II GZ 92/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1284/13 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1284/13, pozostawił bez rozpoznania wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Po wniesieniu skargi, M. K., zarządzeniem z [...] września 2013 r., został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w G. z [...] października 2013 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, stosowanie do art. 252 i 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżący cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 3 grudnia 2013 r. WSA w G. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd uznał, że skoro skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. nie złożył go na urzędowym formularzu PPF, to należało pozostawić go bez rozpoznania. Zażalenie na to postanowienie złożył M. K., wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania o przyznanie prawa pomocy. Skarżący stwierdził, że po przeanalizowaniu sprawy podjął decyzję o cofnięciu wniosku, co uczynił pismem z [...] października 2010 r. Wobec tego Sąd powinien był umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo zastosował ten przepis. Jak zasadnie stwierdził WSA w G., skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wezwaniem z [...] października 2013 r., które odebrał [...] października 2013 r. Następnie M. K. pismem z [...] października 2013 r. cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie uzupełniając jego braków formalnych. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż z uwagi na to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, to nie mógł zostać potraktowany jako wniosek o przyznanie tej pomocy, a w konsekwencji nie nastąpiło wszczęcie postępowania w tej sprawie. W konsekwencji cofnięcie takiego wniosku przez skarżącego nie mogło spowodować umorzenia postępowania, skoro postępowanie takie nie zostało jeszcze wszczęte. Na marginesie należy jedynie stwierdzić, że rozstrzygnięcie Sądu de facto jest zgodne z żądaniem skarżącego – jego wniosek nie został merytorycznie rozstrzygnięty. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.