I SAB/Wa 318/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.P. i E.P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. E. P. i E. P. reprezentowani przez adwokata I. R., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...] pochodzącą z działki hipotecznej "[...]" poł. pod dawnym adresem przy ul. [...]. Zarzucając Prezydentowi [...] naruszenie przepisu art. 35 § 1-3 i § 5 kodeksu postępowania administracyjnego i wnieśli o: - stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...] w zakresie wniosku z dnia 5 grudnia 2012 r. o przyznanie odszkodowania za przejęcie ww. nieruchomości na rzecz gminy [...] na podstawie dekretu warszawskiego; - stwierdzenie, że zaistniała bezczynność ma rażący charakter; - zobowiązanie Prezydenta [...] do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, o określonym przez Sąd terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty zwrotu akt administracyjnych do organu; - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ppsa i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym; - zasądzenie na podstawie art. 200; 202 § 1; 205 § 1 ppsa kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi złożyli zażalenie do organu wojewódzkiego, który to organ postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r. uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin rozpoznania sprawy wynoszący trzy miesiące od daty doręczenia postanowienia. Ponadto sam organ administracyjny pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. poinformował pełnomocnika skarżących, że rozpatrzenie wniosku o przyznanie odszkodowania przewiduje w terminie do dnia 30 kwietnia 2013 r., którego również nie dotrzymał. Skarżący podnieśli poza tym, że pomimo upływu ustawowych terminów do rozpoznania wniosku z przepisu art. 35 § 1-3 kpa, a także terminu wskazanego na podstawie art. 36 § 1 kpa, do dnia sporządzenia skargi. Skarżący powołali się ponadto na doktrynę i judykaturę wskazując, że z bezczynnością organu mamy doczynienia wówczas, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku w terminie wskazanym w przepisach, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub czynności takowe podjął ale nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu. Skarżący powołali się ponadto na ogólną zasadę szybkości postępowania. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu zakończenia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony środowiska z dnia [...] stycznia 1974 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie niniejszej wniosek taki zawarty został w skardze. Odpowiadając na skargę organ nie odniósł się do tego wniosku, nie wyrażając tym samym sprzeciwu. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane powyżej przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 powołanej ustawy, a skarga na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...] poł. pod dawnym adresem przy ul. [...], nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Prezydent [...] zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku E. P. i E. P. do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 1974 r. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 103 kodeksu postępowania administracyjnego zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 36 kpa). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07). Wobec powyższego, mając na uwadze, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.