II OSK 849/14

Dnia 10 kwietnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1967/13 o odrzuceniu skargi S. D. na działanie Naczelnej Rady Lekarskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt VII SA/Wa 1967/13 z dnia 3 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. D. na działanie Naczelnej Rady Lekarskiej. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. D. na działalność Naczelnej Izby Lekarskiej i Okręgowej Izby Lekarskiej. Skarżący w skardze kwestionował działalność ww. organów. Wskazał, że domaga się uzyskania prawa do zawodu na Polskę i rekompensaty finansowej za poświadczenie nieprawdy. W pismach uzupełniających skargę z dnia 8 października 2013 r. oraz z dnia 21 października 2013 r. skarżący podtrzymał żądania zawarte w skardze. Nadto, domagał się wyłączenia Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie z postępowania. Wskazał, że ww. organ wprowadza Sąd w błąd i działa na szkodę mieszkańców Warszawy i niekorzyść skarżącego. Skarżący dodał, że organ nie respektuje prawa europejskiego i krajowego. W odpowiedzi na skargę Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu przedstawił relację z postępowania w sprawie S. D. w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu ze względu na stan zdrowia. Wyszczególnił wydawane uchwały oraz wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r. Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że treść wniesionej przez S. D. do Sądu skargi oraz pism uzupełniających skargę wskazuje, iż nie dotyczy ona spraw wyszczególnionych w przepisie art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Zdaniem tegoż Sądu z pism skarżącego nie wynika, że skarży konkretną uchwałę organu, bądź też jego bezczynność i stąd uznano, że wniesienie skargi w sprawie niniejszej było niedopuszczalne. W skardze kasacyjnej pełnomocnika S. D. zaskarżono w całości ww. postanowienie i na podstawie art. 176 w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. oraz art. 3 § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie pozwalającego na należytą kontrolę kasacyjną, w wyniku nieustosunkowania się WSA w Warszawie do zarzutów zgłoszonych w skardze oraz pism uzupełniających skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że Sąd odwoławczy, na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie dokonuje na nowo kontroli legalności decyzji, lecz bada naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji i tylko w takim zakresie jak zarzuca to skarga kasacyjna. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie wystąpiły w tej sprawie. W takiej sytuacji Sąd odwoławczy ocenia tylko zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Kognicja sądów administracyjnych może być kreowana także przez przepisy szczególne, co znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, z pism skarżącego nie wynika, że skarży on konkretną uchwałę organu, bądź tez jego bezczynność, a skoro skarga nie dotyczy spraw wyszczególnionych w powołanym wyżej przepisie art. 3 P.p.s.a., to zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał ją za niedopuszczalną. Nie można zgodzić się z zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej, a dotyczącymi sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, niepozwalającego na należytą kontrolę kasacyjną, w wyniku nie ustosunkowania się WSA w Warszawie do zarzutów zgłoszonych w skardze oraz pism uzupełniających skargę. W sprawie tej bowiem Sąd pierwszej instancji nie oceniał sytuacji strony pod kątem przesłanek merytorycznych. Skarżone postanowienie dotyczy bowiem jedynie kwestii formalnych. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.