IV SAB/Po 115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niewydania orzeczenia postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia [...] października 2013 r. D. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. W piśmie z dnia 21 listopada 2013 r. na skutek wezwania Sądu, skarżąca oświadczyła, że cofa skargę oraz iż przed wniesieniem skargi nie złożyła zażalenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013, poz. 267- dalej "Kpa"). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako "Ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a Ppsa. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje stronom postępowań administracyjnych, w tym podatkowych i celnych, różne środki służące ochronie ich praw w przypadku bezczynności organów administracji publicznej. Jak wynika z regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 Ppsa Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 Ppsa zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 Ppsa). Inny środek ustawodawca przewidział w art. 154 § 1 i § 6 Ppsa w szczególnej sytuacji bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W takim przypadku stronie przysługuje skarga o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa Żaden jednak przepis prawa nie wyłącza możliwości wniesienia w okolicznościach opisanych w art. 154 § 1 Ppsa skargi na bezczynność organu, której uwzględnienie polega na wydaniu orzeczenia o treści opisanej w art. 149 Ppsa W związku z tym stronie zarzucającej organowi bezczynność po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności przysługuje wybór środka, to jest skargi na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 Ppsa) lub skargi o wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 Ppsa (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006 r., str. 327 – 328 i przytoczoną tam literaturę). Wybór strony znajduje wyraz w sformułowaniu odpowiedniego żądania, gdyż właściwe określenie oczekiwanego rozstrzygnięcia sądu pozwala odróżnić skargę na bezczynność organu od skargi o wymierzenie organowi grzywny. Jednakże należy mieć na uwadze, że w zależności od wyboru środka zwalczania bezczynności organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona winna wyczerpać odpowiednie środki zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 i 2 Ppsa, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie strona złożyła zarówno skargę na bezczynność organu jak również skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność organu po wyroku sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z oświadczenia skarżącej, uznać należy, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia. Na marginesie należy dodać, że pomimo cofnięcia skargi w sprawie, zapadło orzeczenie w przedmiocie odrzucenia skargi, gdyż cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Niewyczerpanie środków zaskarżenia skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 Ppsa Sąd orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.