V SA/Wa 1721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu (...) września 2013r. sprawy ze skargi M. A. – P. na informację Ministra Gospodarki z dnia (...) czerwca 2013r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę M.A. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P." w W. złożył w dniu [...] października 2012 r. do Instytucji Wdrażającej – B. wniosek o dofinansowanie projektu "W.". Przedmiotowy projekt złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 Oś priorytetowa 4 –Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 - Kredyt technologiczny, zarejestrowany został pod numerem PO IG. [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. B. poinformował wnioskodawcę o konieczności uzupełnienia wniosku na etapie oceny formalnej. Po uzupełnieniu braków wniosek o dofinansowanie projektu dla inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, zgodnie z promesą kredytu technologicznego, oceniony został pozytywnie pod kątem spełnienia kryteriów formalnych i przekazany został do oceny merytorycznej. Po dokonaniu merytorycznej oceny wniosku pismem z [...] lutego 2013 r. B. zawiadomił wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej ze względu na stwierdzoną, jego zdaniem niezgodność projektu z przepisami ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( Dz. U z 2008r. Nr 116 poz. 730 ze zm. ). Instytucja Wdrażająca uznała, że projekt nie kwalifikuje się do wsparcia z uwagi na niespełnienie kryteriów merytorycznych: – Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), – Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Zdaniem oceniających informacje wskazane we wniosku i opinii wskazują, że technologia w nich opisana sprowadza się do właściwego doboru parametrów w zakupionym urządzeniu - linii produkcyjnej do [...]. Ponadto uznano, że opinia jako opis sposobu wdrożenia technologii przedstawia typowy proces inwestycyjny. Zarzucono, że opiniujący nie przedstawił jakie działania podejmie wnioskodawca w celu jej wdrożenia i w jaki sposób wdrożenie technologii umożliwi produkcję nowych, ulepszonych produktów. Zakwestionowano też opinię wskazując, że jest niespójna z wydatkami wykazanymi w harmonogramie rzeczowo finansowym projektu. Podano, że koszty w części dotyczącej dokumentacji technicznej do uzyskania pozwolenia na budowę oraz część kosztów budowy hali (min. magazyn) produkcyjno magazynowej jako nie związane bezpośrednio z wdrożeniem technologii nie spełniają warunków określonych art.10 ust 5 ,ust 6 i ust 7 ustawy dnia 30 maja 2008r. W powyższym piśmie zawarto jednocześnie pouczenie o prawie do złożenia w terminie 14 dni protestu do Instytucji Pośredniczącej – Ministerstwa Gospodarki za pośrednictwem B. i wnioskodawca taki protest złożył. W proteście dotyczącym powyższych kryteriów M.A. wnioskował o dokonanie ponownej oceny, ze względu na, jak wskazał, popełnione przez oceniających błędy. W obszernym uzasadnieniu swego stanowiska, w szczególności zarzucił niewłaściwą interpretację kryteriów poprzez uznanie, że złożona opinia o nowej technologii wskazuje, iż technologia jest nabywana w środkach trwałych. Podniósł że wbrew ocenie opinia jest zgodna z wymogami art. 5 ust 3 pkt 2 ustawy z 30 maja 2008r. Opinia ta zawiera, zdaniem skarżącego sposób, w jaki ma zostać wdrożona i jakie urządzenia winny zostać zakupione do jej właściwego wykorzystania. Opis ten zdaniem protestującego czyni zadość wymogom zawartym w art. 5 ust 3 pkt 2 lit b ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W wyniku dokonanej, zgodnie z § 9 ust. 2 Procedury odwoławczej w ramach PO IG, autokontroli oceny merytorycznej wniosku, IW podtrzymała negatywny wynik oceny wniosku. Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] czerwca 2013r. nr [...] wydanym na podstawie art. 30b ust 4 ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. 2009 Nr 84 poz. 712 ze zm.) Minister Gospodarki (Instytucja Pośrednicząca ) poinformował M.A. "P.", iż przedmiotowy protest został uznany za niezasadny. W powyższym piśmie - informacji podano, że w ramach kryterium merytorycznego: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 ocenie podlega zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą. Wskazano, że na mocy ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w ramach działania 4.3. POIG, wsparcie finansowe przeznaczone jest na realizację inwestycji technologicznych, mających na celu zakup i wdrożenie nowej technologii lub wdrożenie własnej nowej technologii stosowanej na świecie nie dłużej niż 5 lat oraz uruchomienie na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Technologia będąca przedmiotem wdrożenia musi mieć postać prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej. Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej. Instytucja Pośrednicząca odnosząc się do przedstawionej w proteście argumentacji stwierdziła, że zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, cyt. "(...) Technologia została stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego zgodnie z wewnętrznym regulaminem racjonalizacji Wnioskodawcy. Ma więc postać prawa własności przemysłowej zgodnie z zapisami ustawy Prawo własności przemysłowej. Nowa technologia w zakresie obróbki [...] polegająca na całkowitym wyeliminowaniu [...] jest zatem technologią własną, powstałą w wyniku prac i analiz wykonanych przez zespół pracowników i współpracowników firmy P. (..). " wnioskodawca nie załączył do wniosku o dofinansowanie dokumentacji związanej z ww. projektem racjonalizatorskim. Wnioskodawca w proteście podał informację, że cyt.: " (...) W chwili obecnej trwają prace nad przygotowaniem dokumentacji do zgłoszenia patentowego w zakresie planowanej do wdrożenia technologii (..). " Zdaniem IP uznanie przez wnioskodawcę projektu racjonalizatorskiego za jedno z praw własności przemysłowej nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), zwanej dalej PWP. IP wskazała, że konstrukcja regulacji ustawowych znalazła swoje odbicie również w dokumentacji konkursowej, w tym w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny, w której zamieszczono Wytyczne w zakresie nieopatentowanej wiedzy technicznej. W świetle ww. Wytycznych, projekty racjonalizatorskie jako możliwe do wsparcia w ramach działania 4.3 PO IG wymieniane są właśnie w kontekście nieopatentowanej wiedzy technicznej, nie zaś praw własności przemysłowej. Zdaniem IP nie ma podstaw, aby do projektów racjonalizatorskich odpowiednio stosować przepisy PrWłPrzem dotyczące innych dóbr własności przemysłowej (w szczególności wynalazków). Dalej podkreślono, że opracowanie projektu racjonalizatorskiego nie jest tożsame z opracowaniem nowej technologii. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 2 ustawy PWP, przedsiębiorca może uznać za projekt racjonalizatorski, w rozumieniu ustawy, każde rozwiązanie nadające się do wykorzystania, niebędące wynalazkiem podlegającym opatentowaniu, wzorem użytkowym, wzorem przemysłowym lub topografią układu scalonego. W świetle ww. przepisu, zdaniem IP wniosek racjonalizatorski nie tylko może nie stanowić nowej technologii, lecz nie musi stanowić jakiejkolwiek technologii. W świetle powyższego IP wskazała, że zaprezentowane przez Wnioskodawcę w dokumentacji aplikacyjnej rozwiązania nie mają postaci prawa własności przemysłowej, ale mają charakter nieopatentowanej wiedzy technicznej, a wobec tego Wnioskodawca powinien ściśle przestrzegać zapisów pkt 15 Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny, zgodnie z którymi uzyskanie premii technologicznej na wdrożenie nowej technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej, wymaga potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii. Za właściwie zidentyfikowane należy uznać takie informacje, które są opisane lub utrwalone w zamkniętej i spójnej formie, umożliwiającej bieżące ustalenie ich treści i sprawdzenie m.in. czy informacje te umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług oraz czy charakteryzują się nowością. Informacje takie muszą być ustalone w dokumencie albo zarejestrowane w innej stosownej formie, tak aby były weryfikowalne np. w trakcie kontroli projektu. IP podkreśliła, że Wnioskodawca ww. warunków nie dochował, a zatem nie potwierdził w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii. Odnosząc się do istoty przyczyny niezakwalifikowania projektu do wsparcia – do tego, że technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została zastosowana w planowanych do nabycia urządzeniach – IP zauważyła, że Wnioskodawca zamierza wykorzystać gotową maszynę firmy S. Wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej nie przedstawił żadnych danych, które uprawdopodobniłyby tezę, że planowana do zakupu linia do obróbki [...] nie jest standardowym urządzeniem produkowanym przez firmę S. Odnosząc się do podanej w proteście przyczyny braku szczegółowych informacji na temat planowanej do wdrożenia technologii, cyt. " (..) Z uwagi na fakt, iż pewne elementy stanowią tajemnicę firmy i dopóki nie otrzyma ona patentu z pewnością nie może on wskazywać istotnych szczegółów, ale te które zostały zaprezentowane należy uznać z całą pewnością za wystarczające do prawidłowej oceny projektu (..). " Instytucja Pośrednicząca podniosła, że dokumentacja aplikacyjna nie zawiera informacji pozwalających na prawidłową ocenę projektu – właśnie ze względu na brak istotnych szczegółów dotyczących planowanej do wdrożenia technologii. Ponadto wnioskodawca, zdaniem IP w sposób ogólnikowy określił parametry planowanej do zakupu linii technologicznej. IP zwróciła uwagę, że parametry te spełnione są przez standardowe urządzenia, produkowane m.in. przez firmę S. W związku z powyższym, zdaniem Instytucji rozpoznającej protest uzasadniona jest teza, że technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została zastosowana w planowanych do nabycia urządzeniach. W zakresie kryterium "Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 la" powołując się na zapisy Przewodnika po kryteriach oraz ustawę IP nie uznała protestu wskazując, że opinia o nowej technologii przedstawia jedynie opis działań inwestycyjnych, a nie opis sposobu wdrożenia technologii, co w jej ocenie jest niewystarczające. W konkluzji wskazano, że dokumentacja aplikacyjna Wnioskodawcy wykazuje istotne braki, w szczególności wnioskodawca nie przedstawił w niej szczegółowych informacji o planowanej do wdrożenia technologii, zasłaniając się m.in. tajemnicą przedsiębiorstwa. Braki te znalazły też swoje odzwierciedlenie w niewłaściwym opisie sposobu wdrożenia technologii - wnioskodawca nie opisał prawidłowo technologii, stąd nie mógł też opisać sposobu jej wdrożenia. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy braku podstaw prawnych do kwestionowania przez Komisję Konkursową treści opinii o nowej technologii, Instytucja Pośrednicząca zwróciła uwagę, że członkowie Komisji Konkursowej mają obowiązek dokonania oceny merytorycznej opinii. Instytucja Pośrednicząca, obok wyżej przytoczonych argumentów podkreśla, że fachowość autora opinii jest decydująca dla jakości i wiarygodności dokumentu, posiadającego tak kluczowe znaczenie dla oceny projektu. Następnie wskazano, że opinia o nowej technologii powinna być oryginalnym, autorskim dziełem niezależnego eksperta, powstałym na podstawie rzetelnej analizy. Tymczasem jak podkreślono znaczne fragmenty wniosku, biznesplanu i Opinii zawierają skopiowane fragmenty tego samego tekstu. Ponadto Opinia i biznes plan zawierają uniwersalny opis sposobu wdrażania nowej technologii, możliwy do wykorzystania także w innych opiniach. Zdaniem IP opinia o nowej technologii nie została przygotowana przez osobę posiadającą merytoryczne przygotowanie. Z tych przyczyn zastrzeżenia do wiarygodności opinii o nowej technologii, załączonej do przedmiotowego wniosku o dofinansowanie, są w ocenie IP uzasadnione tak, jak i fakt, że projekt nie spełnia warunku określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy. Odnośnie niespójności treści opinii o nowej technologii z wydatkami wykazanymi w harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu, Instytucja Pośrednicząca również podzieliła pogląd IW wyrażony w piśmie informującym o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, że niektóre wydatki nie spełniają wymogów art. 10 ust. 5 – 7 ustawy, jako nie związane bezpośrednio z wdrożeniem technologii Zdaniem IP oceniający prawidłowo zwrócili uwagę na opisane nieścisłości, ponieważ wszystkie koszty kwalifikowane przewidziane w projekcie powinny być należycie uzasadnione i służyć realizacji celów projektu, co jej zdaniem nie zachodzi w przypadku budowy magazynu. Wskazano, że w przedmiotowym przypadku nie ma znaczenia, czy koszty te zostały uwzględnione w opinii o nowej technologii, czy też w harmonogramie rzeczowo-finansowym - w obu dokumentach uzasadnienie poniesionych kosztów powinno być tożsame. Podstawową przyczyną negatywnej oceny spełnienia kryterium Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach w przedmiotowym przypadku nie jest, zdaniem IP tylko i wyłącznie niespójność ww. uzasadnień kosztów, ale fakt, że koszty te nie są związane bezpośrednio z projektem. W dniu 19 lipca 2013r. /data nadania pocztowego/ M.A. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wynik procedury odwoławczej i wynik oceny projektu zawarty w piśmie z dnia [...] czerwca 2013r. W skardze wniósł o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki (Instytucji Pośredniczącej), Departamentowi Funduszy Europejskich i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podjętemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie : 1. prawa materialnego polegające na, jego zdaniem błędnej i całkowicie niedozwolonej wykładni zasad przyjętych przez IP zapisów ustawy z dnia z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( Dz. U z 2008r. Nr 116 poz. 730 ze zm. oraz ustawy Prawo Własności Przemysłowej (Dz. U z 2003r. Nr 119 poz. 1117 ze zm. ) 2. przepisów postępowania, które mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy - art. 26 ust 2 i art. 27 ust 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez złamanie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, jak również brak zapewnienia prawidłowości realizacji zadań powierzonych Instytucji Pośredniczącej, którą pełni Ministerstwo Gospodarki. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawiając przebieg postępowania, rozwinął przedstawione wyżej zarzuty, stanowiące zasadniczo podtrzymanie stanowiska zawartego uprzednio w proteście nadto zarzucając, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu IP nie odniosła się do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego, co podważa obiektywną ocenę projektu. Zdaniem wnioskodawcy zaskarżone stanowisko nie odnosi się też do zapisów o nowej technologii w zakresie sposobu jej wdrożenia, które poprzednio były uzupełniane. W dalszym ciągu skarżący zarzucił błędną interpretację ustawy Prawo własności przemysłowej wskazując, że nie do przyjęcia pozostaje pogląd, jakoby projekt racjonalizatorski na podstawie którego min. niezależny organ przygotowywał opinię o nowej technologii nie był prawem własności przemysłowej wynikającym z zapisów ustawy , a jedynie formą nieopatentowanej wiedzy technicznej. Zdaniem skarżącego, ani ustawa z 30 maja 2008r., ani Instrukcja wypełniania wniosku nie nakazują aby wnioskodawca do wniosku załączał projekt racjonalizatorski, stąd podany przez IP brak złożenia projektu racjonalizatorskiego jako jeden z powodów odrzucenia wniosku nie jest, zdaniem skarżącego zasadny. Również zdaniem wnioskodawcy IP błędnie przyjęła, jakoby opinia nie zawierała danych wystarczających by ocenić nowość wprowadzanej technologii. Ponadto skarżący zarzucił, że o ile oceniający mieli wątpliwości co do treści opinii w zakresie opisu wdrożenia winni oni wezwać stronę do dokonani uzupełnień jak to uczyniono w poprzednim konkursie. Na koniec skarżący nie zgodził się z zakwestionowaniem przez IP kompetencji autora opinii do jej wystawienia. Minister Gospodarki nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę, natomiast reprezentujący go na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 10 września 2013r. profesjonalny pełnomocnik wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowo zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712), w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przepisach art. 30c-30d ustawy przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych i NSA zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych - nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Sąd nie jest bowiem związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji. W tym miejscu wskazać należy, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jest znane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z 12 grudnia 2011r. sygn. akt P 1/11 w zakresie konstytucyjności przepisów art. 30b i 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie jakim dopuszczają uregulowanie procedur odwoławczych poza systemem obowiązujących źródeł prawa. Trybunał Konstytucyjny stwierdził mianowicie, że art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy o z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji, jak też art. 30c ust. tej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Orzeczenie zostało opublikowane w Dz. U. z 2011r. Nr 279 poz.1644. Trzeba jednak uwzględnić, że Trybunał Konstytucyjny wydając to orzeczenie odroczył jego wejście w życie na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw. Oznacza to, że orzekając w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić okoliczności, że normy regulujące postępowanie odwoławcze w ramach PO IG 2007-2013 leżą poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa i miał obowiązek je stosować. Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej i mających w sprawie zastosowanie regulacji, wskazać należy, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż ww. przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu. W tej sytuacji, sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzona przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, jak też programie operacyjnym, a nadto regulacji zawartych w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r.), określonym przez instytucję zarządzającą (art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.), jak również w regulacjach wspólnotowych dotyczących w szczególności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 18.11.2009 r., sygn. akt I SA/Sz 781/09). Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez Instytucję Wdrażającą jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej przez Instytucję Pośredniczącą, które znalazły ostateczny wynik w informacji z dnia [...] czerwca 2013r. [...], stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu, wobec czego skargę jako niezasadną należało oddalić. Ocena Sądu w sprawie niniejszej sprowadza się do zbadania zgodności postępowania z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności postępowania z: - Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach PO IG, Priorytet 4 -Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3. Kredyt technologiczny; - Procedurą odwoławczą w ramach PO IG załącznik 4.4. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż Instytucja Pośrednicząca dokonując oceny wniosku nie naruszyła regulacji normujących sposób prowadzenia postępowania w ramach polityki rozwoju jak również w toku oceny nie doszło o do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( DZ. U z 2008r. Nr 116 poz. 730 ze zm. ). Wg Regulaminu Konkursu i określonych w § 7 tego dokumentu zasad dokonywania oceny wniosków procedura wyboru projektu dokonywana jest dwuetapowo: wybór ten dokonywany jest w oparciu o kryteria formalne, a następnie w oparciu o kryteria merytoryczne i po spełnieniu wszystkich tych kryteriów - wniosek jest wpisywany na listę projektów rekomendowanych do dofinansowania. Dla poszczególnych Priorytetów i działań – w tym dla działania 4.3 opracowane zostały kryteria wyboru formalne i merytoryczne przy czym co do oceny merytorycznej wskazano 4 kryteria merytoryczne przyznania premii technologicznej o zakresie określonym /nazwanym /, co do każdego z tych kryteriów. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania tj. w niniejszym przypadku B. ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu ( kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Załącznikiem do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG jest dokument - załącznik nr 4.4 - Procedura Odwoławcza w ramach PO IG opracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zgodnie z Wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie wymogów, jakie powinny spełniać procedury odwoławcze – ustalone dla programów operacyjnych. Projekt o dofinansowanie zgłoszony przez skarżącego zakłada wdrożenie nowej technologii obróbki [...] charakteryzujących się większą wytrzymałością mechaniczną z uwagi na [...] oraz uruchomienie produkcji ulepszonych produktów, a mianowicie elementów [...], charakteryzujących się brakiem naprężeń lokalnych, co powoduje w konsekwencji wzrost wytrzymałości mechanicznej [...]. Jak wskazano na wstępie, wniosek uzyskał pozytywną ocenę w zakresie spełnienia kryteriów formalnych, natomiast w ocenie merytorycznej – o której poinformowano wnioskodawcę w piśmie z dnia [...] lutego 2013r. podano, że wniosek nie spełnia następujących merytorycznych kryteriów przyznania premii technologicznej: - projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO iG oraz ustawą z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( Dz. U. z 2008r. Nr 116 poz. 730 ze zm. ) – wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust 3 ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( Dz. U. z 2008r. Nr 116 poz. 730 ze zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy , której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Uzasadnieniem powyższej oceny było przyjęcie, że przedmiotem dofinansowania nie jest nowa technologia w rozumieniu art. 2 ust 1 pkt 4 i 9 ustawy z 30 maja 2008r., ponadto projekt nie jest zgodny z art. 3 ust 4 w/w. ustawy jak również opinia o nowej technologii nie jest zgodna z art. 5 ust 3 pkt 2 lit b ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej bowiem opinia jako opis sposobu wdrożenia technologii przedstawia typowy proces inwestycyjny. Opinia nie wskazuje w jaki sposób opracowano nową technologię jakie działania podejmuje wnioskodawca w celu jej wdrożenia, nie opisano w jaki sposób wdrożenie technologii umożliwi produkcję nowych ulepszonych produktów. Zarzucono również, iż opinia o nowej technologii w treści dotyczącej budowy hali jest niespójna z wydatkami wykazanymi w harmonogramie rzeczowo finansowym projektu. W proteście od powyższej oceny wnioskodawca odniósł się do jej treści wnosząc o ponowne sprawdzenie zgodności wniosku o dofinansowanie z zakwestionowanymi kryteriami wyboru. Podniósł zarzuty wskazując, że przedmiotem inwestycji technologicznej są m. in. środki trwałe wymienione w Opinii w punkcie " Wykaz i uzasadnienie zastosowania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych, nieopatentowanej wiedzy technicznej przy realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym ", a sama technologia ma być wdrożona dzięki realizacji inwestycji. Zarzucił, że technologia nie jest nabywana, a już w szczególności nie jest nabywana w środkach trwałych. Jego zdaniem opinia wyraźnie i spójnie wskazuje, iż technologia jest własna, a do wdrożenia tej technologii potrzebne są konkretnie uzasadnione środki trwałe. Technologia w tym ujęciu jest wartością niematerialną i prawną, a zatem ma postać prawa własności przemysłowej w oparciu o projekt racjonalizatorski. Nowa technologia została bowiem stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego zgodnie z wewnętrznym regulaminem racjonalizacji wnioskodawcy, ma więc postać prawa własności przemysłowej zgodnie z przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej Zapis opinii o nowej technologii potwierdzają jednoznacznie, iż wdrażana technologia ma charakter technologii własnej, jest wartością niematerialną i prawną, a zatem ma postać prawa własności przemysłowej i nie jest elementem planowanych do nabycia środków trwałych. Wnioskodawca podniósł także w proteście, że na podstawie Regulaminu przeprowadzania konkursu powinien być wezwany do uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej lub przedłożenia wyjaśnień, włączając w to przedstawienie projektu racjonalizatorskiego. Po rozpoznaniu protestu Minister Gospodarki uznał go za niezasadny. W nawiązaniu do okoliczności przytoczonych wyżej, w ocenie Sądu dokonana zaskarżonym rozstrzygnięciem ocena została przeprowadzona prawidłowo a zarzuty skargi nie podlegają uwzględnieniu. IP dokonując oceny wniosku nie uchybiła procedurze odwoławczej, a dokonana ocena przeprowadzona została w zgodzie z mającymi w sprawie zastosowanie regulacjami prawnymi. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z § 7 ust. 3 Procedury odwoławczej w proteście powinny być ujęte wszystkie zarzuty dotyczące dokonanej oceny; jeśli ocena została przeprowadzona niezgodnie z więcej niż jednym kryterium, wszystkie te kryteria należy wskazać w proteście pod rygorem utraty możliwości przytoczenia nowych argumentów. Z kolei instytucja rozpatrująca protest związana jest jego zakresem (§ 9 ust.3 cyt. wyżej Procedury) i sprawdza zgodność wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tymi kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście. Logiczne w związku z tym jest stwierdzenie, że jeśli w ocenie negatywnej, wskazano określone kryteria, których nie spełnia złożony – wniosek (projekt), to w proteście wnioskodawca polemizuje właśnie z tą negatywną oceną w zakresie tych zakwestionowanych kryteriów i tak też czynił w niniejszej sprawie skarżący polemizując w proteście z przekazaną mu informacją o negatywnej ocenie wniosku, którą należy uznać za prawidłową i zgodnie z prawem w myśl art. 30 b ust 1 w związku z art. 30 a ustawy z.p.p.r. uzasadnioną, Odnosi się bowiem do konkretnych zapisów projektu i zakwestionowanej opinii. Podkreślić należy, że według powołanych wyżej przepisów, w pisemnej informacji o negatywnej ocenie projektu na danym etapie właściwa instytucja ma obowiązek zamieścić uzasadnienie tej oceny, czyli przedstawić zastrzeżenia co do wniosku o dofinansowanie projektu i je uzasadnić. W ocenie Sądu informacja B. z [...] lutego 2013r. o negatywnej ocenie projektu spełnia powyższe wymogi. Odnosząc się natomiast do wyników procedury odwoławczej przyjąć również zdaniem Sądu należy, że stanowisko IP aprobujące negatywną ocenę projektu z uzasadnieniem przyjętym przez Ministra Gospodarki w zaskarżonym wyniku rozpatrzenia protestu jest prawidłowe W sprawie niniejszej sporne kryterium merytoryczne nr 2 Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 w ramach którego ocenie podlega zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 P O IG oraz ustawą weryfikowane jest, pod kątem ustalenia czy: 1. dany projekt wpisuje się w cele i założenia działania 4.3 PO IG – na podstawie opisu projektu, postawionych w nim celów i określonych wskaźników (część IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie – inwestycji technologicznej"), 2. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy – podstawą do uznania tego warunku za spełniony jest pozytywna ocena informacji zawartych w części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie – inwestycji technologicznej" oraz w opinii o nowej technologii, 3. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy– weryfikacji dokonuje się na podstawie części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie – inwestycji technologicznej" oraz opinii o nowej technologii, 4. przedstawione we wniosku i załącznikach wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały określone prawidłowo, tj. zgodnie z definicjami i katalogiem wydatków kwalifikowalnych dla działania określonym w: – ustawie, – Wytycznych MRR w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG, 2007-2013, – Szczegółowym opisie priorytetów PO IG, 2007-2013, oraz są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. 5. zachowano zgodność kwoty obliczonej premii technologicznej z wymogami zawartymi w art. 10 ustawy. Aby kryterium mogło zostać uznane za spełnione, projekt musi zostać pozytywnie zweryfikowany w zakresie wszystkich powyższych punktów. Na mocy ustawy z 30 maja 2008r o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w ramach działania 4.3. POIG, wsparcie finansowe przeznaczone jest na realizację inwestycji technologicznych, mających na celu zakup i wdrożenie nowej technologii lub wdrożenie własnej nowej technologii stosowanej na świecie nie dłużej niż 5 lat oraz uruchomienie na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Technologia będąca przedmiotem wdrożenia musi mieć postać prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej. Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej. W sprawie niniejszej spór między stronami powstał przede wszystkim na tle ustalenia czy planowana do wdrożenia nowa technologia obróbki [...] stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego w wyniku prac i analiz pracowników firmy skarżącego ma postać prawa własności przemysłowej, czy też nieopatentowanej wiedzy technicznej wymagającej potwierdzenia w sposób nie budzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii. A jeżeli stanowi nieopatentowaną wiedzę techniczna to czy i na ile wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie zawarł we wniosku i opinii do niej dołączonej takie weryfikowalne informacje potwierdzające posiadanie nowej technologii. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że uznanie przez wnioskodawcę projektu racjonalizatorskiego za jedno z praw własności przemysłowej nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.). Analiza przepisów art. 3 ust 1 pkt 6 i art. 6 ustawy PWP przemawia za trafnością stanowiska organu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy do "projektów wynalazczych" należy zaliczyć wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, topografie układów scalonych i projekty racjonalizatorskie. Równocześnie art. 6 ustawy PWP do praw udzielanych na warunkach określonych w ustawie zalicza patenty, oraz dodatkowe prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne. Katalog ten nie obejmuje zatem projektów racjonalizatorskich, w zakresie których ustawa, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, reguluje jedynie zasady, na jakich przedsiębiorcy mogą przyjmować projekty racjonalizatorskie i wynagradzać ich twórców. Rację ma Minister Gospodarki, że przyjęcie takiej konstrukcji znajduje uzasadnienie w dokumentacji konkursowej, w tym w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny, w której zamieszczono Wytyczne w zakresie nieopatentowanej wiedzy technicznej. W świetle ww. Wytycznych, projekty racjonalizatorskie jako możliwe do wsparcia w ramach działania 4.3 PO IG wymieniane są właśnie w kontekście nieopatentowanej wiedzy technicznej, nie zaś praw własności przemysłowej. Tym samym, skoro nie stanowią prawa własności przemysłowej ( skarżący bowiem nie uzyskał jeszcze, jak twierdzi mimo przygotowań - patentu ) wnioskodawca zatem miał obowiązek we wniosku o dofinansowanie fakt posiadania nowej technologii opisać w sposób nie budzący wątpliwości i dający się zweryfikować. Zgodnie bowiem z pkt 15 Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny. uzyskanie premii technologicznej na wdrożenie nowej technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej, wymaga potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii. Za właściwie zidentyfikowane należy uznać takie informacje, które są opisane lub utrwalone w zamkniętej i spójnej formie, umożliwiającej bieżące ustalenie ich treści i sprawdzenie m.in. czy informacje te umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług oraz czy charakteryzują się nowością. Informacje takie muszą być ustalone w dokumencie albo zarejestrowane w innej stosownej formie, tak aby były weryfikowalne np. w trakcie kontroli projektu. IP wyraźnie wskazała z jakich powodów nie można uznać, że opis we wniosku oraz dołączona dokumentacja wymogów takich nie spełnia i brak jest podstaw, a takich nie wskazał też skarżący, by kwestionować powyższe stanowisko. IP miała również podstawy do uznania, iż wnioskodawca zamierza wykorzystać gotową maszynę firmy S., bowiem istotnie organ wyjaśnił ,że w dokumentacji aplikacyjnej nie przedstawiono żadnych danych, które uprawdopodobniłyby tezę, że planowana do zakupu linia do obróbki [...] nie jest standardowym urządzeniem produkowanym przez firmę S. Organ również prawidłowo uznał, że wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej nie przedstawił żadnych informacji, z których by wynikało, jakie konkretnie parametry techniczne, związane z jego projektem racjonalizatorskim, zamierza zlecić do wbudowania w planowanym do zakupu urządzeniu firmy S. S.R.L. Minister Gospodarki rozpoznając protest odniósł się również do treści załączonego do protestu pisma [...] firmy S. prawidłowo wskazując, że wynika z niego, iż uwagi Wnioskodawcy przyczyniły się do opracowania konstrukcji rozpoczęcia produkcji przez firmę S. nowego urządzenia, które pozwoli na efektywniejszą obróbkę [...]. Powyższe uzasadniało stanowisko IP, że podmiotem, który powyższe koncepcje wdrożył jest producent linii, a nie wnioskodawca. Niezasadnym jest również zarzut skarżącego, iż nie został wezwany do uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej lub przedłożenia wyjaśnień (włączając w to przedstawienie projektu racjonalizatorskiego). Słusznie organ wywodzi , że jest to, jak wynika z Regulaminu przeprowadzania konkursu uprawnienie, a nie obowiązek Komisji Konkursowej i to w sytuacji gdy w trakcie oceny merytorycznej zaistnieją wątpliwości. Skoro wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej nie uprawdopodobnił w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii postępowanie członków Komisji Konkursowej było prawidłowe i brak było podstaw do żądania przedłożenia dodatkowej dokumentacji czy wyjaśnień. Z kolei przechodząc do kolejnego zakwestionowanego kryterium wskazać należy, że dotyczy ono spełnienia warunku uznania, że wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust 3 ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( Dz. U. z 2008r. Nr 116 poz. 730 ze zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru na etapie oceny merytorycznej opinia wystawiona przez podmiot wymieniony w powołanym wyżej przepisie jest weryfikowana między innymi pod kątem przesłanek odwołujących się do treści art. 5 ust 3 pkt 2 ustawy z 30 maja 2008r. tj - nazwy i opisu technologii planowanej do wdrożenia; - wskazania, że jest to technologia w postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo rozwojowej W rozumieniu PKW iU) lub nieopatentowanej wiedzy technicznej ; - charakterystyki technologii; stwierdzenia , że technologia ta nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat; - wskazania źródła nowej technologii ( własna , nabywana ); - opisu sposobu wdrożenia technologii; - wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do wdrożenia technologii; - opisu towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym; - opisu towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Ocena czy opinia zawiera elementy wskazane w art. 5 ust 3 pkt 2 ustawy z 30 maja 2008r. nie jest oceną formalną wniosku, a tym samym stwierdzenie braku elementu wskazanego powyższym przepisem nie uzasadnia, cofnięcia wniosku do ponownej oceny formalnej. Sąd podziela stanowisko organu, że opinia o nowej technologii przedstawia jedynie opis prac planowanych do podjęcia przy rozlokowaniu urządzeń, przygotowaniu niezbędnej infrastruktury oraz kadry, a nie opis sposobu wdrożenia technologii. Skoro zasadnie IP uznała, ze dokumentacja aplikacyjna Wnioskodawcy wykazuje istotne braki, w szczególności Wnioskodawca nie przedstawił w niej szczegółowych informacji o planowanej do wdrożenia technologii, zasłaniając się m.in. tajemnicą przedsiębiorstwa, w konsekwencji braki znalazły też swoje odzwierciedlenie w niewłaściwym opisie sposobu wdrożenia technologii. Podzielając argumentację IP, że projekt nie spełnia warunku określonego w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z 30 maja 2008r. WSA zwraca uwagę na niezasadność zarzutów wnioskodawcy, iż oceniający nie mieli uprawnień do oceny opinii o nowej technologii. Przeczą temu zapisy Przewodnika po kryteriach wyboru, z których wynika podstawa do weryfikacji merytorycznej opinii o nowej technologii wg. określonych w tym dokumencie kryteriów. Natomiast słusznie zdaniem Sądu skarżący zarzuca IP kwestionowanie uprawnień autora opinii do jej wykonania i zastrzeżenia organu do jej wiarygodności poprzez wskazanie, że nie została ona przygotowana przez osobę posiadającą merytoryczne przygotowanie. Skoro IP nie zakwestionowała opinii uznając, że wystawiona została przez podmiot - wymieniony w art. 5 ust 3 pkt 1 ustawy z 30 maja 2008r. brak jest podstaw by obecnie formułować zastrzeżenia do jej wiarygodności ze względu na brak merytorycznego przygotowanie jej autora. IP właściwe uznała również, że niektóre wydatki nie spełniają wymogów art. 10 ust. 5 – 7 ustawy, jako nie związane bezpośrednio z wdrożeniem technologii, mi.n.: roboty ziemne i fundamentowe, budowa i wykonanie konstrukcji, budowa obudowy z płyt warstwowych naświetleń dachowych, bram i obróbek, wykonanie posadzek, instalacje: elektryczne, odgromowe, co i wentylacyjne, ponadto koszty związane z nabyciem dokumentacji technicznej do uzyskania pozwolenia na budowę oraz część kosztów budowy hali (m.in. magazyn).Wyjaśniając w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że podstawową przyczyną negatywnej oceny spełnienia kryterium merytorycznego nr 3 nie jest tylko i wyłącznie niespójność ww. uzasadnień kosztów w opinii i harmonogramie rzeczowo finansowym, IP prawidłowo wskazała na fakt, że koszty te nie są związane bezpośrednio z projektem czego wymaga Przewodnik po kryteriach wyboru. WSA zwracając uwagę na sformalizowany charakter postępowania w celu obiektywnego rozdziału środków pomocowych wskazuje, że Instytucja Pośrednicząca właściwie swoim postępowaniem odniosła się do znaczenia w tym postępowaniu regulacji dotyczących zasad przeprowadzania konkursu zawartych w opracowanym przez Instytucję Wdrażającą Regulaminie przeprowadzania konkursu i opracowanym przez Instytucję Pośredniczącą Przewodniku, a także Instrukcji, obowiązujących wszystkich przystępujących do konkursu beneficjentów, którzy chcąc uzyskać pomoc muszą się do zasad w nich określonych stosować, a zatem wypełnić wniosek prawidłowo w sposób jasny , czytelny i zrozumiały. Niezastosowanie się do powyższych zasad uznać należy za niedochowanie należytej staranności, nie uzasadniające zarzutu dokonania oceny wniosku w sposób naruszający prawo. Mając powyższe na uwadze, zasadnie więc ( tj. w sposób właściwy - logicznie oceniony i uzasadniony) Minister Gospodarki wskazał w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że kryteria merytoryczne: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) oraz Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. z 2008r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.), stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat są niespełnione, a złożony protest niezasadny. Właściwie zatem przyjął, iż w zakresie zakwestionowanych kryteriów ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. Wykonując zadania nałożone przez przepis art. 26 u.z.p.p.r., Instytucja Pośrednicząca nie naruszyła także zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, a podjęte rozstrzygnięcie wyczerpująco uzasadniła. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi i na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji. | |