II FSK 3638/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2232/13 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [...]. 1.Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 2232/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. (dalej: Strona, Skarżący) na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) za miesiące od grudnia 2004 r. do maja 2005 r. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania : 2.1. Prezes Zarządu PFRON decyzją z 20 października 2010 r. ustalił odpowiedzialność H. S. B. oraz Skarżącego za zobowiązania A. [...] Sp. z o.o. za zobowiązania spółki z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2004 r. oraz okres od stycznia do maja 2005 r. Postępowanie w sprawie E. J. D. umorzono jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji z 20 października 2010 r. wskazano, iż A. [...] Sp. z o.o. była zobowiązana do składnia deklaracji i dokonywania wpłat na PFRON. Decyzją z 2 sierpnia 2007 r. organ I instancji określił wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz wobec A. [...] Spółki z o.o. za okres od czerwca 2004 r. do maja 2005 r. Spółka nie złożyła odwołania od powyższej decyzji. Po wydaniu powyższej decyzji Spółka nie dokonała wpłat. Zobowiązania objęte zostały tytułem wykonawczym nr 2111/08. W trakcie postępowania egzekucyjnego nie uzyskano żadnej kwoty. W dniu 25 listopada 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne objęte tytułem wykonawczym nr 2111/08. W związku z faktem, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna Prezes Zarządu PFRON postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. wszczął postępowanie mające na celu ustalenie odpowiedzialności E. J. D., H. S. B. oraz Skarżącego za okres od grudnia 2004 r. do maja 2005 r. W trakcie postępowania ustalono na podstawie danych z odpisu pełnego KRS: [...], że H. S. B. pełnił funkcję członka zarządu A. [...] Sp. z o.o. od 26 listopada 2002 r. do 8 października 2007 r., Skarżący pełni funkcję członka zarządu ww. Spółki od 26 listopada 2002 r. do chwili obecnej. Natomiast E. J. D. nie był członkiem zarządu ww. Spółki w okresie od grudnia 2004 r. do maja 2005 r. Organ I instancji podkreślił, iż H. S. B. i Skarżący nie brali czynnego udziału w postępowaniu i nie wykazali, że wystąpiły przesłanki, których zajście zwalnia z odpowiedzialności za zobowiązania Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2004 r. do maja 2005 r., tj.: zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. 2.2. Od decyzji z 20 października 2010 r. Skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej cofnięcie w całości. W odwołaniu wskazał, iż z uwagi na zajęcie dokumentów księgowych Spółki przez Komendę Powiatowa Policji! W. z/s w B. nie miała ona możliwości weryfikacji stanów rozliczeń oraz odniesienia się do ustaleń urzędników, co stoi w sprzeczności zasadą równości stron przed urzędem. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 21 lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 116 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że nie można stwierdzić, iż wystąpiły okoliczności, uniemożliwiające ustalenie odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki. Skarżący w przeprowadzonym postępowaniu nie wykazał, że wystąpiła jakakolwiek okoliczność uniemożliwiająca pociągnięcie jego osoby do odpowiedzialności. Organ odwoławczy podkreślił również, iż Skarżący miał możliwość wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu i obrony swoich interesów jednak z prawa tego nie skorzystał, również po zawiadomieniu o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w postępowaniu materiałem dowodowym. 2.3. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 21 lutego 2011 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 1421/11, prawomocny). Ponownie rozpoznając sprawę Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzję Prezesa Zarządu PFRON z 20 października 2010 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Zarządu PFRON decyzją z 23 listopada 2012 r.: 1. ustalił odpowiedzialność Skarżącego za zaległości A. [...] Spółki z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2004 r. do maja 2005 r., 2. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wobec H. S. B. za zaległości A. [...] Spółki z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2004 r. do maja 2005 r., 3. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wobec E. J. D. za zaległości A. [...] Spółki z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2004 r. do maja 2005 r. 2.4. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wskazał na dokumenty w postaci: - zaświadczenia lekarza psychiatry dotyczącego leczenia w okresie od sierpnia 2004r. do lutego 2005 r., - pełnomocnictwa dla G. P. z 16 lutego 2012 r. do dokonywania czynności związanych z zarządzaniem w A. [...] Spółki z o.o. oraz - rezygnacji z funkcji prezesa Spółki A. [...], które w jej ocenie potwierdzają, iż od sierpnia 2004 nie zarządzał sprawami Spółki. 2.5. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 17 czerwca 2013 r. utrzymał mocy decyzję organu pierwszej instancji powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), dalej "O.p." i art. 49 ust. 1 i 4, art. 49 ust. 5c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), dalej "u.r.z.s.o.n." Następnie wskazał, że wystąpiły okoliczności umożliwiające ustalenie odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania A. [...] Sp. z o.o. Jego zdaniem z uwagi na pełnienie przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, organ I instancji mógł nałożyć na niego odpowiedzialność za zobowiązania A. [...] powstałe w okresie gdy był on członkiem zarządu Spółki. Dodał jednocześnie, iż należności te nie uległy przedawnieniu gdyż jak poinformował Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał zajęcia rachunku bankowego dłużnika. Strona w przeprowadzonym postępowaniu nie wykazała jednak, że wystąpiła jakakolwiek okoliczność uniemożliwiająca pociągnięcie jego osoby do odpowiedzialności. W ocenie organu żaden z podniesionych przez Stronę argumentów nie uzasadnia wyłączenia możliwości ustalenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości A. [...] Spółki z o.o. Uprzednio, w sprawie tej podobne zdanie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w powyżej przywołanym wyroku z 13 lutego 2012 r. Sygn. akt III SA/Wa 1427/11. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (Sądem pierwszej instancji). 3.1. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i podniósł, że nie miał faktycznego wpływu na decyzje podejmowane w spółce, i stąd obciążenie go jej zobowiązaniami jest niesprawiedliwe. Wskazał, że od początku 2004 roku ujawniły się u niego, symptomy rozstroju nerwowego. Od 3 sierpnia 2004 roku rozpocząłem leczenie u lekarza psychiatry, który zdiagnozował u niego głębokie stany depresyjne. Leczenie farmakologiczne, trwało do lutego 2005 roku. W tym czasie przebywał na zwolnieniu lekarskim. 3.2. Odpowiadając na skargę, Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Sądu pierwszej instancji). 4.1. W ocenie WSA skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie podkreślił, iż rozpoznawana sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 lutego 2012 r. III SA/Wa 1427/11. Zgodnie zaś z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r.,poz.270 ze zm. ) dalej "p.p.s.a." ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. WSA wskazał, że w wyroku z dnia 13 lutego 2012 r. III SA/Wa 1427/11 Sąd rozstrzygnął, iż: - organy podatkowe wykazały, iż w rozpoznawanej sprawie przesłanki pozytywne zostały spełnione. Ustalono, że Skarżący był członkiem zarządu Spółki w czasie powstania ww. zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON - organy zasadnie przyjęły, że egzekucję prowadzoną z majątku Spółki uznać należało za bezskuteczną. - wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został zgłoszony. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, iż Skarżący w przeprowadzonym postępowaniu nie wykazał, że wystąpiła jakakolwiek okoliczność uniemożliwiająca pociągnięcie jego osoby do odpowiedzialności. Sąd pierwszej instancji argumentował, że powodem uwzględnienia skargi przez Sąd w wyroku z dnia 13 lutego 2012 r. było nieustalenie przez organy orzekające w sprawie kręgu osób odpowiedzialnych za zaległości spółki i skierowanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności za zaległości spółki w drugiej instancji tylko w stosunku do Skarżącego. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd w ww. wyroku wskazał, iż rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy skieruje decyzję do wszystkich osób będących stronami w sprawie, zaznaczając w jej sentencji solidarność odpowiedzialności członków zarządu. 4.2. WSA rozpoznając sprawę ponownie uznał, że jest związany wyżej przedstawioną oceną prawną i ustalił, iż organy orzekające w sprawie wykonały wyrok Sądu i uwzględniły przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy ocenę prawną w nim zawartą. Decyzja o odpowiedzialności za zaległości Spółki została skierowana i doręczona wszystkim członkom zarządu Spółki odpowiedzialnych za jej zaległości. Prawidłowo wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wyjaśnił również, iż okoliczności rezygnacji Skarżącego z funkcji Prezesa zarządu w lipcu 2005 r., nie jest równoznaczna z rezygnacją z funkcji członka zarządu, ale przede wszystkim podniósł, że skoro decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości Spółki dotyczy okresu od grudnia 2004 r. do maja 2005 r., to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Podobnie za nieistotne w sprawie uznał stan zdrowia Skarżącego i udzielenie pełnomocnictwa osobie trzeciej. Mając na uwadze art.153 oraz 170 p.p.s.a. uznał jako bezprzedmiotowe zarzuty skargi podnoszone przez Skarżącego ponownie, mimo prawomocnego wyroku Sądu, który zapadł w sprawie. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do NSA wniósł Skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), który sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest: 1/ art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu za wiążącą ocenę prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyroku z dnia z dnia 13 lutego 2012 roku, w sprawie o sygn. akt. III SA/Wa 1427/11 i oddalenie na tej podstawie skargi, w sytuacji gdy ocena prawna dotyczyła wyłącznie zastosowania art. art. 118 § 1 O.p. i art. 116 § 1 i 2 O.p., przeto tylko w tym zakresie wiązała Sąd pierwszej instancji, natomiast zarzuty skargi od samego początku opierały się na błędnym zastosowaniu art. 116 § 4 O.p., art. 70 § 4 O.p., a także art. 120 - 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 233 § 1 pkt. 1 O.p., jako podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji; 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ II instancji: - art. 116 § 4 O.p. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego za zaległość A. [...] Spółki z o.o., z tytułu wpłat na PFRON w sytuacji gdy organ nie ustalił czy w okresie, w którym powstała przedmiotowa zaległość, w ogóle istniały podstawy do ogłoszenia upadłości Spółki, - art. 116 § 4 O.p. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego za zaległość Spółki z tytułu wpłat na PFRON w sytuacji gdy w okresie, którego dotyczy zaległość Spółki, Skarżący nie wykonywał faktycznie funkcji członka zarządu; - art.118 § 1 O.p. poprzez wydanie przez Prezesa PFRON decyzji w dnia 23 listopada 2012 r. po upływie 5-letniego terminu od końca roku w którym powstała zaległość Spółki. Termin na wydanie decyzji upłynął z dniem 31 grudnia 2010 r. Zarzucono także błędne zastosowanie art. 70 § 4 O.p. bowiem Skarżący nie dowiedział się o zastosowaniu środka egzekucyjnego przed upływem terminu przedawnienia; II) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy : - art. 120 i art. 121 O.p., poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia i uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, - art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. - poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego - w szczególności ustalenia czy w okresie w którym powstała zaległość Spółki, istniały przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki, a także czy Skarżący w tym okresie faktycznie wykonywał funkcję członka zarządu oraz czy zawiadomienie Skarżącego o zastosowaniu środka egzekucyjnego nastąpiło przed upływem okresu przedawnienia tj. przed dniem 31 grudnia 2010 roku; - art. 233 § 1 pkt. 1 O.p. — polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego za zaległość Spółki z tytułu wpłat na PFRON, w sytuacji, gdy z uwagi na powyższe naruszenia prawa należało ją uchylić. 5.2.Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 6.2. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Ponieważ jednak najdalej idącym zarzutem jest zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości z tytułu wpłat na PFRON Spółki z o.o. A. [...] konieczne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do niego. 6.3. Zauważyć należy na wstępie, że wydawana na podstawie art. 116 § 1 O.p. decyzja przenosząca na członka zarządu odpowiedzialność za zaległości z tytułu wpłat na PFRON spółki kapitałowej nie jest "decyzją wymiarową", tj. określającą wysokość wpłat, lecz jest to decyzja o charakterze konstytutywnym. To już oznaczało, że nie mogły mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania przywołane w skardze kasacyjnej poglądy i orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące wpływu przedawnienia na prawo do wymiaru zobowiązania podatkowego, gdyż dotyczyły one zastosowania art. 70 § 4 O.p., który w sprawie nie ma zastosowania. Natomiast przepisem mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie był art. 118 § 1 O.p., który stanowi, że "Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku, o którym mowa w art. 117b § 1 - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dostawa towarów, upłynęły 3 lata". Przepis ten nie przesądza wyraźnie kwestii, czy upływ przewidzianego w nim terminu należy wiązać z decyzją ostateczną czy nieostateczną. Niewątpliwie jednak ustawodawca powiązał ten termin z "wydaniem decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat". Z wykładni systemowej tego przepisu wynika argument przemawiający za powiązaniem terminu 5 lat z decyzją wydaną przez organ podatkowy I instancji. Za takim stanowiskiem przemawia konstytutywny charakter decyzji przenoszącej na członka zarządu odpowiedzialność za zaległości podatkowej (wpłaty na PFRON) spółki kapitałowej oraz charakter terminu z art. 118 § 1 O.p. Jest to bez wątpienia termin prawa materialnego, w którym może nastąpić ukształtowanie określonych praw i obowiązków. Skutki materialnoprawne tego terminu nie są związane z wykonalnością decyzji, gdyż o terminie wykonania decyzji przenoszącej na członka zarządu odpowiedzialność za zaległości podatkowe (wpłaty na PFRON) spółki rozstrzyga art. 118 § 2 O.p. Ponieważ terminy materialne odnoszą się do okresu, w którym może nastąpić ukształtowanie określonych praw i obowiązków, wiązać je należy już z decyzją pierwszoinstancyjną. Dotyczą one bowiem ustalenia, stworzenia, zniesienia lub zmiany konkretnych praw i obowiązków skonkretyzowanego zewnętrznego adresata. Są efektem stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, aczkolwiek sytuacja w tym zakresie może ulec zmianie w toku postępowania odwoławczego. Czymś innym jest natomiast kwestia odroczonej wykonalności decyzji nieostatecznej. 6.4. W przedmiotowej sprawie pierwsza decyzja Prezesa PFRON ustalająca odpowiedzialność Skarżącego z tytułu zaległości we wpłatach na PFRON Spółki z o.o. A. [...] za miesiące od grudnia 2004 do maja 2005 r. została wydana w dniu 20 października 2010 r., a zatem przed upływem 5-letniego terminu określonego w art.118 §1 O.p. Dlatego WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1427/11 nie uznał zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności za zasadny, mimo że decyzja organu II instancji (Ministra Pracy i Polityki Społecznej) wydana została w dniu 21 lutego 2011 r. Po uchyleniu ww. wyrokiem z dnia 13 lutego 2012 r. decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2011 r., Minister rozpoznając sprawę ponownie uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzję Prezesa PFRON z dnia 20 października 2010 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes PFRON decyzją z dnia 23 listopada 2012 r. ustalił odpowiedzialność Skarżącego za zaległości A. [...] Sp. z o.o. za okres grudzień 2004-maj 2005 r. Niewątpliwie zatem wydanie decyzji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego przez organ I instancji nastąpiło po upływie 5-letnie terminu określonego w art.118 §1 O.p., który upłynął w przedmiotowej sprawie 31 grudnia 2010 r. Jak wskazano już powyżej art.70 §4 O.p. nie ma zastosowania do terminu wydania decyzji ustalającej odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej (art.118 § 1 O.p.). Ma on z mocy art.118 §2 O.p zastosowanie ale jedynie do zobowiązania ustalonego już decyzją o odpowiedzialności, a nie do terminu wydania decyzji o odpowiedzialności. 6.5. Ponieważ najdalej idący zarzut dotyczący przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zaległości A. [...] Sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON za okres grudzień 2004-maj 2005 r. okazał się uzasadniony Naczelny sąd Administracyjny zwolniony jest z obowiązku oceny zasadności pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. 6.6. Mając na uwadze powyższe działając na podstawie art.188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i po rozpoznaniu skargi uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r. 6.7. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13).