II OSK 1023/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1240/13 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz S. G. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1240/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania S. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. H. S. G. od decyzji Starosty Wołomińskiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego XIII) w Z. przy ul. A. na terenie działek nr ew. [...],[...] i [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Mazowiecki podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Starosta Wołomiński odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego XIII) w Z. przy ul. A. na terenie działek nr ew. [...], [...] i [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł S. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z. H. S. G.. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. uchylił decyzję Starosty Wołomińskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a Starosta Wołomiński decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił zatwierdzenia tego projektu. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Mazowiecki podał, że Starosta Wołomiński wykonując zalecenia organu odwoławczego ustalił obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym wskazał podmioty, którym przysługuje przymiot stron. Ze względu na gabaryty inwestycji, w szczególności wysokość budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz kwestie związane z dojazdem do nieruchomości, objął zakresem oddziaływania inwestycji także działki sąsiednie oznaczone w ewidencji gruntów nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] a ich właścicieli, użytkowników wieczystych czy zarządców nieruchomości uznał za strony postępowania. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zauważył, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości i braków wskazanych w postanowieniu Starosty Wołomińskiego z dnia [...] października 2011 r. Projekt zagospodarowania terenu, pomimo wyraźnych wskazań organu pierwszej instancji zawartych w tym postanowieniu, nie został poprawiony w części dotyczącej dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z ustaleń organu wynika, że w części opisowej do projektu zagospodarowania terenu stwierdzono, że obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się będzie od strony ul. A. Do projektu budowlanego inwestor dołączył decyzję Burmistrza Miasta Ząbki z dnia [...] kwietnia 2011 r. zezwalającą na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu o szer. 3,5 m z drogi gminnej ul. A. do nieruchomości wnioskodawcy. Jak wskazał organ, ulicą A. nazywany jest pas terenu składający się, na wysokości działek inwestycyjnych o nr ew. [...],[...] i [...], z działek o nr ew. [...],[...],[...] i [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż na środku ulicy znajdują się słupy linii napowietrznej energetycznej. Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że działka o nr ew. [...] stanowi własność osób prywatnych w użytkowaniu Gminy Ząbki. W kierunku południowym w stronę ulicy S. istniejący dojazd prowadzi przez działkę o nr ew. [...] stanowiąca własność Gminy Ząbki oraz działkę nr ew. [...] będącą własnością osób prywatnych, do których, jak stwierdził organ, nie zalicza się S. G.. W tym miejscu, jak podał organ, szerokość działki o nr ew. [...] wynosi ok. 3,5 m. W stronę północną w kierunku ul. G. dojazd jest możliwy po działce o nr ew. [...], która w tym miejscu ma szerokość ok. 2,5 m. Inwestor nie wskazał jednoznacznie, czy dojazd ulicą A. będzie prowadził do ulicy S., czy w stronę ul. G. Przedstawił pismo Zastępcy Burmistrza Miasta Ząbki z dnia [...] listopada 2011 r. w którym wyrażono inwestorowi zgodę na utwardzenie na własny koszt ul. A. na odcinku od ul. G. do wysokości działki nr ew. [...], jednak wykonanie prac projektowo - budowlanych uzależnione jest podziałem działki o nr ew. [...] pod poszerzenie drogi publicznej ul. A. i uzyskaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla przedmiotowej części działki przez Miasto Ząbki, lecz wymóg ten nie został spełniony. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że oba dojazdy - do ul. S. lub G. - ze względu na szerokość i stan własności nie są odpowiednie do obsługi projektowanego budynku wielorodzinnego. Z drogi gminnej mogą wprawdzie korzystać wszyscy, jednak z uwagi na jej szerokość, dla prawidłowego funkcjonowania drogi konieczne jest skorzystanie z działki prywatnej o nr ew. [...] lub części działki o nr ew. [...]. Organ zauważył, że w projekcie nadal nie został wyjaśniony sposób odprowadzania wód opadowych. Stosownie do § 36 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ząbki, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ząbkach nr 90/XVIII/03 z dnia 19 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r. Nr 42, poz. 1227) do czasu realizacji systemu kanalizacji miejskiej dopuszcza się odprowadzanie ścieków deszczowych z zabudowy mieszkaniowej, usługowej do gruntu we własnym zakresie w przypadku występowania wystarczająco chłonnej powierzchni biologicznie czynnej działki. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, iż w związku z nieusunięciem przez inwestora stwierdzonych nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zasadnie Starosta Wołomiński odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w Z. przy ul. A. na terenie działek o nr ew. [...],[...] i [...]. Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z. H. S. G.; zarzucając naruszenie art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7 i 10 oraz art. 98 § 1 i 101 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1240/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] stycznia 2011 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w Z. przy ul. A. na działkach o nr ew. [...],[...] i [...]. Starosta Wołomiński postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 60 dni nieprawidłowości i braków projektu budowlanego. W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r., które w Starostwie zostało złożone w dniu [...] listopada 2011 r. inwestor odpowiadając na postanowienie wzywające do uzupełnienia braków dołączył pismo Burmistrza Miasta Ząbki z dnia [...] listopada 2011 r. dotyczące utwardzenia ul. A. na odcinku od ul. G. do wysokości działki o nr ew. [...] w Z. i projekty budowlane, po analizie których organ uznał, że nie dokonano ich uzupełnienia w żądanym zakresie, to jest dostępu do drogi publicznej oraz sposobu odprowadzania wód opadowych. Ponieważ wyznaczony w postanowieniu termin 60 dni jeszcze nie upłynął, poinformowano inwestora o brakach i możliwości ich uzupełnienia w wyznaczonym postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. terminie. W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. inwestor poinformował, że odpowiedź na postanowienie została udzielona, a nałożone obowiązki zostały wypełnione. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z. 2013 r. poz.1409), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 tej ustawy, w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie termin ten został tak ustalony, że inwestor miał obiektywną możliwość usunięcia stwierdzonych przez organ nieprawidłowości, bowiem termin ten wynosił 60 od dnia otrzymania postanowienia o obowiązku usunięcia braków i nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym. Termin określony w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna, dlatego też inwestor mógł uzupełnić dokumentację nawet na etapie postępowania odwoławczego, czego jednakże nie uczynił. W ocenie Sądu, uzupełnienie dokumentacji w sposób określony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nawet po upływie terminu wskazanego w tym postanowieniu nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże, jak zauważył Wojewoda Mazowiecki inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości i braków wskazanych w postanowieniu Starosty Wołomińskiego z dnia [...] października 2011 r. Projekt zagospodarowania terenu nie został poprawiony w części dotyczącej dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej, w projekcie również nie został wyjaśniony sposób odprowadzania wód opadowych. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że są one niezasadne. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Przywołane w skardze art. 98 § 1 i 101 § 1 K.p.a. dotyczą możliwości zawieszenia postępowania oraz zawiadomienia strony o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania, podczas gdy skarga dotyczyła decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości, o czym mowa w art. 104 § 2 K.p.a., wobec czego Sąd nie odniósł się do tych przepisów w uzasadnieniu wyroku. Sąd stwierdził również, że nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł S. G. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niedokonanie pełnej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonych decyzji i bezkrytyczne powielenie w rozstrzygnięciu tez organu administracji, co w rezultacie doprowadziło do oddalenia skargi, 2) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji kontroli działań organów administracji wyłącznie poprzez pryzmat uzasadnienia decyzji zamiast oceny sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak odniesienia się do racji skarżącego w szczególności tych, które są zawarte w odwołaniach od decyzji oraz w skardze do WSA, 3) art. 134 P.p.s.a. poprzez niewykonanie obowiązku całościowego skontrolowania zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie przepisów prawa materialnego i procesowego i niedostrzeżenie naruszeń przepisów postępowania przez organy administracji mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że organy administracji naruszyły obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz obowiązek umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sytuacji, gdy WSA był zobowiązany do uwzględnienia tych naruszeń z urzędu, 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu przez WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. G. ma usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są zasadne. Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., nr 1409 j.t. ze zm.). Art. 35 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wprawdzie Sąd I instancji nie wymienił w uzasadnieniu wyroku tego przepisu, to jednak w istocie uczynił go podstawą swojego rozstrzygnięcia akceptując ustalenia organów administracji, że projekt zagospodarowania terenu narusza § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 j.t.). Zauważyć natomiast należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał wprost na treść art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane podzielając stanowisko organów administracji, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości i braków wskazanych w postanowieniu Starosty Wołomińskiego z dnia [...] października 2011 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe stanowisko Sądu I instancji, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego ww. postanowieniem uznać należy za niezasadne. Realizując ten obowiązek Inwestor udzielił organowi administracji stosownych wyjaśnień. Nawet jeśli wyjaśnienia te nie satysfakcjonowały organu administracji, to tego rodzaju okoliczność nie może być uznana za niewykonanie obowiązku. O niewykonaniu obowiązku można mówić wówczas, gdy inwestor nie udzielił odpowiedzi w ogóle lub gdy udzielona odpowiedź jest niezwiązana z przedmiotem sprawy. Jeśli natomiast udzielona odpowiedź jest w ocenie organu administracji jedynie niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności, to może to być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych np. z powodu niezgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Okoliczność taka nie może natomiast być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, to jest z powodu nieusunięcia w terminie wskazanych przez organ administracji nieprawidłowości. W przedmiotowej sprawie organ administracji, jako postawę prawną odmowy wydania pozwolenia na budowę wskazał art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane jednakże z uzasadnienia decyzji wynika, że nie był to jedyny powód odmowy wydania pozwolenia na budowę. Organy administracji z jednej strony stwierdzają, że inwestor nie wykonał wezwania do usunięcia nieprawidłowości zaś z drugiej strony organy te dokonują również merytorycznej oceny projektu budowlanego stwierdzając, że nie spełnia on wymogów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Sąd I instancji oddalając skargę wskazał jako główny argument za wydaniem takiego rozstrzygnięcia, że organy administracji słusznie uznały, że inwestor nie wykonał obowiązku usunięcia wskazanych przez organy administracji nieprawidłowości. Jak to zostało już wcześniej wskazane jest to pogląd niezasadny. Inwestor wezwanie organów administracji wykonał zaś okoliczność, że było ono niepełne mogło być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych. Odnośnie do wskazanych przez organy administracji przyczyn merytorycznych odmowy wydania pozwolenia na budowę, to znaczy niespełnienia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdzić należy, że wyrok Sądu I instancji narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Nie jest to jednak, jak to zostało wskazane w skardze kasacyjnej, naruszenie polegające na błędnej wykładni tego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie to należy zakwalifikować, jako błędne zastosowanie tego przepisu. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku w istocie nie wskazał bowiem dlaczego uznaje za zasadne stanowisko organów administracji, że projekt zagospodarowania działki nie spełnia wymogów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Nie można za takie uznać enigmatycznego stwierdzenia, że zarzuty skargi są niezasadne zaś "mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy administracji odmówiły wydania pozwolenia na budowę w istocie z przyczyn merytorycznych wskazując, że inwestor nie wykazał, że posiada dostęp do drogi publicznej zgodny z wymogami wynikającymi z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz, że projekt nie zawiera rozwiązań, które gwarantowałyby prawidłowe odprowadzania ścieków deszczowych z powstałej zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor kwestionował ww. stanowisko organów administracji i wskazywał argumenty, które jego zdaniem przemawiają za tym, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, oraz że w projekcie budowlanym rozwiązano kwestię odprowadzania wód opadowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie skargę powinien dokonać oceny tych argumentów i przesądzić w uzasadnieniu wyroku, jeśli zostanie sporządzone, czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są one zasadne, czy też nie. Stwierdzenie, że "mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane" w istocie nie pozwala na dokonanie oceny prawidłowości stanowiska zajętego przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Odnośnie do pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że nie mogły być one podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. przewiduje, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma zatem jedynie charakter ustrojowy i mógłby zostać naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonałby jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności." Przytoczony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył ww. przepisu. Sąd ten skargę rozpoznał i dokonał jej oceny biorąc pod uwagę kryterium legalności. Okoliczność, iż ocena ta była nieprawidłowa nie może być utożsamiana z naruszeniem art. 3 § 1 P.p.s.a. Art. 133 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. W niniejszej sprawie przepis ten nie został naruszony, gdyż Sąd I instancji wydawał wyrok na podstawie akt sprawy. Twierdzenie, tak jak to podnosi skarżący kasacyjnie, że z przepisu tego wynika obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi nie znajduje uzasadnienia. Wymóg taki wynika bowiem z art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a. stwierdzić należy, że zarzut ten nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Naruszenia ww. przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w niezapewnieniu inwestorowi przez organ odwoławczy czynnego udziału w sprawie. Inwestor nie został bowiem powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje jednak w skardze kasacyjnej jaki istotny wpływ na wynik sprawy uchybienie to mogłoby wywołać. Organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnych nowych dowodów na etapie postępowania odwoławczego. Swoje stanowisko inwestor szczegółowo przedstawił w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie miał obowiązku ponownego wzywania inwestora do uzupełnienia projektu skoro inwestor we wcześniejszym piśmie stwierdził, że jego zdaniem nie ma potrzeby dokonywania takiego uzupełnienia. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, aczkolwiek obowiązek zapewnienia stronie postępowania czynnego udziału w postępowaniu ciąży również na organie odwoławczym, to w realiach niniejszej sprawy niezawiadomienie inwestora o możliwości wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów i materiałów na etapie postępowania odwoławczego nie miało wpływu na wynik sprawy. Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organy administracji odmawiając wydania pozwolenia na budowę nie wskazywały na niespełnianie przez projekt budowlany wymogów wynikających z ww. przepisu. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny akceptując stanowisko organów administracji wyrażone w zaskarżonej decyzji nie mógł naruszyć tego przepisu. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 P.p.s.a. i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.