II SA/Wa 1001/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia R. L. prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. R. L. jest emerytem policyjnym od dnia [...] czerwca 1989 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Komendant Powiatowy Policji w J. przyznał zainteresowanemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, który R. L. pobierał do 2005 r. Z dniem 1 stycznia 2006 r. weszły w życie przepisy nowelizujące rozporządzenie wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), które uchyliły postanowienia § 8, pozbawiając tym samym uprawnień do tego równoważnika osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. W dniu [...] lipca 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w J. na podstawie art. 163 K.p.a. wydał decyzją nr [...], którą cofnął R. L. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznane decyzją Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. R. L. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] KPP w J. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3 K.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia KPP w J. W dniu [...] listopada 2012 r. R. L. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższej decyzji a w dniu [...] listopada 2012 r. złożył wniosek o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. R. L. wskazał, że rezygnuje z trybu odwoławczego i wnosi o rozpatrzenie decyzji nr [...] w trybie nadzwyczajnym w oparciu o przepisy art. 156 K.p.a. W dniu [...] stycznia 2013 r. Komendant Główny Policji wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Następnie w wyniku rozpatrzenia przesłanek niezbędnych do stwierdzenia nieważności, a szczegółowo wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Komendant Główny Policji wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Od powyższej decyzji R. L. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgadzając sie ze wskazanym w niej rozstrzygnięciem. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu podał, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, zatem zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] konieczne jest, aby była dotknięta w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. R. L. składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, nie wskazał jakimi wadami przedmiotowa decyzja jest obarczona. Badając z urzędu, czy zaskarżona decyzja jest dotknięta chociażby jedną z wad skreślonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ ich nie stwierdził i orzekł, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z żądaniem stwierdzenia jej nieważności oraz wskazał, iż nie zgadza się ze stanem fatkycznym i prawnym zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację faktyczną i prawną. W pismach procesowych skierowanych do Sądu z dnia [...] czerwca 2013 r., [...] sierpnia 2013 r., [...] września 2013 r. skarżący zwrócił się o niepodzielenie stanowiska organu zajętego w sprawie. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. i § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana w świetle powyższych reguł nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest wydana w trybie nadzorczym ostateczna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym nie można badać w identyczny sposób, jak to ma miejsce w przypadku kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym. Tryb, w którym wydano zaskarżoną decyzję, determinuje bowiem zakres jej sądowej kontroli. Sąd dokonujący kontroli decyzji wydanej w trybie nadzorczym obowiązany jest uwzględnić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innego rozstrzygnięcia nie może polegać na prostej weryfikacji oceny dokonanej przez organ w tamtym pierwszym postępowaniu nadzorczym. Przedmiotem kontroli pod względem przesłanek nieważności nie jest bowiem ponownie decyzja wydana w trybie zwykłym, która była przedmiotem kontroli w pierwszym postępowaniu nadzorczym, ale decyzja wydana w wyniku tej kontroli i jej ewentualne wady skutkujące nieważnością. W ocenie Sądu Komendant Główny Policji prawidłowo uznał, że nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Organ prawidłowo wskazał, iż zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ zbadał z urzędu, czy zaskarżona decyzja jest dotknięta chociażby jedyną z wad wymienionych w powołanym art. 156 § 1 K.p.a. i wykazał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nie jest obarczona takimi wadami. Z tych względów zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.