IV SAB/Po 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. Ś. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie warunków zabudowy 1. zobowiązuje Wójta Gminy B. do rozpoznania w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi wniosku R. Ś. z dnia [...] sierpnia 2009 r., 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz R. Ś. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. R. Ś. wystąpił do Wójta Gminy B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch elektrowni wiatrowych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Wójt Gminy B. odmówił ustalenia warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Wójt Gminu ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] maja 2010r. powyższa decyzja została utrzymana w mocy. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzje podnosząc w uzasadnieniu m.in., że elektrownie wiatrowe są przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., nr 257, poz. 2573 ze zm.- dalej rozporządzenie RM). W świetle tych przepisów Wójt winien zwrócić się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Starosty o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a gdyby była taka potrzeba – co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy wysokość wieży wiatraków przekraczałaby 30 metrów wysokości co zobowiązywało organ do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji nie wypowiedział się w formie postanowienia co do obowiązku sporządzenia takiego raportu. Ponadto Sąd podniósł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami organ winien ustalić, czy w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący powinien uzupełnić wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać w skal 1: 1000 lub 1:1500. Inwestor winien zakreślić na załączniku graficznym do wniosku granice terenu, na którym planuje realizować przedsięwzięcie czyli wskazać położenie inwestycji w terenie. Na takim załączniku winien być również zaznaczony obszar szeroko rozumianego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze jak i na nieruchomości sąsiednie. Wniosek skarżącego jest bardzo ogólnikowy i nie zawiera elementów, o których mowa w ostatnio powołanym przepisie. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt. II OSK 425/11. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że nie można odmówić trafności stanowisku Sądu I instancji, iż elektrownie wiatrowe należą do urządzeń wymienionych w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również są przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., nr 257, poz. 2573 ze zm.). W związku z brzmieniem powyższych norm prawnych nie ulega wątpliwości, iż Wójt winien był zwrócić się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Starosty o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a gdyby była taka potrzeba – co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak bowiem wynika z wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy wysokość wieży wiatraków przekraczałaby 30 metrów wysokości co zobowiązywało organ do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji nie wypełnił nałożonego nań obowiązku i nie wypowiedział się w formie postanowienia co do powyższej kwestii, na co wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie sprawę organ pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy - zażądał uzupełnienia wniosku w zakresie: 1. określenia granic terenu objętego wnioskiem i określenia obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmującego teren, którego dotyczy wniosek w skali 1:500 lub 1:1000. Mapa powinna umożliwiać wyznaczenie obszaru analizowanego, czyli terenu wielkości nie mniejszej niż trzy fronty działki objętej wnioskiem we wszystkich kierunkach w równych odległościach od granic działki objętej inwestycją, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych, leżących na obrzeżu tego obszaru, zgodnie z § 3.2. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588); 2. określenia sposobu unieszkodliwiania odpadów, powstałych w trakcie budowy; 3. określenia sposobu odprowadzania wód opadowych; 4. określenia gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie graficznej; 5. określenia, w formie tekstowej i graficznej, zapotrzebowania na miejsca postojowe; 6. określenie lokalizacji planowanych turbin, poprzez podanie współrzędnych geograficznych w formie opisowej oraz graficznej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 17 sierpnia 2012r. uzupełnił powyższe braki wskazane w pkt. 2 i 6 oraz przesłał kopie mapy ewidencyjnej (katastralnej) w skali 1:4000 z obszarem objętym wnioskiem. Natomiast pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. skarżący przesłał kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000. Pismem z dnia 4 września 2012 r. skarżący ponownie został wezwany do usunięcia braków wniosku w zakresie: 1. określenia granic terenu objętego wnioskiem i określenia obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmującego teren, którego dotyczy wniosek w skali 1:500 lub 1:1000, 2. dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. W piśmie wzywającym organ wskazał, że dołączona do wniosku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia z dnia [...] sierpnia 2008 r. utraciła ważność, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 4b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25 poz. 150" Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wniósł o przedłużenie terminu do złożenia kopii mapy zasadniczej lub katastralnej z uwagi na brak w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym map w skali 1:500 lub 1:1000. Ponadto skarżący wskazał, że prowadzone postępowanie stanowi kontynuację postępowania wszczętego na wniosek z dnia 19 sierpnia 2009 r. i z tego względu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zachowała swoją ważność albowiem w ustawowo określonym terminie (4 lat) został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 26 września 2012 r. organ ponownie wezwał skarżącego do nadesłania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. W piśmie tym organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząca oddziaływać na środowisko zalicza się "instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energią wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Organ wskazał również, że zgodnie z ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. R. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy B. wnosząc o zobowiązanie Wójta Gminy B. do merytorycznego zakończenia spraw nr [...]; [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz o zobowiązanie Wójta Gminy B. do wystąpienia do właściwych organów o wydanie brakujących w sprawie dokumentów, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu strona podniosła, że Wójt Gminy nie wykonuje orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 425/11 oraz II OSK 373/11 oraz poprzedzających je wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W ocenie skarżącego Wójt bezpodstawnie przedłużał postępowanie i żądał od skarżącego ziszczenia niemożliwych warunków, które nie są istotne dla przebiegu sprawy. Ponadto, wobec pouczeń kierowanych do skarżącego, należy uznać, że Wójt faktycznie pozostawił niniejszą sprawę bez rozpoznania. Skarżący podniósł, że w dniu 11 września 2012 r. po raz kolejny wskazywał Wójtowi, iż w sposób nieuzasadniony nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, podnosząc między innymi, że brak w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym map w skali 1 :500 lub 1: 1 000 i że nie jest w stanie w krótkim terminie uzupełnić wniosku o wskazane mapy. Skarżący podniósł, że zgodnie z obowiązującym na dzień złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy art. 46 ust. 4b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Skarżący wyjaśnił, że prowadzone postępowanie stanowi kontynuację postępowania wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 19 sierpnia 2009 r. i z tego względu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2008r. zachowała swoją ważność, bowiem w ustawowo określonym terminie (4 lat) został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a przedmiotowa procedura nie została zakończona. Wójt bezpodstawnie domaga się nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący przedłożył Wójtowi wszelkie dokumenty, jakie były możliwe do uzyskania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie rozprawy i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz oświadczył, że żądanych map nie było w zasobie, a skarżący przedkładał dostępne mapy. Pełnomocnik podniósł, że wniosek o przedłużenie terminu nie został formalnie rozpoznany, jednak został trochę przedłużony ale i tak to był czas nie wystarczający do przedłożenia kolejnej mapy. Ponadto pełnomocnik zauważył, że skarżący jest przedsiębiorcą, a z art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika jeszcze krótszy termin do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), bezczynność organów administracji podlega kontroli sądowej, jeżeli polega ona między innymi na braku wydania decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 52 Ppsa wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Z treści art. 37 Kpa obowiązującej w dniu wniesienia przedmiotowych skarg wynika, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wyczerpanie trybu określonego w art. 37 Kpa jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie, przed wniesieniem skargi do Sądu, skarżący pismem z dnia 26 października 2012 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie, które to zażalenie zostało uznane za nieuzasadnione postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb zaskarżenia o którym mowa w art. 52 Ppsa. Przechodząc do oceny merytorycznej zauważyć należy, że stosownie do treści art. 149 Ppsa., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie wszczętej żądaniem strony. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2005, str. 86). Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 Kpa Zgodnie z § 1 powołanego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego to jego zakończenie powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, organ obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie w przypadku zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art.36 Kpa). Przekroczenie terminów wskazanych w art. 35 Kpa lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 Kpa, oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu. Ponadto wskazać należy, że istota kontrolowanej sprawy sprowadza się do rozważenia, czy Wójt Gminy dopuścił się bezczynności przez to, że pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawą prawną do pozostawienia powyższego wniosku bez rozpoznania był przepis art. 64 § 2 Kpa, zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 Kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Według natomiast art. 64 Kpa, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, inne wymagania, o jakich mowa w przytoczonym przepisie, określone są w art. 52 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zastosowanie art. 64 § 2 Kpa, tj. pozostawienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braków podania w zakreślonym terminie 7 dni dotyczy sytuacji, gdy strona mimo stosownego wezwania, niedołączyła do wniosku któregokolwiek ze wskazanych w przytoczonym przepisie dokumentów. Jeżeli jednak strona dołącza te dokumenty, a tylko w ocenie organu nie mają one wymaganych przepisami cech, pozostawianie takiego wniosku bez rozpoznania jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie organ wzywając stronę o uzupełnienie braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy żądał uzupełnienia wniosku w zakresie: 1. określenia granic terenu objętego wnioskiem i określenia obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmującego teren, którego dotyczy wniosek w skali 1:500 lub 1:1000. mapa powinna umożliwiać wyznaczenie obszaru analizowanego, czyli terenu wielkości nie mniejszej niż trzy fronty działki objętej wnioskiem we wszystkich kierunkach w równych odległościach od granic działki objętej inwestycją, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych, leżących na obrzeżu tego obszaru, zgodnie z § 3.2. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588); 2. określenia sposobu unieszkodliwiania odpadów, powstałych w trakcie budowy; 3. określenia sposobu odprowadzania wód opadowych; 4. określenia gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie graficznej; 5. określenia, w formie tekstowej i graficznej, zapotrzebowania na miejsca postojowe; 6. określenie lokalizacji planowanych turbin, poprzez podanie współrzędnych geograficznych w formie opisowej oraz graficznej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 17 sierpnia 2012r. uzupełnił powyższe braki wskazane w pkt. 2 i 6 oraz przesłał kopie mapy ewidencyjnej (katastralnej) w skali 1:4000 z obszarem objętym wnioskiem. Natomiast pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. skarżący przesłał kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000. Pismem z dnia 4 września 2012 r. skarżący ponownie został wezwany do usunięcia braków wniosku w zakresie: 1. określenia granic terenu objętego wnioskiem i określenia obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmującego teren, którego dotyczy wniosek w skali 1:500 lub 1:1000, 2. dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. W piśmie wzywającym organ wskazał, że dołączona do wniosku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia z dnia [...] sierpnia 2008 r. utraciła ważność, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 4b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25 poz. 150" Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wniósł o przedłużenie terminu do złożenia kopii mapy zasadniczej lub katastralnej z uwagi na brak w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym map w skali 1:500 lub 1:1000. Ponadto skarżący wskazał, że prowadzone postępowanie stanowi kontynuację postępowania wszczętego na wniosek z dnia 19 sierpnia 2009 r. i z tego względu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zachowała swoją ważność albowiem w ustawowo określonym terminie (4 lat) został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 26 września 2012 r. organ ponownie wezwał skarżącego do nadesłania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. W piśmie tym organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząca oddziaływać na środowisko zalicza się "instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energią wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Organ wskazał również, że zgodnie z ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z notatki z dnia 15 października 2012 r. podstawą pozostawienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania stanowiło nie przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz fakt nie przedłożenia odpowiedniej mapy. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do kwestii mapy jaka winna zostać dołączona do wniosku o ustalenia warunków zabudowy. W tym miejscu wskazać należy, iż w świetle przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłącznie mapa zasadnicza lub katastralna w odpowiedniej skali jest mapą dopuszczoną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zauważyć przy tym należy, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie określiła znaczenia pojęć mapa zasadnicza i mapa ewidencyjna dla własnych potrzeb, dlatego też dla ustalenia znaczenia tych pojęć posiłkować się należy przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz przepisami, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z definicją legalną, zawartą art. 2 pkt 7 wskazanej ustawy, mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Elementy treści mapy ewidencyjnej, która stanowi jeden ze składników ewidencji gruntów i budynków, określone zostały natomiast w § 28 ust. 1 i 2 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wśród tych elementów ustawodawca wymienia m.in. numery działek ewidencyjnych (§ 28 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż mapa zasadnicza zawiera bowiem niezbędne aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz o elementach ewidencji gruntów budynków, a także sieci uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Takiego charakteru nie posiadają, co do zasady, mapy sytuacyjno-wysokościowe. Ponadto wskazać należy, iż w orzecznictwie pojawia się pogląd, że mapy sytuacyjno-wysokościowe mogą natomiast stanowić podkład do naniesienia granic planowanej inwestycji, o ile zawierają wszystkie te elementy, które dadzą pełny jej obraz w terenie w aspekcie wymogów postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie organ nie dokonał żadnej oceny przedłożonych przez inwestora map trzymając się wyłącznie wykładni językowej art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że skarżący przedłożył dwie mapy: kopię mapy ewidencyjnej (katastralnej) w skali 1:4000 oraz mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000. Ponadto zauważyć należy, że poprzednio wydane decyzje o warunkach zabudowy organ oparł na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:4000. Co prawda decyzje te zostały uchylone na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10 właśnie z uwagi na brak mapy w odpowiedniej skali, to jednakże wytyczne zawarte w tym wyroku z uwagi na późniejsze ustalenia faktyczne nie mają mocy wiążącej. W tym miejscu wskazać należy, zgodnie z treścią art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku. Ponadto podkreślić należy, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu i wytycznymi zawartymi w wyroku trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny lub nie ulegną zmianie ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10 w zakresie konieczności przedłożenia odpowiedniej mapy. Wydając powyższy wyrok Sąd nie posiadał informacji, iż w zasobie geodezyjnym nie znajdują się mapy zasadnicze lub katastralne w odpowiedniej skali. Dopiero z uwagi na brak mapy zasadniczej lub katastralnej w odpowiedniej skali organ może sięgnąć do mapy w innej skali czy tez mapy sytuacyjno-wysokościowej. Ponadto podkreślić należy, że w sytuacji braku odpowiedniej mapy i sporządzeniu analizy na innej mapie organ winien w uzasadnieniu decyzji lub co najmniej poprzez adnotacje w aktach zaznaczyć, iż w zasobach geodezyjnych brak jest mapy, o której mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak powyższego może prowadzić do niezasadnego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ winien jednoznacznie przesądzić, bez ograniczania się do wykładni językowej art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, czy z uwagi na brak map o których mowa w powyższym przepisie mapy załączone do wniosku zawierają wszystkie te elementy, które dadzą pełny jej obraz w terenie w aspekcie wymogów postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Dokonując powyższej oceny należy mieć na uwadze, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym - ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzajaco. Ograniczenia prawa własności (wartości chronionej Konstytucją RP) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób bardzo wyraźny akcentuje konstytucyjne prawo własności. Daje temu wyraz art. 6 ust. 2 stwierdzając, iż w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówiący o tym, iż "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy ( art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wobec powyższego stwierdzić należy, że nie przedłożenie mapy, o której mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z jednoczesnym przedłożeniem innej mapy zawierającej elementy niezbędne do ustalenia warunków zabudowy zawsze prowadzić ma do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zbyt rygorystyczna interpretacja przepisów prawa może prowadzić do sytuacji, że inwestycja nie będzie mogła być realizowana nie ze względu na jej niedopuszczalność lecz z uwagi na przesłankę formalną jaką jest brak mapy w odpowiedniej skali i określonego rodzaju. Ponadto wskazać należy, że organ w żaden sposób nie odniósł się do wniosku skarżącego o przedłużenie terminu na dostarczenie żądanych map. We wniosku swym skarżący wyraźnie wskazał, że w zasobie geodezyjnym nie ma żądanych map, a sporządzenie nowych map i ich zaewidencjonowanie zajmuje więcej czasu niż wyznaczony przez organ. Z tych też względów uznać należy, że pozostawienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania z uwagi na nie przedłożenie mapy, o której mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji jej braku w zasobie geodezyjnym oraz przy jednoczesnym przedłożeniu innych map oraz złożonym wniosku o przedłużenie terminu na dostarczenie żądanych map należy uznać za nieprawidłowe. Odnosząc się natomiast do kwestii konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji wskazać należ, że skarżący do wniosku załączył decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Ponadto zauważyć należy, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10, co zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt. II OSK 425/11, że elektrownie wiatrowe należą do urządzeń wymienionych w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również są przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., nr 257, poz. 2573 ze zm.). W związku z brzmieniem powyższych norm prawnych nie ulega wątpliwości, iż Wójt winien był zwrócić się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Starosty o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a gdyby była taka potrzeba – co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu Sądu I i II instancji czytamy również, że organ I instancji nie wypełnił nałożonego nań obowiązku i nie wypowiedział się w formie postanowienia co do powyższej kwestii. Pomimo tak jednoznacznych stwierdzeń i wytycznych Sądu organ w dalszym ciągu nie wydał stosowanego postanowienia oraz nie uzyskał stosowanych opinii wzywając jedynie skarżącego do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się m.in. na art. 46 ust. 4 b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25 poz. 150) zgodnie z którym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Organ powołując się na powyższe wskazał, że w art. 46 ust. 4 i 4 a ustawy Prawo ochrony środowiska ustawodawca nie wspomina o decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Należy zauważyć, iż według przepisu art. 46 ust.4 ustawy Prawo ochrony środowiska (obowiązującego do 15 listopada 2008 roku), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było wymagane między innymi przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Tak więc przepisy ustawy prawo ochrony środowiska (art. 46 ust.4) nie nakładały obowiązku przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a dopiero przed uzyskaniem pozwolenia na budowę obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w dniu 20 sierpnia 2009 r. (data wpływu do organu), a więc gdy decyzja środowiskowa wymagana była na etapie pozwolenia na budowę. Natomiast odrębną kwestią w niniejszej sprawie pozostaje kwestia, czy wobec zmiany stanu prawnego, będące w toku postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winno się toczyć w dalszym ciągu i jaki wpływ na toczące się postępowanie miała kwestia wejścia w życie z dniem 15 listopada 2008 r. przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227). Przepis art. 144 tej ustawy wprowadził szereg istotnych zmian w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo o ochronie środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), m.in. postanowieniem art. 144 pkt 9 ustawy uchylono dział V i VI ustawy – Prawo ochrony środowiska, wprowadzając w ich miejsce nowe uregulowania. W miejsce uchylonych przepisów działu V (udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska) oraz działu VI (postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko) ustawy – Prawo ochrony środowiska, weszły w życie uregulowania ustawy z dnia 3 października 2008 r. dotyczące m.in. oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000 (dział V ustawy); w rozdziale 3 działu V unormowano reguły wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71-87 ustawy z 3 października 2008 r. ). Co od zasad wydawania tych decyzji wprowadzono istotną – dla oceny legalności decyzji będącej przedmiotem skargi – zmianę polegającą na tym, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). W tym miejscu podnieść należy, że w przypadku zmiany stanu prawnego w toku prowadzonego postępowania, przepisy przejściowe określają, w oparciu o jaki stan prawny powinno być prowadzone i zakończone postępowanie wszczęte przed zmianą stanu prawnego. Przepis art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie stanowi, że do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienionej w art. 144 (czyli na podstawie prawa ochrony środowiska), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest prowadzone na podstawie prawa ochrony środowiska, stąd reguła ustanowiona przepisem art. 153 nie znajduje tu zastosowania. Zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania ustawy nowej, organy prowadzące postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy winny uwzględnić nową regulację prawną wprowadzoną przepisem art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zatem w ocenie składu orzekającego organ administracji przed wezwaniem skarżącego do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia winien stosownie do wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym jest związany na mocy art. 153 Ppsa, zwrócić się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Starosty o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a gdyby była taka potrzeba – co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto rozpoznając sprawę organ winien mieć również na uwadze art. 155 ustawy z dnia 3 października 2008 r. zgodnie z którym, przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. Należy zwrócić również uwagę, że w dalszym ciągu organ w żaden sposób nie odniósł się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 1 grudnia 2010 r., że w dniu 25 września 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 6 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 25.08.2010r.), która w art. 2 wprowadziła zmiany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym artykułem w art. 10 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu "Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie". Przepis ten w art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po pkt 3 dodał pkt 3a – "granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko", przy czym chodzi o obowiązkowe określenie tych granic z planie miejscowym. Powoduje to konieczność weryfikacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ nie rozpoznając sprawy merytorycznie, a jedynie pozostawiając wniosek skarżącego z dnia 19 sierpnia 2009 r. bez rozpoznania pozostaje w bezczynności. Przy czym Sąd uznał, że powyższa bezczynność nie miała charakteru rażącego ponieważ organ po wpłynięciu wniosku podjął niezwłocznie działania mające na celu rozpoznanie merytoryczne wniosku, a które to czynności zakończyły się wydaniem decyzji merytorycznej z dnia 17 listopada 2009 r. Decyzja to następnie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1010 r., sygn. akt 2010 r.. Jednakże z uwagi na kontrolę instancyjna powyższego wyroku zwrot akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem nastąpił dopiero w dniu 25 lipca 2012 r. (prezentata organu na piśmie przewodnim Sądu k. 2 akt administracyjnych). Po wpłynięciu akt do organu I instancji tj. dnia 6 sierpnia 2012 r. organ ten już dnia 9 sierpnia 2012 r. wystosował do skarżącego wezwanie do uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 17 sierpnia 2012r. (wpływ do organu 20 sierpnia 2012 r. ) uzupełnił powyższe braki wskazane w pkt. 2 i 6 oraz przesłał kopie mapy ewidencyjnej (katastralnej) w skali 1:4000 z obszarem objętym wnioskiem. Natomiast pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. skarżący przesłał kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000. Po otrzymaniu powyższej korespondencji tj. pisma z dnia 29 sierpnia 2012 r. organ, co wynika z notatki służbowej z dnia 29 sierpnia 2012 r. k. 108 akt, poinformował skarżącego, że przedłożone mapy nie spełniają wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie pismem z dnia 4 września 2012 r. skarżący ponownie został wezwany do usunięcia braków wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 13 września 2012 r. (data wpływu do organu) wniósł o przedłużenie terminu do złożenia kopii mapy zasadniczej lub katastralnej z uwagi na brak w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym map w skali 1:500 lub 1:1000. Ponadto skarżący wskazał, że prowadzone postępowanie stanowi kontynuację postępowania wszczętego na wniosek z dnia 19 sierpnia 2009 r. i z tego względu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zachowała swoją ważność albowiem w ustawowo określonym terminie (4 lat) został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 26 września 2012 r. organ ponownie wezwał skarżącego do nadesłania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a na skutek nie udzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd mając na uwadze, że czynności organu po zwrocie akt administracyjnych podejmowane były bez większych opóźnień tzn. organ podejmował czynności zazwyczaj kilka dni po wpłynięciu korespondencji od skarżącego, nie uznał, iż bezczynność organu zaistniała w niniejszej sprawie, a spowodowana pozostawieniem wniosku skarżącego bez rozpoznania, nie miała charakteru rażącego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.