II FZ 1010/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I SA/Po 185/13 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2006 r. postanawia 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. O. (dalej Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2006 r. Pismem z dnia 30 lipca 2013 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku. Wraz z powyższym wnioskiem wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyroku i doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Sąd ogłosił wyrok na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. Pełnomocnik Skarżącego zachorował nagle w dniu 23 lipca 2013 r. i od 24 do 29 lipca 2013 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego z zaleceniem "leżeć". Wskutek choroby pełnomocnik nie miał możliwości złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w terminie. Do pisma załączył potwierdzony za zgodność z oryginałem druk zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA z dnia 26 lipca 2013 r. Następnie Sąd podniósł, że okoliczności przedstawione przez pełnomocnika w wyżej wymienionym wniosku nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminowi. Pełnomocnik winien, bowiem tak zorganizować swoją pracę, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną usługą lub pomocą prawną. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik powinien zadbać o terminowe nadanie przesyłki pocztowej zawierającej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku. Ponadto Sąd zauważył, że czynność ta nie wymaga od profesjonalnego pełnomocnika szczególnego wysiłku i zaangażowania, a ponadto nie wymaga osobistego nadania takiej przesyłki w urzędzie pocztowym czy też osobistego złożenia jej w Sądzie. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił, że choroba, na którą powołuje się we wniosku o przywrócenie terminu, stanowiła przeszkodę, która rzeczywiście uniemożliwiała dochowanie terminu. Ponadto, nie wykazał, że czynności tej nie mogli wykonać jego inni współpracownicy bądź ewentualnie rodzina. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł zażalenie podnosząc argumenty mające na celu wykazanie, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było przez niego niezawinione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Ponadto z art. 86 § 2 p.p.s.a. wynika, iż warunkiem przywrócenia terminu jest spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego. Artykuł 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wymaga podkreślenia, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, Skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Argumenty podnoszone zarówno we wniosku o przywrócenie terminu jak i w zażaleniu, dotyczące choroby pełnomocnika Skarżącego i nagłej choroby w ostatnim dniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zasługują na uwzględnienie i stanowią przesłankę do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Podkreślenia wymaga także, iż pełnomocnik Skarżącego przedstawił zaświadczenie lekarskie z zaleceniem "leżeć", z którego jasno wynika, iż od dnia 24 do 29 lipca 2013 r. był chory. Powyższa okoliczność w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na niespodziewany charakter choroby (wystąpiło nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć). Pełnomocnik ten uprawdopodobnił ponadto fakt niemożności zlecenia osobie trzeciej dokonania czynności procesowej, z uwagi na samodzielne prowadzenie kancelarii. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie odmówił w niniejszej sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.