II SA/Lu 934/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku G. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. S. w dniu 13 września 2013 r. złożyła do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wykonanie tej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu (a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wydaną w sprawie decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i orzekło co do istoty sprawy ustalając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego z urządzeniami budowlanymi oraz miejscami postojowymi dla samochodów na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w B. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie upoważnia inwestorów – D. i M. małżonków K. do podjęcia robót budowlanych objętych wskazanym wyżej zamierzeniem inwestycyjnym. Możliwość taką inwestor mieć będzie dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z tych względów podnoszone przez skarżącą kwestie trudnych do odwrócenia skutków, jakie – w jej ocenie – wywołałoby zrealizowanie zaplanowanych przez inwestorów robót budowlanych, nie dają podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia szkody i to szkody znacznych rozmiarów. Należy również podkreślić, iż w świetle powołanego przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.