyby przedmiotem skargi była również bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozpatrzeniu zażalenia z dnia 16 sierpnia 2013 r. na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r., to sąd administracyjny z powyższych względów nie byłby właściwy do jej rozpoznania. Skoro bowiem nie jest on właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r., nie byłby też właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w rozpatrzeniu zażalenia z dnia 16 sierpnia 2013 r. na bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.