II SA/Wa 1430/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], odmawiający [...] P. W. wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] września 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 504/11 uchylony został rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia [...] P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny z dniem 20 października 2011 r. [...] P. W. pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz ponownie pismem z dnia [...] września 2011 r. zgłosił gotowość do służby. Po ustaleniu przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w [...] zdolności wymienionego do służby w Policji (orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r.) oraz wyjaśnieniu, czy policjant posiada poświadczenie bezpieczeństwa umożliwiające mu pełnienie służby w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], Komendant wymienionej Komendy rozkazem personalnym z dnia [...] września 2012 r. nr [...] mianował [...] P. W. z dniem [...] września 2012 r. na stanowisko policjanta [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Następnie decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] umorzył wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia [...] P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. pełnomocnik [...] P. W. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wypłatę wymienionemu policjantowi zaległego uposażenia za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] września 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 42 ust. 4 w zw. z art. 6f ustawy o Policji, odmówił [...] P. W. wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] września 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Od powyższego rozstrzygnięcia, w ustawowym terminie pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym wskazał między innymi, iż sądowoadministracyjne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji "zwolnieniowych" należy interpretować jako przywrócenie do stanu prawnego sprzed ich wydania. Powyższe powoduje natomiast, że z dniem zgłoszenia gotowości do podjęcia służby przez [...] P. W. stał się on funkcjonariuszem Policji zajmującym stanowisko sprzed zwolnienia lub stanowisko równorzędne i w związku z tym przysługiwały mu wszelkie wynikające z tego tytułu bieżące świadczenia, w tym uposażenie za pełnioną służbę. Ponadto stwierdził, iż zastosowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wobec [...] P. W. regulacji przewidzianej w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, zgodnie z którą policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc, świadczy, iż wymieniony jest policjantem, a jako policjantowi przysługuje mu prawo do otrzymywania uposażenia. Mając na względzie powyższą argumentację, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie rozkazu personalnego w całości i zobligowanie organu I instancji do wypłaty [...] P. W. uposażenia za żądany okres wraz z odsetkami. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż prawomocnym z dniem 20 października 2011 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 504/11 uchylone zostały decyzje organów w sprawie zwolnienia [...] P.W. ze służby w Policji. W świetle zaś art. 42 ust. 1 – 3 ustawy o Policji oraz zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, należy przyjąć, że najpierw następuje przywrócenie do służby (co ma miejsce z mocy prawa), później zgłoszenie gotowości do służby, a następnie stadium sprawdzenia przez organ czy policjant może być dopuszczony do służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1550/04; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1192/11). Przy czym, badając okoliczności decydujące o dopuszczeniu policjanta do służby, właściwy przełożony zobowiązany jest uwzględnić brzmienie art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który wskazuje, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski, który m.in. posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Zatem otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z faktycznym pełnieniem przez niego służby. O pełnieniu służby można natomiast mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Samo zaś uchylenie przez Sąd rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby nie oznacza, iż wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 158/10). Wyrok uchylający decyzje o zwolnieniu ze służby zobowiązuje jedynie strony postępowania oraz innych uczestników obrotu prawnego do traktowania wymienionego policjanta jako pozostającego w stosunku służbowym, a nie jako faktycznie pełniącego służbę w Policji. Natomiast w świetle art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, "powrót" do służby następuje w drodze mianowania, przy czym początek faktycznej służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu. Zgłoszenie się natomiast do komisji lekarskiej i wykonanie zleconych badań, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, do takich czynności nie należą, mają one bowiem na celu jedynie ustalenie, czy w okresie po zwolnieniu ze służby w Policji nie zaistniały okoliczności powodujące niemożność dalszego jej pełnienia przez funkcjonariusza. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...], po zbadaniu okoliczności potwierdzających możliwość pełnienia przez [...] P. W. służby w Policji, tj. zbadaniu czy spełnia wymagania określone w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, mianował go z dniem [...] września 2012 r. na stanowisko policjanta [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Zatem dopiero z dniem [...] września 2012 r. [...] P. W. nabył prawo do uposażenia przewidzianego na stanowisku, na które został mianowany i dopiero od tego dnia był zobowiązany, jak również uprawniony, do wykonywania określonych zadań służbowych. Mając powyższe na uwadze, Komendant Główny Policji stwierdził, iż argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, a rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] należy uznać za prawidłowe. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika P. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik strony nie zgodził się z zaskarżoną decyzją. Wskazał, iż podjęte rozstrzygnięcie oparto na nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa, organ nie zastosował się do dyspozycji art. 42 i art. 99 ustawy o Policji oraz naruszył art. 2, art. 7, art. 24, art. 32 i art. 67 Konstytucji RP, co uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż sądowoadministracyjne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zwolnieniowych, które interpretować należy jako przywrócenie stanu prawnego sprzed ich wydania, spowodowały w analizowanym przypadku, że z dniem zgłoszenia gotowości do podjęcia służby na powrót P. W. stał się funkcjonariuszem Policji zajmującym zajmowane przed zwolnieniem stanowisko służbowe lub równorzędne (art. 41 ust 1 i 2 ustawy o Policji) i w związku z tym przysługiwały mu wszelkie wynikające z tego tytułu bieżące świadczenia, w tym uposażenie za pełnioną służbę (art. 41 ust 4 ustawy o Policji) oraz świadczenia przewidziane jako rekompensata za bezprawne zwolnienie ze służby określone w art. 42 ust 5 ustawy o Policji. Powołując się na wyroki NSA z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1550/04, z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1258/07, z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 583/08, z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 926/09 oraz z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt. l OSK 1587/10, pełnomocnik skarżącego wskazał, iż orzecznictwo sądowe przyjmuje jednolicie, że wyrażenie przez funkcjonariusza gotowości do pełnienia służby po uchyleniu decyzji o jego zwolnieniu należy traktować jak faktyczne pełnienie służby. Tymczasem zgłoszenie gotowości do podjęcia służby przez P. W. nie wywołało po stronie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] działania oczekiwanego w zakresie bieżącego wypłacania mu przez wymieniony organ uposażenia. Organ bezprawnie uzależnił podjęcie działań od uprawomocnienia się wyroku oraz podjęcia (fizycznego) służby. Skoro Komendant Wojewódzki Policji w [...] wypłacił skarżącemu rekompensatę, o której mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, a przedmiotowe uprawnienie przysługuje tylko policjantowi przywróconemu do służby, oznaczało to, że po zgłoszeniu zainteresowanego gotowości do służby był on policjantem. Jako zaś policjant posiadał pełne prawo do otrzymywania uposażenia. Tym bardziej, że po zgłoszeniu gotowości do podjęcia służby Komendant Wojewódzki Policji w [...] w pełni korzystał z wiążącego go ze skarżącym stosunku zwierzchności służbowej. W jego ramach wydawał P. W. polecenia służbowe oraz oczekiwał ich wykonywania. Jaskrawymi przykładami takiego działania organu były: polecenie wydane w przedmiocie poddania się komisyjnym badaniom lekarskim przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW w [...] oraz polecenie poddania się procesowi postępowania sprawdzającego w związku z potrzebą wydania poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych. Obowiązujące przepisy ustawy o Policji (art. 40) oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (art. 14 i 15) jednoznacznie wskazują, że działania takowe wynikają z istnienia stosunku zależności służbowej, stanowiącego w przypadku każdego policjanta stosunek administracyjnoprawny. P. W. jako policjant podporządkował się wydawanym mu poleceniom służbowym i wykonywał je skrupulatnie. Nie spowodowało to jednak działania organu zgodnego z prawem, skutkującego rozpoczęciem wypłaty należnego skarżącemu uposażenia. Zdaniem strony skarżącej, pozostawanie w gotowości do pełnienia służby, gdzie gotowość rozumiana jest jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności przez funkcjonariusza Policji, w przypadku P. W. jak najbardziej miała miejsce. Mógł on obiektywnie wykonywać czynności funkcjonariusza Policji. Brak było po jego stronie przeciwwskazań lub przyczyn uniemożliwiających mu jej faktyczne pełnienie. Organ bezprawnie utożsamia pojęcie "przywrócenia do służby" z pojęciem "dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych". Tymczasem pierwsze z nich posiada znaczenie administracyjnoprawne (wynika z art. 42 ustawy o Policji), drugie zaś dotyczy sytuacji policjantów pełniących służbę, którzy z jakichś powodów (np. braku odbytych badań profilaktycznych, skierowania na badania komisyjne przed WKL MSW) nie powinni wykonywać w danej chwili lub czasie obowiązków służbowych, albowiem mogłoby to spowodować im samym lub innym osobom szkodę, co w żadnym wypadku nie oznacza i nie wiąże się z zaprzestaniem w związku z tym wypłacania im uposażenia. Tym samym organ z niewiadomych przyczyn nie traktował P. W. na równi z innymi policjantami, którym wypłacał na bieżąco uposażenie w czasie, kiedy nie byli dopuszczani do wykonywania obowiązków służbowych, a byli poddawani na jego polecenie badaniom profilaktycznym albo komisyjnym przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW, względnie czynnościom w ramach postępowania sprawdzającego, o którym mowa w przepisach ustawy o ochronie informacji niejawnych. Takie działanie organu, co oczywiste, wskazuje na naruszenie art. 32 Konstytucji RP, zabraniającego dyskryminowania kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny. Reasumując pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż uprawomocnienie się wyroku posiadającego znaczenie w omawianej sytuacji nastąpiło dnia 20 października 2011 r. Okoliczność tego rodzaju, uwzględniając przytoczone wyżej uregulowania oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazuje, że organ KWP w [...] przy wsparciu organu nadrzędnego pozostawał i pozostaje "bezczynnym" w przedmiocie wypłaty należnego skarżącemu zaległego uposażenia za przedmiotowy okres, kiedy celowo przewlekano okres pozostawania przez P. W. bez uposażenia. Tym samym działanie organu nie wywołało i wciąż nie wywołuje oczekiwanych skutków prawnych, wynikających z wyroku wydanego dnia 3 sierpnia 2011 r. i wiążącego strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegał będzie taki akt wydany przez organ administracji publicznej, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy kontrolowany akt obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 P.p.s.a.). Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonego aktu nie wykazała naruszenia prawa, a zatem i podstaw do uwzględnienia skargi. Istota sporu między skarżącym, a organem policyjnym dotyczy kwestii, czy skarżącemu funkcjonariuszowi, przywróconemu do służby wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w terminie 7 dni od wydania tego wyroku zgłosił gotowość do jej podjęcia, przysługuje prawo do uposażenia od dnia zgłoszenia gotowości od podjęcia służby, czy od dnia faktycznego jej podjęcia. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o art. 42 ustawy o Policji, który stanowi, iż : 1. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. 2. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. 4. Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. 5. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. W przedmiotowym przypadku skarżący został przywrócony do służby wyrokiem WSA wydanym dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 504/11 i zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby w dniu [...] sierpnia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] powyższy wyrok Sądu wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu [...] listopada 2011 r. W dniu [...] września 2012 r. wymieniony Komendant Wojewódzki wydał rozkaz personalny nr [...] o mianowaniu [...] P. W. z dniem następnym na stanowisko policjanta [...] KWP w [...]. Jak wynika z akt postępowania, skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznano świadczenie pieniężne, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres 6 miesięcy, które to świadczenie skarżący odebrał w dniu [...] grudnia 2011 r. w kasie Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie zinterpretowały i zastosowały w sprawie art. 42 ust. 4 w związku z ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z treścią powyższego przepisu, prawo do uposażenia przysługuje policjantowi z dniem podjęcia służby i dotyczy to również funkcjonariusza przywróconego do służby w trybie, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Podjęcie służby wiąże się m.in. z formalnym uregulowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza, zgodnie z wymogami ww. ustawy. Z tego względu istotny jest moment prawomocności wyroku przywracającego funkcjonariusza do służby oraz zwrotu z Sądu do organu akt sprawy. Zakreślony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji siedmiodniowy termin do zgłoszenia przez policjanta gotowości do niezwłocznego podjęcia służby rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję (rozkaz personalny) o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08). Zgłoszenie przez policjanta gotowości niezwłocznego podjęcia służby rodzi jedynie skutek prawny wynikający z art. 42 ust. 2, tzn. ten, że po przywróceniu do służby wskutek zaistnienia okoliczności wskazanych w ust. 1, stosunek służbowy z policjantem nie może zostać rozwiązany na podstawie art. 42 ust. 3 i właściwy organ zobowiązany jest przywrócić funkcjonariusza Policji do służby na stanowisko równorzędne. Następuje to jednak w określonym przepisami ustawy o Policji trybie, tj. przez wydanie rozkazu personalnego, w którym określa się m.in. dzień podjęcia służby przez funkcjonariusza. Z tym dniem, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy, powstaje prawo funkcjonariusza do wynagrodzenia. Za takim rozumieniem powyższego przepisu przemawia także regulacja zawarta w ust. 5 art. 42, z której jednoznacznie wynika, iż funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1669/11 dokonał wykładni art. 42 ustawy o Policji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd II instancji stwierdził, iż cyt. "Z normy tej (art. 41 ust.1 – dopisek własny) wynika zatem, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby powoduje konieczność ponownego nawiązania stosunku służbowego, bowiem pomimo wadliwości decyzja o zwolnieniu ze służby doprowadziła do rozwiązania stosunku służbowego czyli rozwiązania stosunku prawnego łączącego strony. Uchylenie tej decyzji nie powoduje jednak automatycznego nawiązania stosunku prawnego. W wyniku wyroku uwzględniającego skargę, zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji, następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji. Jednak dalszy tok postępowania zależy zarówno od działań organu, jak i policjanta. (...) Również organ po zgłoszeniu się policjanta do służby musi stwierdzić, czy nie zachodzą powody, dla których pomimo zgłoszenia gotowości do służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony – art. 42 ust. 3 ustawy. Działania organu polegają też na określeniu stanowiska, na jakim przywrócony do służby policjant ma pełnić służbę oraz ustaleniu składników jego uposażenia, jeśli w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego, tj. pomiędzy zwolnieniem ze służby a przywróceniem do służby uległy one zmianie. Dlatego okres pomiędzy uprawomocnieniem się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby a podjęciem służby przez policjanta jest okresem pozostawania poza służbą, chyba że po zgłoszeniu do służby istniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby". Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż przepis art. 42 ustawy o Policji całościowo reguluje sytuację prawną funkcjonariusza wadliwie zwolnionego ze służby, zaś ust. 5 wyczerpująco określa zakres uprawnień finansowych funkcjonariusza przywróconego do służby w trybie, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy. Wobec tego hipoteza zawartej w tym przepisie normy odpowiada sytuacji faktycznej skarżącego, zaś dyspozycja została wykonana przez właściwy organ przez wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Stanowisko organu, iż uchylenie decyzji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby wywołuje skutki na przyszłość, wobec czego brak jest podstaw aby okres między zwolnieniem ze służby a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą, uznać należy za odpowiadające prawu. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych postaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.