II SA/Łd 946/13

Dnia 28 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Starosta [...] [...], decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 149 § 2, art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z wniosku J. M., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...][...] nr [...] z dnia [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. P. pozwolenia na budowę w zakresie dobudowy tarasu do istniejącego budynku mieszkalnego przy mieszkaniu nr 2 na działce nr 71/40, położonej przy ul. A 9 w A. W uzasadnieniu organ przypomniał, iż postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją z dnia [...], po czym decyzją z dnia [...] uchylił w/w decyzję o pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie w sprawie wydania wskazanego pozwolenia na budowę. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność owej decyzji Starosty z dnia [...], argumentując, że stanowi ona orzeczenie, które nie zostało przewidziane przepisami procedury administracyjnej, co stanowi rażące naruszenie prawa. Wskazana decyzja Wojewody została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], zaś skarga na tę decyzję złożona przez J. M. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2011r., w sprawie o sygn. akt [...]. W następstwie powyższego Starosta [...] [...] decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił własną decyzję z dnia [...] i odmówił wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, gdyż zdaniem organu na dzień złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, tj. dnia 2 lipca 2008r., B. P. nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością, tj. działką gruntu nr 71/40 w A. na cele budowlane, gdyż nie uzyskała zgody wszystkich współwłaścicieli działki (współużytkowników wieczystych) na realizację inwestycji. Od tejże decyzji Starosty odwołanie wniosła B. P., wskutek którego decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił wskazaną decyzję Starosty [...] [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003r., nr 119, poz. 1116 ze zm.) spółdzielnia mieszkaniowa, sprawując zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jako zarząd powierzony, jest uprawniona do reprezentowania wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności niezależnie od tego, czy są członkami Spółdzielni, czy też nie. W takim wypadku spółdzielnia mieszkaniowa jest stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę na nieruchomości będącej przedmiotem zarządu powierzonego. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że właściciel lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności może być stroną w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, o ile wykaże on własny indywidualny interes prawny, gdyż zgodnie z treścią przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda zarzucił organowi pierwszej instancji także brak zbadania w przeprowadzonym postępowaniu posiadania przez J. M. takiego interesu, opartego na konkretnej normie prawa materialnego. Podejmując ponownie postępowanie administracyjne Starosta [...] [...] wezwał J. M. do wskazania indywidualnego interesu prawnego i wykazania, że winien mu przysługiwać przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną ostateczną decyzją, jednak zobowiązany na to pismo nie odpowiedział. Wobec powyższego, Starosta [...] [...] nie znalazł podstaw do uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] odmówił jej uchylenia. Od decyzji pierwszo instancyjnej z dnia [...] odwołanie wniósł J. M., w jego treści wskazując, iż została on wedle odwołującego się wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem B. P. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem zgoda spółdzielni mieszkaniowej nie jest w tym przypadku wystarczająca. Wskazał, iż taka zgoda przekracza zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich właścicieli w formie uchwały. Zdaniem odwołującego się spółdzielnia wykonuje zarząd tylko na nieruchomościach wspólnych, stanowiących własność spółdzielni, zaś w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokalu (Rep. A nr [...]) nie ma mowy o powierzeniu zarządu spółdzielni nieruchomością należącą do odwołującego się. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] nr [...], oraz o odmowie udzielenia pozwolenia na dobudowę tarasu do istniejącego budynku mieszkalnego przy mieszkaniu nr 2 w A. na ul. A 9, działka nr 71/40. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu pierwszo instancyjnym została naruszona zasada praworządności wyrażona w art. 6 k.p.a., co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda zaznaczył, że podniesione przez odwołującego się zarzuty są w większości zasadne w kwestiach, które mają istotne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, nieprzyznanie J. M. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym kwestionowanym pozwoleniem na dobudowę tarasu, a zarazem zastosowanie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a., jako podstawy prawnej orzeczenia odmawiającego uchylenia tego pozwolenia, nie jest w ocenie Wojewody prawidłowe. Dodano, że także wcześniej, na etapie badania wniosku B. P. o pozwolenie na dobudowę tarasu błędnie przyjęto, iż inwestorka posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda ustalił, że z przedłożonej przez J. M. umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowy przeniesienia prawa własności sporządzonej w formie aktu notarialnego (repertorium A Nr [...]) wynika, iż na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], tj. [...], skarżący wraz ze współmałżonką M. M., był właścicielem lokalu mieszkalnego oznaczonego nr 6, w budynku położonym przy ul. A 9 w A. oraz współużytkownikiem wieczystym działki nr 71/40 (w części [...]). Jak wynika z akt sprawy, zarówno w dniu wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, jak i na dzień dzisiejszy zarząd nieruchomością wspólną sprawowany był i jest przez Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w Ł., na podstawie art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Organ odwoławczy wskazał, iż jednym z kluczowych zagadnień w badanej sprawie jest kwestia zakresu uprawnień spółdzielni mieszkaniowej związanych ze sprawowaniem zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni. W opisanym przypadku Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł. wykonuje bowiem zarząd nieruchomością, tj. budynkiem wielorodzinnym położonym przy ul. A 9 w A., na działce nr 71/40 - w sytuacji, gdy dla kilku spośród kilkunastu mieszkań w tym budynku ustanowiona została na rzecz osób prywatnych odrębna własność z udziałem w częściach wspólnych budynku i odpowiednio w prawie własności działki gruntu nr 71/40. Uprzednie prawo wieczystego użytkowania gruntu przekształcone zostało w prawo własności przysługujące użytkownikom wieczystym - decyzją Wójta Gminy A. z dnia [...], nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, zarząd nieruchomością wspólną uprawnia spółdzielnię do samodzielnego dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane (w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego), tj. bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności tylko dla dokonywania czynności nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu. Czynności zwykłego zarządu to takie, które mają na celu załatwianie bieżących spraw związanych z eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego przeznaczenia (np. remont i konserwacja konieczne dla właściwej eksploatacji nieruchomości lub utrzymania jej w odpowiednim stanie). Czynności przekraczające zwykły zarząd to, poza rozporządzaniem nieruchomością wspólną i jej obciążaniem, między innymi: remont i przebudowa, nadbudowa, podział nieruchomości, łączenie lokali. Dodano, iż to czy spółdzielnia mieszkaniowa, sprawując z mocy ustawy zarząd nieruchomością wspólną, powinna uzyskać zgodę właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności na podjęcie robót budowlanych, zależy od rodzaju tych robót, tzn. rodzaju czynności podejmowanych w konkretnej sytuacji. Na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a w razie braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd cywilny, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, iż wyrażona wyłącznie przez spółdzielnię mieszkaniową zgoda na posadowienie przez inwestorkę na części działki nr 71/40 tarasu, tj. dobudowanie go do mieszkania stanowiącego własność inwestorki, bez zgody pozostałych osób posiadających wówczas prawo odrębnej własności do lokali w danym budynku z prawem współużytkowania wieczystego działki nr 71/40 nie była wystarczająca by uznać, że B. P. posiada prawo dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Bezwzględnie zaś J. M. i M. M., jako współwłaściciele dysponujący na dzień wydania pozwolenia prawem odrębnej własności do lokalu nr 6 w budynku przy A 9 i współużytkownicy wieczyści gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek, winni być stronami przedmiotowego postępowania o dobudowę tarasu. Dodano, że decyzja Starosty [...] [...] o pozwoleniu na budowę, wobec której J. M. domagał się wznowienia postępowania, jest ostateczna oraz termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został zachowany. Organ odwoławczy uznał, że J. M. winien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanego pozwolenia na dobudowę tarasu, stąd art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie może mieć w danej sprawie zastosowania. Spółdzielnia mieszkaniowa pełniąca na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomością wspólną jest upoważniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ramach czynności nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu. Tym bardziej więc zgoda spółdzielni na dokonanie na danej nieruchomości przez innego jej współwłaściciela (w tym przypadku B. P.) czynności przekraczającej zwykły zarząd nie może być wystarczająca, jeśli brak zgody na tę czynność ze strony pozostałych współwłaścicieli. Jak wynika z dokumentacji sprawy, a także z treści wniesionego odwołania J. M. nie wyrażał ani nadal nie wyraża zgody na dobudowanie przez inwestorkę tarasu na gruncie działki nr 71/40, której jest współwłaścicielem. Stąd, we wznowionym postępowaniu nie ma możliwości pozostawienia w obrocie prawnym pozwolenia na tę dobudowę. Powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] B. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając jej rażące naruszenie prawa - art. 155 k.p.a., polegające na nie uzyskaniu zgody strony, wnosząc o uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że kwestionowaną decyzją organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 155 k.p.a. polegającego na uchyleniu ostatecznej decyzji, w sytuacji gdy roboty były prowadzone i zakończone w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Dalej argumentowano, że zgodnie z treścią art. 155 k.p.c. (co należy, jak się wydaje traktować jako omyłkę i uznać, że zamierzeniem autora było przywołanie art. 155 k.p.a.) dla uchylenia ostatecznej decyzji konieczne jest uzyskanie zgody strony. Brak zgody na uchylenie decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo jest kwalifikowany przez doktrynę i orzecznictwo, jako rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie skarżąca, która mocą decyzji Nr [...] uzyskała pozwolenie na budowę w zakresie dobudowy tarasu do istniejącego budynku mieszkalnego przy mieszkaniu nr 2 na działce nr 71/30 w A., ul. A 9, nie wyraziła zgody na uchylenie tej decyzji. Ponadto, zdaniem strony, za uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie przemawiał ani interes społeczny ani słuszny interes strony, a jak wynika z treści art. 7 k.p.a. organy mają obowiązek załatwiać sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Co więcej, organ zadziałał wbrew interesowi strony, uwzględniając irracjonalny upór jednego z sąsiadów, gdyż wybudowany taras w niczym nie utrudnia J. M. korzystania z jego nieruchomości lokalowej. Potwierdza to oświadczenie pozostałych właścicieli nieruchomości oraz zgoda spółdzielni mieszkaniowej. Zdaniem skarżącej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ uchylając prawomocną decyzję dokonał wymaganej przez prawo oceny uzasadnionych interesów stron oraz interesu społecznego, co czyni tę decyzję wadliwą ze swej istoty. Bezpodstawne są również, w ocenie strony twierdzenia organu, jakoby na dzień złożenia wniosku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestorka nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika to z treści art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca złożyła w swoim mniemaniu i według swojej najlepszej wiedzy, zgodne ze stanem faktycznym, wymagane oświadczenie oraz wypełniła wszystkie warunki przewidziane literą prawa niezbędne do wydania pozwolenia na budowę. Dalej wskazano, że skutkiem wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. oddalającym skargę J. M. na decyzję GINB utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] Nr [...] uchylającej decyzję ostateczną z dnia [...] Nr [...] i umarzającej postępowanie, nastąpiło praworządne zalegalizowanie ostatecznej decyzji Nr [...]. W konsekwencji czego, zdaniem strony skarżącej brak jest podstaw do jej następczego uchylania. Nadto zdaniem skarżącej, organ nie dostrzega różnić pomiędzy problematyką prawa budowlanego a problematyką prawa cywilnego w części dotyczącej własności. Przyjęcie błędnego założenia, że interes prawny wynika z cywilistycznych stosunków własnościowych, w skrajnych wypadkach mogłoby prowadzić do następstw w postępowaniu administracyjnym, sprowadzających się do tego, iż jeden ze współwłaścicieli (w tym przypadku J. M.) bez racjonalnego uzasadnienia blokowałby możliwość przeprowadzenia inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – lit.c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd zważył, że organ drugiej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] [...] z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. P. pozwolenia na budowę w zakresie dobudowy tarasu, a kwestionowanym rozstrzygnięciem Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu decyzji pierwszo instancyjnej w całości i o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] nr [...] oraz o odmowie udzielenia pozwolenia na dobudowę tarasu do istniejącego budynku mieszkalnego przy mieszkaniu nr 2 w A. na ul. A 9, działka nr 71/40. Tym samym całkowicie niezasadny jest zasadniczy zarzut skargi, dotyczący rażącego naruszenie art. 155 k.p.a., jako że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, a tym samym nie mogło dojść do jego naruszenia, a tym bardziej naruszenia rażącego. Tym samym całkowicie chybione są argumenty dotyczące pominięcia przez organ okoliczności dotyczących przesłanek w przepisie tym wymienionych, a w szczególności braku zgody strony na zmianę decyzji, interesu społecznego, czy słusznego interesu strony. Nie miał również zastosowania w sprawie drugi przywołany w ramach zarzutu skargi jako naruszony przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem kompetencje w zakresie tego przepisu należą, w myśl art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, nie zaś do organu architektoniczno-budowlanego właściwego w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że w procedurze administracyjnej występują niekonkurencyjne tryby nadzwyczajne, służące weryfikacji decyzji ostatecznych. Tym bardziej więc, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że nastąpiło jakiekolwiek "praworządne zalegalizowane" ostatecznej decyzji z dnia [...] Nr [...] na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. sygn. akt [...]. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w ramach postępowania wznowieniowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Przypomnieć należy, wobec stanowiska prezentowanego w skardze, że przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określone zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 i art. 145a § 1 k.p.a., zaś tryb postępowania uregulowany został przepisami art. 146 -152 k.p.a. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje jednak tylko na żądanie strony. Takie żądanie zostało w przedmiotowej sprawie przez J. M. zgłoszone i pozytywnie zweryfikowane przez organ, co dokumentują akta sprawy, i zainicjowało wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Dopiero takie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Takie też postanowienie (z dnia z dnia [...]) w przedmiotowej sprawie wydano, co umożliwiło prowadzenie dalszego postępowania i doprowadziło do prawidłowego i pozytywnego ustalenia spełnienia powołanej ustawowej przesłanki wznowienia tj. czy podmiot wnoszący podanie, a więc J. M., ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Wbrew argumentom skargi, organ prawidłowo uznał, że przedmiotowe roboty realizowane na działce nr 71/40 dotyczą interesu prawnego wnioskodawcy z racji prawa współużytkowania wieczystego gruntu i wobec tego zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. J. M., jako współwłaściciel dysponujący na dzień wydania pozwolenia prawem odrębnej własności do lokalu nr 6 w budynku przy ul. A 9 i współużytkownik wieczysty gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek i terenu realizacji inwestycji (co jest niesporne), winien być stroną przedmiotowego postępowania o pozwolenie na budowę tarasu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Za prawidłowe uznać należy również stanowisko organu co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), a więc ustalenie braku po stronie inwestorki prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czyli niezbędnego elementu dla wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Należy przy tym przypomnieć, że po wznowieniu postępowania organ rozstrzyga w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i konsekwentnego stanowiska J. M., właściciela lokalu nr 6 w budynku przy ul. A 9 i współwłaściciela części wspólnych budynku oraz współużytkownika wieczystego gruntu, stanowiącego działkę nr 71/40 (terenu inwestycji), prezentowanego we wznowionym postępowaniu wynika, że nie wyrażał i nie wyraża on zgody na realizację inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ta okoliczność, jak słusznie uznał organ, ma zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie, natomiast motywy takiego stanowiska są, wbrew wywodom skargi, obojętne dla rozstrzygnięcia. Słusznie organ przy tym wywiódł, że zgoda wyrażona w przez spółdzielnię mieszkaniową na budowę przez inwestorkę tarasu, w formie i zakresie jak w przedmiotowej sprawie, nie spełnia warunku dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd w pełni aprobuje, prezentowany przez organ, a utrwalony w orzecznictwie pogląd, że spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r., poz. 1222) zarząd nieruchomością wspólną, jest upoważniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego jedynie w ramach czynności nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu ( por. uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012r. sygn. akt II OPS 2/12, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie wyrażenie zgody na prowadzenie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie przekracza zwykły zarząd, stad też wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a w braku takiej zgody zastosowanie znajduje tryb przewidziany w art. 199 k.c. Tym samym, skoro organ rozstrzygając o istocie sprawy, w myśl art. art. 149 § 2 k.p.a. ustalił, że inwestorka nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wobec ujawnionego braku zgody wszystkich współwłaścicieli na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd, to brak jest przesłanki z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego do wydania decyzji pozytywnej, co uzasadnia odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazane ustalenia organu, znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, dają podstawę do stwierdzenia, że Wojewoda prawidłowo wydał decyzję w oparciu o art. 138 § 1 ust. 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle powyższego zarzuty skargi są całkowicie chybione lub niezasadne i jako takie nie mogą odnieść zamierzonego skutku, jako że nie mają istotnego znaczenia z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia. Tym samym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. A. P.