II SAB/Kr 178/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi U.W. na bezczynność Wojewody postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącej U.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sadowego. Jak wynika z treści skargi złożonej w dniu 2 lipca 2013r. przez U.W. , skarży ona bezczynność Wojewody , polegającą w jej ocenie na niepotwierdzeniu przez Wojewodę w drodze decyzji prawa do rekompensaty J.H. , w imieniu którego występowała, z tytułu pozostawienia przez M.H. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Z akt kontrolowanego postępowania wynika, iż skarżąca U.W. de facto nie zwracała się do organu o potwierdzenia w drodze decyzji prawa do rekompensaty dla J.H. . Pismem z dnia 2 sierpnia 2010r. zwróciła się do skarżonego organu natomiast z zapytaniem, w jaki sposób ma podjąć w imieniu brata J.H. , przebywającego w USA, należną mu z decyzji kwotę pieniężną przyznaną jako rekompensata za mienie pozostawione na wschodzie, załączając kopię paszportu, nr rachunku bankowego i pełnomocnictwo do pobrania tych środków. Następnie pismem z dnia 21 września 2010r. U.W. ponownie zwróciła się o informację w sprawie tych środków, co powtórzyła pismem z dnia 5 grudnia 2012r. Pismem z dnia 17 stycznia 2011r. skarżony organ poinformował U.W , że prawo do rekompensaty przysługuje określonym osobom, zgodnie z treścią znanej skarżącej decyzji Wojewody z dnia 4 grudnia 2009r. nr [...], natomiast pełnomocnictwo skarżącej obejmuje jedynie umocowanie do wypłaty środków w imieniu J.H. , a nie występowanie w postępowaniu dotyczącym prawa do rekompensaty. Powyższe organ potwierdził jeszcze raz w odpowiedzi na kolejne pismo skarżącej. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei pkt 1-4a w/w przepisu wskazują jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. Z przytoczonych wyżej przepisów p.p.s.a. wynika, że nie w każdej sytuacji, w której podmiot skarżący jest niezadowolony z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. W ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a, a dopiero po spełnienia tego warunku dopuszczalne jest zaskarżenie bezczynności organu. Jak wskazano wyżej, skarżąca ubiegała się o ustalenie sposobu w jaki podjąć ma w imieniu brata J.H. przebywającego w USA, należną mu kwotę pieniężną przyznaną jako rekompensata za mienie pozostawione na wschodzie. W zakresie tego wniosku żaden przepis prawa administracyjnego nie wymaga wydania rozstrzygnięcia, które mieści się w kategorii orzeczeń wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a i § 3 p.p.s.a., a tym samym nie można uznać, aby Wojewoda udzielając skarżącej odpowiedzi na jej pisma występował w roli władczej organu administracji publicznej, tj. rozstrzygał w trybie administracyjnoprawnym. Mając powyższe na uwadze skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..