II SA/Wa 1785/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę. Decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576, dalej jako "ustawa o broni i amunicji"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] cofającą J. S. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ pierwszej instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich wskutek zakwalifikowania go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podstawą zaliczenia go do tej grupy osób było skazanie skarżącego przez Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (dalej jako "Kk."), tj. umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Skarżący w ustawowym terminie złożył odwołanie od decyzji cofającej mu pozwolenie na broń do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie do czynu ww. mającego miejsce przed obowiązywaniem przedmiotowego przepisu oraz powoływanie się na jego skazanie, pomimo że w momencie popełnienia czynu i wydania wyroku skazującego wskazany przepis nie obowiązywał. Wskazał również, że w stosunku do niego organ I instancji prowadził i nie zakończył postępowania, a więc powinien stosować przepisy wówczas obowiązujące a nie obecne. Następie organ podał, że nie prowadził w przeszłości postępowania w sprawie cofnięcia J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. organ w związku z uzyskaniem informacji, iż przeciwko ww. prowadzone jest postępowanie przygotowawcze, którego okoliczności wskazują na naruszenie przepisów prawnych przez posiadacza broni znajdującego się w stanie nietrzeźwości, korzystając ze swoich uprawnień określonych w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zobowiązał go do poddania się w wyznaczonym terminie badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia organowi orzeczeń. J. S. przedstawił korzystne orzeczenia i organ na tym poprzestał i wszczął postępowanie Postępowanie w tym przedmiocie wszczął z urzędu dopiero po uzyskaniu informacji, iż J. S. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], za popełnienie przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. z art. 178a § 1 Kk. O wszczęciu postępowania strona została poinformowana pismem z dnia [...] marca 2013 r. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawę prawną decyzji cofającej stronie pozwolenie na broń palną myśliwską stanowi – tak jak to prawidłowo wskazał organ pierwszej instancji – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie może posiadać osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zgodnie zatem z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Nie budzi więc wątpliwości, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Dlatego żadne inne dowody, choćby pozytywne dla posiadacza broni, jak np. opinia z koła łowieckiego "[...]", w którym pełni funkcję łowczego Koła, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Następnie organ stwierdził, że bezspornym jest, iż czyn z art. 178a § 1 Kk. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je, sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Popełniając przestępstwo, stworzył tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet zaś jednorazowe popełnienie takiego przestępstwa obliguje właściwe organy do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują bowiem przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. W ocenie organu również argumenty skarżącego, że cofnięcie pozwolenia na broń jest dla niego dodatkową karą nie mogą mieć wpływu na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Cofnięcie stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest bowiem karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnym skutkiem ustalenia, że skazano ją za przestępstwo umyślne. W takich przypadkach – o ile popełnione przestępstwo ma charakter umyślny – organ Policji nie jest zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia. O sposobie tego rozstrzygnięcia przesądził bowiem sam ustawodawca w treści przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że dokonana przez skarżącego w odwołaniu interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i zacytowane wyroki sądów administracyjnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń zostało wszczęte już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.), co oznacza, że jego sprawa może być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o borni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a nie odniesienie się przez organ do pełnego brzemienia i wykładni ww. przepisów, a co za tym idzie – niepoczynienie przez organ pierwszej instancji ustaleń w zakresie wypełniania lub nie przez skarżącego i przesłanek określonych w ww. przepisach, 2. obrazę art. 42 Konstytucji RP, gdyż orzeczono karę w oparciu o przepis, który nie istniał w dacie popełnienia przestępstwa, 3. nieuwzględnienie okoliczności, że przeciwko skarżącemu już toczyło się postępowanie w tej sprawie, które nie zostało zakończone. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż czynu dopuścił się [...] listopada 2010 r., nie może zatem ponosić negatywnych konsekwencji zmienionego prawa już po popełnieniu przestępstwa i po prawomocnym skazaniu. W momencie popełnienia czynu nie mógł wiedzieć, że obligatoryjnie zostanie mu cofnięte pozwolenie na broń palną myśliwską, ponieważ taki przepis wówczas nie istniał. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, w całości podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a – jak wspomniano wyżej – ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r., cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa. Przede wszystkim, Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu; – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 178 a § 1 K.k., tj. umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, tak więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Dlatego też żadne inne dowody, na które powołuje się skarżący, choćby dla niego pozytywne, jak np. opinia z koła łowieckiego nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Bezspornym jest bowiem, że czyn z art. 178a § 1 Kk. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je, sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Słusznie zatem stwierdza organ Policji, że skarżący stworzył tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet zaś jednorazowe popełnienie takiego przestępstwa obliguje właściwe organy do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują natomiast bowiem przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. Trafnie organ odwoławczy zauważył, że dokonana przez skarżącego w odwołaniu interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i zacytowane wyroki sądów administracyjnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń zostało wszczęte już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Powyższe oznacza, że sprawa skarżącego może być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Tymczasem przywołane przez skarżącego wyroki odnoszą się do spraw rozstrzyganych na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. i odnoszącym się do uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a zatem przesłanki odmiennej. . Zdaniem Sądu, powyższa ocena dokonana przez organ Policji jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Rozstrzygając w niniejszej sprawie, organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Na marginesie niniejszej sprawy zauważyć tylko można, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 Kk. mogą być – i nierzadko są – wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniej niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia, polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób lub nawet na ich śmierci. Zauważyć zaś należy, że broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Na zakończenie podkreślić należy, że z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby przeciwko skarżącemu zostało wcześniej wszczęte pod poprzednio obowiązującymi przepisami postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, które nie zostało zakończone. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.