II FSK 784/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 727/13 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 727/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 maja 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych odrzucił skargę. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył postanowienie w całości, zarzucając w trybie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię w postaci naruszenia art. 58 § 1 pkt 2, art. 73 § 1-4, art. 178, art. 220 § 1 P.p.s.a. oraz na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. związku z art. 73 § 1, § 2, § 3 i § 4, a także art. 178 P.p.s.a. Pismem, które wypłynęło dnia 27 lutego 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym sformalizowanym, co oznacza, że musi spełniać wszystkie warunki określone dla niej w poszczególnych przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do zbadania jej dopuszczalności. Ustawa formułuje dla skargi kasacyjnej w art. 176 wymogi, które daje się ująć w dwie grupy, a więc te właściwe dla każdego pisma procesowego składanego przez stronę w postępowaniu sądowym oraz wymogi specyficzne i określające dane pismo procesowe jako skargę kasacyjną. Wymagania skargi kasacyjnej jak każdego innego pisma procesowego sformułowane zostały przede wszystkim w art. 46 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a. Warunki dopuszczalności pisma sądowego określone w tym przepisie składają się na grupę warunków formalnych, których niezachowanie może zostać naprawione. Wadliwość skargi kasacyjnej w tym zakresie może zostać wyeliminowana na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., a dokonanie przez wnoszącego takie pismo koniecznych uzupełnień powoduje, iż skarga kasacyjna wywołuje skutki od dnia jej wniesienia (art. 49 § 3 P.p.s.a.). Inaczej rzecz wygląda gdy braki dotyczą elementów szczególnych zastrzeżonych tylko dla skargi kasacyjnej tzw. elementów konstrukcyjnych, nazywanych też materialnymi. W tej grupie warunków znajdują się: wskazanie zakresu zaskarżenia (w całości czy w części), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia ze wskazaniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Warto zauważyć, iż obarczona wadą materialną jest skarga kasacyjna niezawierająca w ogóle wniosku, o którym mowa w art. 176 P.p.s.a. jak też zawierająca wniosek, lecz sformułowany w sposób niejasny lub niezupełny. Brak w skardze jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia, wymaganego przez art. 176 P.p.s.a., powoduje, że skarga ta jako pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie z dnia 16 marca 2004 r. sygn. akt FSK 209/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak rygorystyczna wykładnia wiąże się z wynikającym z art. 183 § 1 P.p.s.a. związaniem sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, a granice te wyznaczają nie tylko sformułowane w ramach dopuszczalnych przepisem art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. podstaw zarzuty, lecz również postawione na tej podstawie żądanie i jego zakres. Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna obarczona jest nieusuwalnym brakiem materialnym. Zawarty w przedmiotowej skardze wniosek o "przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego bądź wniesienia wniosku o udzielenie prawa pomocy" nie może być traktowany jako spełnienie wymogu z art. 176 P.p.s.a. Co do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o udzielenie prawa pomocy wskazać należy, iż wniosek taki strona może złożyć w każdym czasie na dowolnym etapie postępowania sądowego. Warto również zauważyć, iż postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 727/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych). Podsumowując: w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, wobec czego nie spełnia wymogów stawianych przez art. 176 P.p.s.a., co uniemożliwia dokonanie jej merytorycznej oceny. Z tego względu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.