II GSK 1423/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2697/13 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od P. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 725 (siedemset dwadzieścia pięć) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/WA 2697/13, wydanym w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r., stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Sąd I instancji w motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania P. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1, 1, art. 64c, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c/, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260), § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.Urz. MTBiGM z 2013 r. poz. 30), utrzymał w mocy decyzję K.-P. Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2012 r. w B. na ul. K. zatrzymano do kontroli zespól pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...], dwuosiowej naczepy ciężarowej marki D-TEC o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki D-TEC o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował H. T., który wykonywał przewóz dwóch kontenerów 20-stopowych w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy P. W. Zważywszy, że ul. K. została zaliczona do dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton, przeprowadzono ważenie pojazdu, w wyniku którego organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 25,85 t potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 1,85 t, - łączna masa zespołu pojazdów - 41,4 t - przekroczenie o 1,4 t, - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wskazano w decyzji, że skontrolowany pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych 27142412 i 27142413. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, a dokumenty te zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazał też na treść art. 140aa ust. 4 - Prawo o ruchu drogowym, w którym ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, wyjaśniając, że skarżący na okoliczności powyższe nie odwoływał się na żadnym etapie postępowania. P. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarzucił, że stwierdzone przez organy przekroczenie dopuszczalnych norm uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez uzyskania zezwolenia kategorii VII w oparciu o art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a/ ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tj. w wysokości 500 zł, a nie kary w oparciu o art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c/ tej ustawy, gdyż kontrolowany pojazd został uznany jako nienormatywny z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku osi i masy, a nie ze względu, iż składał się z trzech pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym wyrokiem uwzględnił skargę P. W. na powyższą decyzję. Sąd I instancji przywołał treść art. 61 i 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 4 pkt 25, art. 41, art. 13g ust. 1, ust. 1a ust. 1b ustawy o drogach publicznych. Sąd wskazał, że wysokość kar pieniężnych, zgodnie z art. 13g ust. 2 ostatnio powołanej ustawy określa załącznik nr 2 do tej ustawy. Zdaniem Sądu zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Sąd I instancji uznał, że dokonując ustaleń w zakresie wyników ważenia pojazdu organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zastosowanie niewłaściwych wag pomiarowych użytych do ważenia kontrolowanego pojazdu, tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600. Zdaniem Sądu z dokumentów dotyczących wag LP600 wynika, że waga nieautomatyczna LP 600 służy do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag lub ich odpowiedniej konfiguracji w zależności od rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów). Wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu LP 600 nie posiadają zatem homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. Brak możliwości dokonywania na podstawie wskazań tego typu wag pomiarów (wyników sumarycznych nacisków kół i osi) wynika także z samej instrukcji obsługi wag LP 600, których przeznaczenie zostało przez producenta (Intercomp) wskazane na s. 3 Instrukcji. Wynika z niej jednoznacznie, iż wagi te są przeznaczone tylko do statycznych pomiarów nacisku kół lub osi. Sąd wywiódł, że o tym, iż dokonywanie sumarycznych pomiarów może prowadzić do niezgodności ze stanem faktycznym (nieodpowiadającym rzeczywistości) najlepiej świadczy "Instrukcja postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych", wprowadzona zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r., zgodnie z którą polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP 600), o 200 kg i 2% celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Zdaniem Sądu ze stanowiska Prezesa Głównego Urzędu Miar wynika, że wynik ważenia pojazdu z wykorzystaniem wag LP 600, jako masa całkowita, może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny, a ostateczne ustalenia w tym zakresie powinny zostać dokonane na podstawie innej odpowiedniej wagi nieautomatycznej klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max. Stanowisko to w przedmiotowym zakresie należało uznać za wiążące dla innych organów administracji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dopuściły się obrazy powyższych przepisów poprzez zastosowanie niewłaściwych wag pomiarowych do ważenia kontrolowanego pojazdu, tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600, zdaniem WSA służących tylko do pomiarów nacisku kół i osi pojedynczych pojazdu, a nie określenia jego masy całkowitej i nacisków osi wielokrotnych, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu LP 600 wyników pomiaru nie może budzić żadnych wątpliwości, a skarżący w żaden sposób nie wykazał, że były one błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, zaś organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz aktualne w dniu kontroli dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń także w zakresie masy całkowitej pojazdu, jak i nacisków osi wielokrotnych pojazdu; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym założeniu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy kontrolowanego pojazdu mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag typu LP 600, nieposiadających homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych i umotywowanie takiego poglądu stanowiskiem Prezesa Głównego Urzędu Miar oraz Instrukcją postępowania ITD wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podczas gdy instrukcje czy pisma resortowe, niewydane na podstawie delegacji ustawowej, nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć organów, natomiast rzeczona instrukcja (polecająca obniżenie wyniku pomiarów) wydana została celem zniwelowania możliwych do wystąpienia, aczkolwiek dopuszczalnych błędów pomiarowych urządzeń, co odbywa się wyłącznie na korzyść kontrolowanego i daje całkowitą pewność, że sprawa rozpatrywana jest z uwzględnieniem interesu strony, natomiast ewentualne, choć dopuszczalne błędy wskazań urządzeń pomiarowych zostają wyeliminowane; 3) art. 1 ust. 2 lit. a/ pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16, obecnie zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152), polegające na ich niewłaściwej interpretacji i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu LP 600 przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi pojazdu, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy użyciu przedmiotowych wag pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentację na poparcie sformułowanych w jej petitum zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, zważywszy, że w jej podstawach został sformułowany zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie na gruncie powołanego przepisu podnosi się, że rzeczą sądu – kontrolującego legalność zaskarżonego aktu – jest ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Należy się zgodzić z tym, że naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może mieć miejsce, gdy kontrola legalności zaskarżonego aktu administracyjnego doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I GSK 67/13, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że organy dokonując ustaleń w zakresie wyników ważenia pojazdu dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie niewłaściwych wag pomiarowych użytych do ważenia kontrolowanego pojazdu, tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600. Zdaniem Sądu naruszenie powyższych przepisów postępowania wynikało stąd, że użyte do ważenia wagi LP 600 służą tylko do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch podłączonych wag lub ich odpowiedniej konfiguracji w zależności od rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów). Natomiast wagi LP 600 nie służą do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. Dokonując tego rodzaju oceny Sąd I instancji wskazał, że okoliczności te wynikają z dokumentów, tj. świadectwa homologacji, certyfikatu zatwierdzenia typu urządzenia (WE nr PL 05004), świadectwa legalizacji, a przede wszystkim z samej instrukcji obsługi tych wag, których przeznaczenie zostało przez producenta (Intercom) wskazane na s. 3 Instrukcji. Wobec tak przedstawionego stanowiska należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się jedynie świadectwa legalizacji ponownej wag typu LP 600 o numerach fabrycznych 27142412 i 27142413 (k. 5-6 akt adm.). W aktach administracyjnych, jak również w aktach sądowych przedmiotowej sprawy brak pozostałych dokumentów, do których odwołuje się Sąd I instancji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia przy tym, w jaki sposób Sąd dysponował powyższymi dokumentami, do treści których tak szczegółowo się odwołuje. W aktach brak świadectw homologacyjnych, a przede wszystkim instrukcji obsługi wag nienormatywnych LP 600. Oczywiście trafnie zauważa Sąd I instancji, że sposób przeprowadzenia ważenia, a zatem także ocena prawidłowości zastosowanego sprzętu do ważenia pojazdów ma znaczenie z punktu widzenia ustalenia rzeczywistych wyników ważenia pojazdu. Niemniej nie oznacza to, że Sąd jest uprawniony do przedstawienia w tym zakresie stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach. Należy zauważyć, że organ ma obowiązek przesłania Sądowi wraz ze skargą kompletne akta administracyjne (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli z analizy akt sprawy wynika, że w nadesłanym materiale są braki, obowiązkiem Sądu jest skompletowanie akt, do czego obliguje art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd nie powinien orzekać w sprawie lecz wezwać o uzupełnienie akt. Jeżeli tego nie uczyni wydany wyrok nie będzie zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 2362/13, lex nr 1480870). Jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, na dowodach i faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. I FSK 497/09, lex nr 594014; z dnia 11 marca 2014 r., sygn. II GSK 146/13, lex nr 1490500). Zwrócić też należy uwagę na treść art. 106 § 4 p.p.s.a., który stanowi, iż fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powoływania się na nie przez strony. Jednakże faktami powszechnie znanymi są takie fakty, o których istnieniu każdy wie lub może się dowiedzieć ze źródeł powszechnie dostępnych (np. fakty historyczne, przyrodnicze). Art. 106 § 4 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do faktów powszechnie znanych, nie reguluje natomiast instytucji faktów znanych sądowi z urzędu. Przyjąć należy, że w postępowaniu dowodowym prowadzonym na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 228 § 2 k.p.c., bowiem fakty powszechnie znane nie mogą być utożsamiane z faktami znanymi sądowi z urzędu, jakkolwiek są ich odmianą. Inny jest ich przedmiot i sposób zaliczenia w poczet materiału dowodowego sprawy. Jedne i drugie nie mogą być przedmiotem dowodu. Mogą stanowić jednak element stanu faktycznego, przy czym w przypadku faktów znanych sądowi z urzędu tylko wówczas, gdy sąd zwrócił na nie uwagę stron i znalazło to odzwierciedlenie w protokole rozprawy (por. B. Dauter [w] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", lex/el 2010). W przedmiotowej sprawie ani z akt sprawy (przez które należy rozumieć akta administracyjne i akta sądowe), ani też z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika w jakim trybie Sąd I instancji uznał, że materiał dowodowy sprawy obejmował Instrukcję obsługi wag LP 600, do treści której tak szczegółowo się odwołuje, a także pozostałe dokumenty, na które Sąd wskazuje. Ponadto Sąd stwierdza, iż pomiar nacisku na osie pojazdu przy użyciu wag LP 600 został dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz niezgodnie z instrukcją producenta. Nie wyjaśnia przy tym w oparciu o jakie dane wynikające z treści świadectwa legalizacji ponownej przedmiotowych wag bądź też w oparciu o jakie regulacje prawne uznał, że zakwestionowany pomiar nacisku na osie pojazdu był niedopuszczalny. Sąd I instancji wskazuje też, iż "jak wynika ze stanowiska Prezesa Głównego Urzędu Miar wynik ważenia pojazdu z wykorzystaniem wag LP 600, jako masa całkowita może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny (...). Stanowisko to w przedmiotowym zakresie należało uznać za wiążące dla innych organów administracji". Jednocześnie nie wyjaśnia jakie normy prawne stanowiły dla Sądu podstawę do formułowania tego rodzaju ocen. Zauważyć przy tym należy, iż Sąd I instancji w jakikolwiek sposób nie identyfikuje charakteru prawnego powyższego dokumentu. Nie wskazuje przy tym nawet na datę oraz tryb w jakim został on wydany. Zważywszy na wskazane uchybienia przypomnienia wymaga, że w uzasadnieniu każdego wyroku szczególne znaczenie ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej, uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania organu administracji, co ma istotne znaczenie dla wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, w sytuacji gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia", nie realizuje ani funkcji dokumentacyjnej, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku przedstawionych powyżej wymogów nie spełnia. Uchybienia te, przy uwzględnieniu też trafności zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., są na tyle istotne, że uniemożliwiają dokonanie kontroli instancyjnej objętego skargą kasacyjną rozstrzygnięcia. Z przyczyn wyżej przedstawionych nie jest bowiem możliwa weryfikacja trafności stanowiska Sądu I instancji, jak i zarzutów skargi kasacyjnej co do tego, czy organy zastosowały niewłaściwe wagi pomiarowe do ważenia kontrolowanego pojazdu. Zatem zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarte w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za usprawiedliwione. W tym stanie sprawy odniesienie się do pozostałych zarzutów nie jest możliwe. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji będzie miał na względzie, że celem regulacji z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. jest dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Tym samym to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy, wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Chodzi więc o fakty mające obiektywne znaczenie dla załatwienia sprawy. Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji zwrócić musi uwagę na regulacje materialnoprawne i proceduralne, które miały lub powinny mieć zastosowanie w sprawie. Sąd zważywszy na materiał dowodowy sprawy oceni czy akta sprawy zawierają dokumentację niezbędną do ustalenia i oceny, czy wagi użyte do pomiarów potwierdzają spełnienie wymogów prawnych i technicznych, a w razie konieczności podejmie stosowne działania prawne wynikające z art. 133 § 1 p.p.s.a. do ich skompletowania. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.