I SA/Wa 2198/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. Z., B. T., E. J. i D. J. o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 138/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1.500 (jeden tysiąc pięćset) złotych, płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących E. Z., B. T., E. J. i D. J solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. J. i M. P. na bezczynność Prezydenta W., wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 138/12, zobowiązał Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku A. J. i M. P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] (ob. [...]), pochodzącą z "[...]", w części obejmującej obecne działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m² – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W dniu 13 września 2012 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. zostały zwrócone do organu. W związku z dalszym nierozpoznawaniem przez organ wniosku odszkodowawczego, E. Z. (jako spadkobierczyni M. P.) oraz E. J., B. T. i D. J. (jako spadkobiercy A. J.) pismem z dnia 15 lipca 2013 r. wezwali organ w trybie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wykonaniu wyroku Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 138/12. Jak wynika z akt sprawy organ nie wydał w sprawie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, wobec czego E. Z., E. J., B. T. i D. J., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego J. K. pismem z dnia 30 lipca 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego m. st. Warszawy z dnia 19 czerwca 2012 r. Prezydent W., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia 5 września 2013 r. pełnomocnik strony został poinformowany, o przyczynach niedotrzymania terminu oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania do dnia 31 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a). Z powołanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Po pierwsze bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 138/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku poprzedników prawnych skarżących z dnia 27 kwietnia 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] (ob. [...]), pochodzącą z "[...]", w części obejmującej obecne działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m² – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Podkreślić należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W przedmiotowej sprawie akta wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. wpłynęły do organu w dniu w 13 września 2012 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem. Wskazać należy również, że w sprawie spełniony został także drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., a dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Skarżący pismem z dnia 15 lipca 2013 r. wezwali bowiem Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. Zważyć należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. sprawy nie załatwił. A wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1500 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd oraz z uwzględnieniem faktu, że Prezydent W. po zwrocie akt sprawy z sądu, nie podjął w sprawie jakichkolwiek działań zmierzających do wykonaniu wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.