VII SA/Wa 1552/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej usytuowania łazienki w lokalu nr [...] w budynku zespołu mieszkaniowego przy ul. [...] w [...], nakazał M. C. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w ww. budynku mieszkalnym wielorodzinnym, poprzez wykonanie robót budowlanych wskazanych w ocenie poziomu hałasu oraz izolacyjności akustycznej przegród wewnętrznych pomiędzy lokalami [...] i [...] w przedmiotowym budynku, sporządzonej w czerwcu 2011r. przez Instytut Techniki Budowlanej, w następującym zakresie: 1. zmienioną samowolnie lokalizację instalacji wodno-kanalizacyjnej zamontowanej na ścianie międzymieszkaniowej przenieść na przegrody nie będące przegrodą międzymieszkaniową w lokalu nr [...]; 2. zastosować niezbędną ochrony przeciwdźwiękową i przeciwdrganiową, szczególnie w miejscu montażu baterii umywalki oraz wanny; 3. sprawdzić izolacyjność akustyczną przegrody po usunięciu wszystkich wprowadzonych zmian w jej konstrukcji. Jednocześnie organ ustalił termin wykonania robót na 6 miesięcy. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i przekazał sprawę dotyczącą usytuowania łazienki w lokalu nr [...] w ww. budynku do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W powyższej decyzji organ II instancji wskazał na konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie normy prawnej wyrażonej w art. 66 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy - Prawo budowlane. W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że w ścianie łazienki lokalu nr [...] będącej przegrodą między lokalami nr [...] i [...] w przedmiotowym budynku mieszkalnym wykonano instalację wodno-kanalizacyjną, której przebieg nie był przewidziany w projekcie budowlanym zamiennym przedłożonym przy wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. W dniu [...] października 2011 r. D. S. przedłożyła do akt sprawy badanie i ocenę poziomu hałasu oraz izolacyjności akustycznej przegród wewnętrznych pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w ww. budynku z czerwca 2011 r. Z powyższej oceny wynika, że poziomy dźwięku A zarejestrowane w lokalu nr [...] od instalacji wodno-kanalizacyjnej zamontowanej w lokalu nr [...] przekraczają wartości dopuszczalne określone w normie [...], a ściana między łazienką lokalu [...] i salonem lokalu [...] nie spełnia wymagań normy [...]. Wobec powyższego organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie wynika, że ww. instalacja wodno-kanalizacyjna nie spełnia wymagań określonych w § 326 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie zachowania wartości dopuszczalnych poziomu hałasu drgań określonych w Polskich Normach. Przedłożona ocena poziomu hałasu oraz izolacyjności akustycznej przegród pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w ww. budynku z czerwca 2011 r. wskazuje, że ze względu na przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomów dźwięku oraz ze względu na niedostateczną izolacyjność akustyczną przegrody dzielącej łazienkę lokalu nr [...] i salon lokalu nr [...] należy dokonać zmiany lokalizacji instalacji wodno-kanalizacyjnej zamontowanej na ścianie między mieszkaniowej poprzez przeniesienie jej na przegrody nie będące przegrodą między mieszkaniową, należy również zastosować niezbędną ochronę przeciwdźwiękową i przeciw drganiową, szczególnie w miejscu montażu baterii umywalki oraz wanny, a także należy dokonać sprawdzenia izolacyjności akustycznej przegrody po usunięciu wszystkich wprowadzonych zmian w jej konstrukcji. W związku z powyższym w celu utrzymania we właściwym stanie technicznym ww. budynku niezbędnym jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych w lokalu nr [...] wskazanych w sentencji niniejszej decyzji. Roboty budowlane winny być wykonane w wyodrębnionym lokalu mieszkalnym pomimo tego, że instalacja wodno-kanalizacyjna znajdująca się w przegrodzie budowlanej oddzielającej lokale mieszkalne nr [...] i [...] została wykonana przez inwestora przedmiotowego budynku. Wobec czego organ stwierdził, że M. C. nabywając lokal mieszkalny nr [...] przejął prawa i obowiązki z nim związane. Z tych względów organ powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, korzystając z uprawnień wynikających z art. 66 ustawy Prawo budowlane wydał nakaz nakazał usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Odwołanie od ww. decyzji złożył M.C.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1404/10, który jest wiążący dla organów nadzoru budowlanego stwierdził, iż niesporne w niniejszej sprawie jest, że roboty budowlane polegające na montażu instalacji wodno-kanalizacyjnej na ścianie pomiędzy lokalami mieszkalnymi [...] i [...] znajdującymi się w ww. budynku mieszkalnym zostały wykonane w sposób odbiegający od warunków pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Jednocześnie WSA wskazał, iż konieczne jest ustalenie, która dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy odpowiada faktycznym odstępstwom dokonanym przez inwestora. Mając na uwadze powyższe, PINB dla [...] ustalił, że do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dla inwestora [...] Sp. z o.o. w [...] zostały dołączone rysunki techniczne stanowiące "[...]" z sierpnia 2007 r., sporządzone przez Biuro Projektów [...] Natomiast faktyczna lokalizacja instalacji wodno-kanalizacyjnej w lokalu nr [...], uwidoczniona na rysunku technicznym przedłożonym M. C. różni się od rozwiązania przewidzianego w powołanym wyżej "Projekcie zamiennym". Tym samym organ uznał za chybione twierdzenie skarżącego, jakoby montaż przedmiotowej instalacji wodno-kanalizacyjnej został usankcjonowany decyzją PINB dla [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Odnosząc się do kwestionowania przez M. C. wyników oceny poziomu hałasu oraz izolacyjności akustycznej przegród wewnętrznych pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w przedmiotowym budynku, sporządzonej w czerwcu 2011 r. przez Instytut Techniki Budowlanej, organ wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do podważania wiarygodności tejże oceny. Sporządzający posiadają bowiem wszelkie kompetencje i wiedzę specjalistyczną w tym zakresie oraz ponoszą odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową za wykonane przez siebie opinie bądź ekspertyzy. Ponadto skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do odmiennych niż wskazane w ww. ocenie wniosków, związanych z poziomem hałasu i izolacyjnością akustyczną przegród wewnętrznych pomiędzy lokalami nr [...] i [...]. Zgodnie natomiast z oceną sporządzoną przez Instytut Techniki Budowlanej, ściana pomiędzy lokalami mieszkalnymi [...] i [...] znajdującymi się w omawianym budynku nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisie § 326 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zachowania wartości dopuszczalnych poziomu hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych określonych w Polskich Normach. W ocenie [...] WINB powyższe uchybienia spowodowały, że obiekt użytkowany jest w sposób zagrażający zdrowiu, co z kolei wypełnia dyspozycję przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ II instancji wyjaśnił że przepis art. 66 Prawa budowlanego nie wyklucza nakazania wykonania określonych czynności również w lokalu położonym w obiekcie budowlanym w sytuacji, gdy użytkowany w sposób zagrażający zdrowiu ludzi lokal oddziałuje na cały obiekt budowlany, a nakazane czynności mają na celu utrzymanie w należytym stanie całego obiektu. Organ w tej kwestii powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2012r., sygn. akt: II SA/Kr 1697/11. Dodał, że M. C. nabywając lokal nr [...] przejął prawa i obowiązki z nim związane, co jest zgodne z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego zgodnie z którą następcy prawni inwestorów, uzyskując prawo własności nieruchomości, weszli w prawa i obowiązki wiążące się z tą nieruchomością, do nich zatem powinny być kierowane wszelkie rozstrzygnięcia. W nawiązaniu do powyższego, organ wskazał, że powoływanie się przez M. C. w powołanym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące przepisów art. 43 i 46 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. jest całkowicie bezzasadne. W sprawie zastosowanie znajdują bowiem przepisy obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z tych względów organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] marca 2013 r. Skargę do sadu administracyjnego na ww. rozstrzygnięcie wniósł M. C. reprezentowany przez adw. M. J.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie poprzez: a. przyjęcie, że w ścianie łazienki lokalu [...], będącej przegrodą między lokalami nr [...] i [...], wykonano instalację wodno - kanalizacyjną której przebieg nie był przewidziany w projekcie budowlanym zamiennym przedłożonym przy wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, podczas gdy z wniosku o pozwolenie na użytkowanie wraz z załącznikami w postaci rysunków technicznych z sierpnia 2007 r. sporządzonych przez Biuro Projektów [...]. w [...] wyraźnie wynika, że przebieg instalacji wodno - kanalizacyjnej został przewidziany w ścianie międzylokalowej, b. pominięcie istotnych okoliczności i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie w jakim Organ odmówił wiarygodności następującym dokumentom: projektowi zamiennemu - instalacje WOD-KAN; decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie dla inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zgodnie z ww. wnioskiem; oświadczeniu [...] kierownika projektu budowlanego wskazującego na aranżację lokalu numer [...] zgodnie z aktualnym stanem faktycznym, potwierdzającego, że do zmiany usytuowana łazienki doszło w trakcie realizacji zespołu mieszkaniowego; wycenie robót dodatkowych z dnia [...] czerwca 2007 r.; dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. w postaci zdjęcia wykonanego dnia[...] grudnia 2007 r., które potwierdza przebieg instalacji na dzień wykonania fotografii; protokołowi oględzin obiektu budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] potwierdzającemu, że usytuowanie łazienki oraz instalacji w lokalu nr [...] jest zgodne z rysunkami zamiennymi, c. oparcie rozstrzygnięcia w całości na opinii Instytutu Techniki Budowlanej z czerwca 2011 r. poprzez przyjęcie, że instalacja wodno - kanalizacyjna nie spełnia wymagań określonych w § 326 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zachowania wartości dopuszczalnych poziomu hałasu drgań określonych w Polskich Normach, podczas gdy opinia sporządzona została na potrzeby innego, aniżeli przedmiotowe, postępowania cywilnego toczącego s ę przed Sądem Okręgowym w [...], a Skarżący zgłosił do niej szereg zastrzeżeń, 2. naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie mimo braku podstaw, 3. naruszenie art. 8 i 11 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń skarżącego, które uważał za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, wyrażonych w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. oraz w wyjaśnieniach w sprawie złożonych dnia [...] lutego 2013 r., 4. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe i niewystarczające uzasadnienie decyzji. Wobec wskazanych powyżej naruszeń wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zw. p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była legalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. mocą której organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] marca 2013 r., nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie wskazanych w niej robót budowlanych. Materialno-prawną podstawę wydania decyzji przez organ I instancji stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. To znaczy, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 Prawa budowlanego – to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazać też należy, że przepis ten dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. Na wstępie należy wskazać, że sprawa robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] była przedmiotem analizy organów administracji jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z uwagi na okoliczność przekroczenia norm hałasu i co za tym idzie niespełnieniu norm zawartych w przepisie § 326 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie powinien być zastosowany przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż lokal ten jest użytkowany w sposób zagrażający zdrowiu. Usunięcie nieprawidłowości powinno nastąpić na podstawie ww. przepisu. Decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] zatem stosując się do wytycznych zawartych w tym orzeczeniu wydał rozstrzygnięcie w oparciu o ww. przepis. Organy administracji ustaliły, że do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dla inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w [...] zostały dołączone rysunki techniczne, stanowiące "[...]", z sierpnia 2007 r., sporządzone przez Biuro Projektów [...] Natomiast faktyczna lokalizacja instalacji wodno-kanalizacyjnej w lokalu nr [...], różni się od rozwiązania przewidzianego w powołanych wyżej rysunkach technicznych, stanowiących "[...]". Zdaniem Sądu, powyżej przytoczony przepis został prawidłowo w sprawie powołany jako podstawa materialnoprawna. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że w budynku zespołu mieszkaniowego przy ul. [...] w [...] w ścianie łazienki lokalu nr [...] będącej przegrodą między lokalami nr [...] i [...], wykonano roboty budowlane polegające na montażu instalacji wodno-kanalizacyjnej w sposób odbiegający od warunków pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Stan taki wynika z porównania zapisów "[...]" z sierpnia 2007 r. z rysunkami dołączonymi do protokołu ustnie złożonych wyjaśnień z [...] października 2011 r. przez D. S. w postaci dokumentu (kopia) rysunku złożonego przez M. C. do postępowania sądowego – "[...]" z których wynika, że [...] listopada 2007 r. naniesiono poprawkę do projektu powodującą przeniesienie umywalki, a co za tym idzie i rur doprowadzających do niej wodę, na ścianę graniczną z lokalem nr [...]. Zatem taki przebieg instalacji wodno-kanalizacyjnej, nie był przewidziany w tym miejscu w projekcie budowlanym zamiennym przedłożonym przy wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Dalej wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się badanie i ocena poziomu hałasu oraz izolacyjności akustycznej przegród wewnętrznych pomiędzy lokalami nr [...] i [...] w ww. budynku z czerwca 2011 r. sporządzona przez dr inż. E. N. z Instytutu Techniki Budowlanej i zweryfikowana przez dra. hab. inż. B. S.. Z oceny tej wynika, że poziomy dźwięku A zarejestrowane w lokalu nr [...] od instalacji wodno-kanalizacyjnej zamontowanej w lokalu nr [...] przekraczają wartości dopuszczalne określone w normie [...], a ściana między łazienką lokalu [...] i salonem lokalu [...] nie spełnia wymagań normy [...]. Zasadnie zatem organy administracji przyjęły, że ww. instalacja wodno-kanalizacyjna nie spełnia wymagań określonych w § 326 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zachowania wartości dopuszczalnych poziomu hałasu drgań określonych w Polskich Normach. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest zgodne z prawem. Zgodnie zatem z tym przepisem nie ma znaczenia, że omawiana opinia została sporządzona na potrzeby innego postępowania. Stanowi ona dowód w sprawie, gdyż wnosi, oparte na fachowej wiedzy, istotne w sprawie okoliczności służące do wyjaśnienia sprawy. Z akt sprawy wynika także, że projektant budynku nie wyrażał zgody na dokonanie takiego odstępstwa z uwagi na technologię w jakiej zbudowano budynek. Projekt w ogóle nie przewidywał by łazienki, właśnie ze względów akustycznych, przylegały do pomieszczeń mieszkalnych. W miejscu gdzie w lokalu nr [...] znajduje się łazienka pierwotnie przewidziano garderobę. W ścianie granicznej nie powinno być żadnych rur w nią wkutych ze względów akustycznych. Przekroczenie norm hałasu, które przenoszą się za pomocą powietrza oraz wibracji (drgań) przedmiotów, stwarza stan powodujący zagrożenie dla zdrowia mieszkańców tego obiektu i osób w nim przebywających. To zaś wypełnia dyspozycję cytowanej powyżej normy prawnej i stanowi o konieczności jej zastosowania. W tym też zakresie Sąd nie stwierdził wadliwego działania organów w sprawie, w tym organu odwoławczego. Sąd nie podzielił w konsekwencji zarzutów skargi odnoszących się do tych kwestii. Z uwagi na związany charakter decyzji podejmowanych na podstawie ww. przepisu organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie zatem należy uznać za zasadne i zgodne z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w świetle powołanych wyżej okoliczności są one niezasadne. Zdaniem Sądu materiał zebrany w sprawie bez wątpliwości wskazuje, że w sprawie doszło do wykonania instalacji wodno-kanalizacyjnej, której przebieg nie był przewidziany w projekcie budowlanym zamiennym przedłożonym przy wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Materiał w sprawie został zebrany w sposób pozwalający na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego tym samym nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. art. 80 K.p.a. Uzasadnienia rozstrzygnięć organów administracji wskazują na okoliczności, które zostały uznane za udowodnione i dowody, na których organy oparły się przy wydawaniu decyzji co wskazuje że nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.