VII SA/Wa 1974/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia (...) w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego Stowarzyszenia (...) w (...) kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 35 ust 3 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta (...) (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 7 marca 2003 r. inwestora Stowarzyszenia (...) z siedzibą w (...) po decyzjach Wojewody (...) znak (...) z dnia (...) stycznia 2004 r., z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...) Nr (...) , wyroku WSA z dnia 31 stycznia 2009 r. - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynków mieszkalno-biurowo-usługowo-handlowych z garażem podziemnym i naziemnym na terenie dz. nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul.(...) w (...). W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor na mocy postanowienia nr (...) z dnia (...) lutego 2013 r. został zobowiązany do: 1. przedstawienia projektu zagospodarowania terenu, obejmującego teren objęty decyzją Prezydenta Miasta (...) (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. oraz decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2002 r., z zaznaczeniem granic nieruchomości, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich oraz przyłączy, 2. przedstawienia w projekcie dojazdu do planowanej inwestycji, zgodnie z pkt 4 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. oraz decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2002 r. 3. zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów zgodnie z decyzją (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. oraz decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2002 r. 4. dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na budowę uzbrojenia podziemnego dla planowanej inwestycji, 5. dostarczenia aktualnych uzgodnień, opinii - między innymi opinię komunikacyjną, warunki przyłączenia do sieci elektro-energetycznej, warunki techniczne podłączenia do CO, wod-kan, opinię ZUD, 6. określenia rodzaju warunków gruntowych oraz kategorii geotechnicznej gruntu pod planowane inwestycje zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych ( Dz. U. poz. 463) 7. wyjaśnienia sposobu zapewnienia dojazdu z ul. (...) do budynków znajdujących się na terenie Spółdzielni Mieszkaniowej (...). Organ wskazał, że inwestor nie złożył w wyznaczonym terminie żadnych wyjaśnień ani uzupełnień. Wobec powyższego stwierdził, że zachodzą przesłanki art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wobec nie wypełnienia obowiązków orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożył inwestor - Stowarzyszenie (...). Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w pkt 2 postanowienia z dnia (...) lutego 2013 r., organ I instancji zobowiązał inwestora do przedstawienia w projekcie dojazdu do planowanej inwestycji, zgodnie z pkt 4 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia (...) stycznia 2003 r. i z dnia (...) lipca 2002 r. Jak wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji, zostały rozstrzygnięte w decyzji Burmistrza Gminy (...) z dnia (...) lipca 2002 r., oraz w decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. Obie ww. decyzje w sposób jednoznaczny (w pkt 4. Warunki obsługi technicznej inwestycji), określają obsługę komunikacyjną inwestycji, cyt: "dojazd zapewnić od ulicy (...) maksymalnie odsunięty od skrzyżowania". Tymczasem organ podniósł, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, wjazd do garażu podziemnego został zaprojektowany od strony ul. (...). Z powyższego wyraźnie zatem wynika, iż obsługa komunikacyjna przewidziana w projekcie budowlanym, jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla niniejszej inwestycji. Organ odwoławczy dalej wskazał, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu pomimo wyraźnych wskazań organu I instancji, zawartych w wymienionym wyżej postanowieniu nie został poprawiony, poprzez jasne określenie granic działki nr ew. (...), zwymiarowanie odległości pomiędzy wszystkimi obiektami budowlanymi, czytelne naniesienie wszystkich przyłączy - istniejących i projektowanych. Projekt zagospodarowania terenu jest nieczytelny, co uniemożliwia sprawdzenie jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto inwestor w przypisanym terminie, określonym w postanowieniu Prezydenta (...) z dnia(...) lutego 2013 r., nie określił także rodzaju warunków gruntowych oraz kategorii geotechnicznej gruntu pod planowaną inwestycję, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, na które zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 września 1998 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 463) składają się analiza i ocena dokumentacji geotechnicznej, sporządzona przez projektanta (§ 6 ww. rozporządzenia), w zależności od zaliczenia obiektu do kategorii geotechnicznej (§ 7 ww. rozporządzenia). Tym niemniej, Wojewoda (...) nie znalazł podstawy do nałożenia części z obowiązków wyszczególnionych w ww. postanowieniu. Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie żądał aktualizacji projektu budowlanego do aktualnie obwiązujących przepisów. Większość przepisów przejściowych wprowadzających zmiany w poszczególnych aktach prawnych - w tym do art. 34, art. 35 Prawa budowlanego - przewidują, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie zmian, stosuje się przepisy dotychczasowe. Co za tym idzie organ odwoławczy kwestionuje wszystkie obowiązki odnoszące się do "zaktualizowanego" projektu budowlanego, w tym do przedłożenia aktualnych uzgodnień i opinii, nałożonych na inwestora w pkt 6 postanowienia. Organ podkreślił, że przedłożone przez inwestora warunki, opinie i uzgodnienia muszą być ważne w dniu złożenia wniosku, gdyż inwestor nie może odpowiadać za przewlekłość postępowania prowadzącego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem nie jest możliwe żądanie ich aktualizacji w trakcie prowadzonego postępowania, o ile były ważne w dniu złożenia wniosku. Organ odwoławczy stwierdził jednakże, że wskazane powyżej uchybienia nie mają jednakże wpływu na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Zatem w związku z brakiem wykonania przez inwestora obowiązków zawartych w postanowieniu z dnia (...) lutego 2013 r., organ I instancji był zobowiązany, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. Inwestor w terminie wskazanym w postanowieniu ani w terminie późniejszym, nie odpowiedział na wezwanie organu, nie podjął prób wyjaśnienia, jego zdaniem błędnie nałożonych obowiązków. Omyłkowe nałożenie przez organ na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie pozbawia tego organu prawa odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez stronę wadliwości zajętego wcześniej stanowiska. Z uwagi na brak jakiejkolwiek reakcji ze strony inwestora, organ I instancji, po upływie terminu wskazanego w postanowieniu, nie miał zatem innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższymi ustaleniami, w ocenie organu odwoławczego, brak było merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję złożyło Stowarzyszenie (...) w (...) wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło: 1. sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, 2. brak rzetelnej analizy całego materiału dowodowego sprawy i odwoływanie się do pierwszej wersji dokumentacji projektowej, celem wykazania rzekomych uchybień w tej dokumentacji, co stanowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., 3. powołanie się w decyzji na niewykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia Prezydenta (...) z (...) lutego 2013 r., mimo wskazania w treści postanowienia wadliwej podstawy prawnej żądania i podanie w treści decyzji podstawy prawnej właściwej (zmienionej), co stanowi naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., 4. nieustosunkowanie się do wniosku o uchylenie postanowienia Prezydenta (...) z dnia (...) lutego 2013 r., zgłoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co stanowi naruszenie art. 138 § 1 w związku z art. 142 k.p.a., 5. naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie na inwestora obowiązków wykraczających poza ramy tego przepisu, a także poprzez braku omówienia przyczyn nałożenia każdego z tych obowiązków z osobna. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie, Sąd postanowieniem uwzględnił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów dołączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2013 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynków mieszkalno-biurowo-usługowo-handlowych z garażem podziemnym i naziemnym na terenie dz. nr ew. (...) z obrębu(...) przy ul. (...) w (...). Materialną podstawą odmowy uchylenia pozwolenia na budowę stanowił art. 35 ust 3 prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 (tj. zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa) właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji stwierdzając odstępstwa od zatwierdzonego projektu nałożył na mocy postanowienia z dnia (...) lutego 2013 r. w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 prawa budowlanego obowiązek : 1. przedstawienia projektu zagospodarowania terenu, (...) z zaznaczeniem granic nieruchomości, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich oraz przyłączy, 2. przedstawienia w projekcie dojazdu do planowanej inwestycji, (...), 3. zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów (...), 4. dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na budowę uzbrojenia podziemnego dla planowanej inwestycji, 5. dostarczenia aktualnych uzgodnień, opinii - między innymi opinię komunikacyjną, warunki przyłączenia do sieci elektro-energetycznej, warunki techniczne podłączenia do CO, wod-kan, opinię ZUD, 6. określenia rodzaju warunków gruntowych oraz kategorii geotechnicznej gruntu pod planowane inwestycje zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, 7. wyjaśnienia sposobu zapewnienia dojazdu z ul. (...) do budynków znajdujących się na terenie Spółdzielni Mieszkaniowej (...). Powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę było niewykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych ww. postanowieniem. Na wstępie merytorycznych rozważań należy wskazać, że organ odwoławczy – Wojewoda (...) zakwestionował następujące braki w projekcie budowlanym: - niewłaściwe rozwiązanie sprawy dojazdu do inwestycji, - nieczytelne przedstawienie projektu, - nieokreślenie warunków gruntowych inwestycji. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że w kwestii dojazdu do nieruchomości – jak słusznie zauważył Wojewoda jest on związany rozwiązaniami przyjętymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pkt 2 ww. postanowienia organ zobowiązał inwestora do przedstawienia w projekcie dojazdu do planowanej inwestycji, zgodnie z pkt 4 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia (...) stycznia 2003 r. oraz decyzją z dnia (...) lipca 2002 r. Skarżący jednakże podniósł, że okoliczność ta uległa zmianie z uwagi na uzyskanie już po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nowej decyzji dot. warunków zagospodarowania i zabudowy z dnia (...) marca 2003 r. Przypomnieć należy, że wniosek został złożony jeszcze w dniu 7 marca 2003 r. Wojewoda nie wziął jednak pod uwagę, że w niniejszej sprawie przed zatwierdzeniem projektu budowlanego została wydana dla inwestora nowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pierwotnej decyzji z dnia (...) lipca 2002 r. wskazano, że obsługa komunikacyjna powinna być zapewniona od ul. (...) i być maksymalnie odsunięta od skrzyżowania z Al. (...). W decyzji z dnia (...) marca 2003 r., której kopia została złożona do akt sądowych i którą Sąd na mocy postanowienia zapadłego na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. wraz z innymi dokumentami dołączonymi do skargi, zaliczył w poczet dowodów w sprawie wskazano, że obsługa komunikacyjna powinna być zgodna z warunkami określonymi w piśmie Zarządu Dróg Miejskich z dnia (...) lutego 2003 r. oraz w opinii komunikacyjnej z dnia (...) lutego 2003 r. nr (...). W opinii tej natomiast wskazano na konieczność modernizacji skrzyżowania (...) – (...) wg załączonego projektu, co stanowić miało podstawę do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Powyższe uwagi wskazują, że od czasu złożenia wniosku o pozwolenia na budowę w sprawie nastąpiła zmiana stanu faktycznego i prawnego, którą organ powinien wziąć pod z urzędu uwagę (wydanie decyzji z dnia (...) marca 2003 r.). Wydana została nowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w sposób odmienny regulowała kwestię komunikacji inwestycji. Ponadto od czasu złożenia projektu budowlanego, do czasu wydania decyzji II Instancji minął okres 10 lat. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony 7 marca 2003 r. Już chociażby z tego względu konieczna jest analiza, czy postępowanie prowadzone przez okres 10 lat może być oparte na projekcie budowlanym sprzed 10 lat. Zwłaszcza powinno to nastąpić w kontekście rozwiązań komunikacyjnych, które przez ten okres czasu mogły się w najbliższej okolicy, zmienić. Organ ww. kwestie pominął w treści zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu - nieczytelnego przedstawienia projektu, należy podzielić ocenę skarżącego o nienależytej analizie materiału zebranego w sprawie dokonanej przez organy administracyjne, polegającą na pominięciu złożonego do sprawy projektu zagospodarowania terenu z określeniem granic działki nr (...). Obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania terenu, z zaznaczeniem granic nieruchomości, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich oraz przyłączy nałożony został pkt 1 postanowienia. Skarżący natomiast wskazał, że obowiązek ten został wykonany na wcześniejszym etapie postępowania, przy piśmie z dnia 8 maja 2003 r. Pismo to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i jego załącznikiem jest plan zagospodarowania działki. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, wskazuje na niepełne przeanalizowanie materiału sprawy przez organ odwoławczy. Obowiązek nałożony w ww. postanowieniu w pkt 1 został bowiem wykonany. Niezasadne było zatem powtórne jego nakładanie, a jeżeli organ kwestionował poprawność poprzedniego wykonania obowiązku należało uzasadnić okoliczność jego powtórnego nałożenia. Wskazania okoliczności takich w decyzji zabrakło. Ponadto organ zarzucił, że inwestor nie określił także rodzaju warunków gruntowych oraz kategorii geotechnicznej gruntu pod planowaną inwestycję, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy prawo budowlane, na które składają się analiza i ocena dokumentacji geotechnicznej, sporządzona przez projektanta, w zależności od zaliczenia obiektu do kategorii geotechnicznej. Zgodzić się należy ze skarżącym, który wskazał, że postanowienie z dnia (...) lipca 2013 r. powoływało jako podstawę żądania ww. obowiązku niewłaściwą podstawę prawną. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wojewoda (...) i rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że nie znalazł podstawy do nałożenia części z obowiązków wyszczególnionych w ww. postanowieniu. Organ wskazał, że kwestionuje wszystkie obowiązki nałożone w stosunku do "zaktualizowanego" projektu budowlanego. W końcu Wojewoda zauważył, że ww. uchybienia nie mają jednak wpływu na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Zdaniem Sądu Wojewoda w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się precyzyjnie do zakwestionowanych części obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia (...) lutego 2013 r. Wojewoda wskazał jedynie, że dotyczą one "zaktualizowanego" projektu. Sytuacja taka jest niedopuszczalna. Zgodnie a art. 107 k.p.a. decyzja powinna zawierać precyzyjne określenie faktów które organ uznał za udowodnione i okoliczności którym nie dał wiary. Innymi słowy adresat decyzji powinien dokładnie wiedzieć jakie jego działania zostały przez organ uznane za pozytywne, a jakie za negatywne. Wprawdzie co do zasady zgodzić się należy z organem, że większość przepisów przejściowych wprowadzających zmiany w poszczególnych aktach prawnych - w tym do art. 34, art. 35 prawa budowlanego - przewidują, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie zmian, stosuje się przepisy dotychczasowe, to jednak w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nietypową sytuacją. Po pierwsze sprawa toczy się ponad 10 lat, a po drugie zaistniały w sprawie nowe okoliczności prawne i faktyczne (nowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też zmiany w rozwiązaniach komunikacyjnych najbliższej okolicy inwestycji). Niemniej jednak w sprawie organ nie sprecyzował, jakie konkretnie zakwestionował obowiązki i z jakiego powodu. Podkreślić należy, że niedopuszczalna jest sytuacja pozostawienia w decyzji administracyjnej niedomówień. Określenie, że organ odwoławczy nie znalazł podstawy do nałożenia części z obowiązków wyszczególnionych w ww. postanowieniu jest niedookreślone i stoi w sprzeczności z przepisem określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Za zasadny należy też uznać zarzut nieodniesienia się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutu podniesionego w odwołaniu od decyzji I instancji dotyczącego przyczyn uzasadniających zobowiązanie inwestora po 10 latach postępowania do złożenia dodatkowych dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia (...) lutego 2013 r. Postanowienie to, jako niezaskarżalne samodzielnie, podważyć można jedynie łącznie z decyzją kończącą postępowanie co do istoty, czyli łącznie z odwołaniem od decyzji I instancji. Zatem organ obowiązany był do rozpatrzenia zarzutów złożonych w stosunku do tego postanowienia w decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W zaskarżonej decyzji brak jest ustosunkowania się do tych zarzutów. Podsumowując ww. uwagi wskazać należy, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów zawartych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeanalizowanie sprawy, niewzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy oraz niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji. Naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem dokonanie ponownej oceny, z uwzględnieniem stanowiska Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w pkt I wyroku, rozstrzygając w pkt II na mocy art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a.