VI SA/Wa 1828/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] przedłużoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 24 ust. 1a, art. 13 ust. 3a, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27) udzielił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością G. z siedzibą w [...] (dalej jako "Spółka" lub "skarżąca" ) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W załączniku do przedmiotowej decyzji wskazane zostały punkty (lokalizacje) gier na automatach o niskich wygranych. Pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] poinformował Dyrektora Izby Celnej w [...], że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...] przy ul. [...] ww. Spółka nie prowadzi działalności objętej zezwoleniem. Działalność w tym punkcie gier na automatach została zawieszona w dniu 31 stycznia 2010 r. W związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności w w/w punkcie gier na okres powyżej 6 miesięcy, Dyrektor Izby Celnej w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej w/w punktu gier. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w tej sprawie, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] cofnął Spółce zezwolenie udzielone powyższymi decyzjami, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwaną dalej "u.g.h.", do podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stosuje się odpowiednio art. 59 ust. 4 tej ustawy w świetle którego organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W stanie faktycznym sprawy Spółka złożyła zgłoszenie wznowienia działalności w ww. punkcie gier, niemniej jednak złożenie zgłoszenia nastąpiło po upływie ustawowych 6 miesięcy, licząc od dnia dokonania zgłoszenia przez Spółkę zawieszenia tej działalności w ww. punkcie gier na automatach, co nastąpiło z dniem 31 stycznia 2010 r. W odwołaniu od w/w decyzji Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy Spółka zgłosiła chęć i gotowość wznowienia działalności w w/w punkcie, a która to działalność nie została wznowiona z uwagi na przewlekłe prowadzenie weryfikacji punktu przez administrację celną. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że początkowo organ celny podjął stosowne czynności, następnie zaś, zamiast wydać stosowne orzeczenie w sprawie wniosku Spółki organ popadł w bezczynność nie prowadząc w tej sprawie jakichkolwiek działań. Zdaniem Spółki w sprawie tej organ mógł wydać orzeczenie zatwierdzające zmiany akt weryfikacyjnych, orzeczenie odmawiające takiego zatwierdzenia lub orzeczenie wzywające do zapewnienia warunków niezbędnych do przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia, z wyznaczeniem nowej daty realizacji tej czynności. W istocie więc w sprawie wykreowano niekorzystną dla strony sytuację faktyczną, która prowadziła do wydania finalnego, niezasadnego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ocenił, iż to sama spółka stworzyła dla siebie niekorzystną sytuację faktyczną, gdyż zgłoszenie rozpoczęcia/wznowienia działalności zostało złożone po upływie 6 – miesięcznego terminu ustawowego. Ponadto decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. cofająca przedmiotowe zezwolenie została doręczona Spółce w dniu 11 lipca 2012 r., podczas gdy 6 – miesięczny termin określony w art. 59 pkt 4 u.g.h. dawno upłynął, w związku z zawieszeniem wykonywania działalności hazardowej w spornym miejscu prowadzenia gier na automatach z dniem 21 stycznia 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć oraz o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] spółka zarzuciła naruszenie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy spółka zgłosiła chęć i gotowość wznowienia działalności w spornym punkcie, a która to działalność nie została wznowiona z uwagi na przewlekłe prowadzenie weryfikacji punktu przez administrację celną nie zakończone wydaniem jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że skarżąca winna być traktowana tak jakby prowadziła działalność w spornym punkcie gier albowiem zrealizowane zostały wszystkie obciążające spółkę obowiązki związane z wznowieniem działalności gospodarczej. Tym samym w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, nie istniał stan faktyczny uzasadniający twierdzenie o ziszczeniu się przesłanki określonej w art. 59 pkt 4 powyższej ustawy, dlatego też rozstrzygnięcia wydane w sprawie należy uznać za nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego podjęcia. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "p.p.s.a.". W myśl art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznając skargę w danej sprawie nie jest zatem związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją lub innym aktem administracyjnym. W tej sytuacji, dokonując kontroli ich legalności, czyli jej zgodności z prawem, władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. W rozpatrywanej sprawie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie i w oparciu o w/w kryterium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h., zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadki zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną był fakt, że ww. punkcie gier na automatach w [...] przy ul. [...] skarżąca przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie prowadziła działalności, gdyż w następstwie wniosku Spółki nastąpiło zawieszenie tej działalności z dniem 31 stycznia 2010 r. Przedmiot sporu stanowi, czy 6 - miesięczny materialno - prawny termin wskazany w art. 59 pkt 4 u.g.h., miał w przypadku badanej sprawy zastosowanie. W ocenie Sądu powyższy przepis ustawy o grach hazardowych jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do konkluzji, iż zaprzestanie prowadzenia działalności w wymienionym punkcie gry nie było spowodowane siłą wyższą, rozumianą jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nią podmiotu i od niego niezależne. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi dotyczących braku możliwości zastosowania w tym przypadku terminu wskazanego w art. 59 pkt 4 u.g.h., z uwagi na opisane okoliczności sprawy, uznać należy, że są one niezasadne. Skarżąca stawia tezę, że w wyniku opieszałości działania organów administracji celnej w podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiocie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych zaistniała sytuacja prawna stanowiąca samoistne źródło niezasadnych rozstrzygnięć w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier. W ocenie Sądu taka argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca w swoich rozważaniach pomija bowiem zupełnie w pełni obiektywną okoliczność uchybienia w/w 6 – miesięcznemu terminowi na wznowienie działalności w zakresie gier na automatach, która to okoliczność – na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Celnej w [...] w skarżonych decyzjach - ma w realiach rozpatrywanej sprawy priorytetowe znaczenie. Okres załatwiania niniejszej sprawy przez organy administracji celnej nie ma w tej sytuacji znaczenia dla oceny słuszności wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Działania te w szczególności nie stanowiły przekazania akt sprawy organowi wyższej instancji, gdyż w tym okresie czasu organy administracji celnej nie prowadziły postępowania w przedmiocie cofnięcia omawianego zezwolenia, na podstawie dyspozycji art. 59 pkt 4 u.g.h. Należy bowiem mieć przede wszystkim na uwadze, iż zgłoszenie skarżącej rozpoczęcia/wznowienia działalności wpłynęło 27 października 2011 r., a więc z przekroczeniem terminu zawitego wskazanego w w/w przepisie, który mógłby nie znaleźć zastosowania tylko w przypadku wystąpienia siły wyższej, uniemożliwiającej Spółce podjęcie działalności w spornym punkcie gier na automatach. Taka okoliczność nie wystąpiła jednak w przedmiotowej sprawie. Niezasadne jest także stanowisko, jakoby z wykładni gramatycznej art. 59 pkt 4 u.g.h. miało wynikać, że cofnięcie zezwolenia byłoby dopuszczalne tylko wówczas, jeśli stan zaprzestania lub stan niewykonywania działalności trwałby w momencie stosowania tego przepisu przez organy administracji. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przywołany przepis jest w tym zakresie jednoznaczny, iż zaprzestanie lub niewykonywanie działalności musi trwać przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Stwierdzenie takiej okoliczności winno skutkować wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje natomiast to, czy podmiot uprawniony nie wykonywał tej działalności również w dacie orzekania przez organy administracji. Reasumując, wobec uznania, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu skutkującym koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.