VII SA/Wa 1922/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. S. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267), po rozpatrzeniu zażalenia [...]Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo- akcyjna na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013r., Nr [...], znak: [...], wstrzymujące na wniosek E. S. oraz J. L. wykonanie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]maja 2008r" Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z elementami zagospodarowania terenu na działkach nr [...], znajdujących się w obrębie [...]w rejonie ul. [...] w W. - uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2008r" Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższy przepis nakłada na organ nadzorczy obowiązek wstrzymania wykonania decyzji, co do której zachodzi prawdopodobieństwo, że zostanie stwierdzona jej nieważność. Analiza akt sprawy nie wskazuje na prawdopodobieństwo, że jest ona obarczona jakąkolwiek wadą z art. 156 § 1 k.p.a. Wstępna analiza decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2008r., Nr [...], znak: [...] wykazała, że nie narusza ona w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z2006r., Nr 156, 1118 z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożyła E. S.. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. polegające na wadliwym oznaczeniu stron postępowania i skierowanie postanowienia do osób nie będących stroną w sprawie tj. do [...]Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo - akcyjna (taka osoba prawna nie istnieje) i jednocześnie nieskierowanie postanowienia do [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółka komandytowo - akcyjna i na podstawie powyższego zarzutu oraz w oparciu o art 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości. W razie nieuwzględnienia powyższego, zarzuciła naruszenie art. 159 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. przez uznanie, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja z [...] maja 2008 roku nr [...], znak [...] jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie postanowienia, a w szczególności nieprzedstawienie uzasadnienia prawnego dotyczącego braku prawdopodobieństwa istnienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a w obu wyżej wskazanych przypadkach, na podstawie art. 200 p.p.s.a., wniosła o zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Pełnomocnik uczestnika postępowania [...]sp. z o.o. sp. K-A w [...]oświadczył na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r., że skarga jest bezprzedmiotowa i powinna zostać odrzucona, bo wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić do momentu wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności, a ta zapadła w drugiej instancji. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że skarga powinna zostać odrzucona również na tej podstawie, że nie podlega zaskarżeniu do sądu, bowiem odmowa wstrzymania nie jest zaskarżalna - wskazał na art. 159 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.). Sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zapadło z obrazą przepisów prawa, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Art. 124 § 2 k.p.a. stanowi natomiast, że postanowienie powinno zawierać (prócz wymagań wskazanych w art. 124 § 1 k.p.a.) uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Przyjmuje się, że postanowienia wydane na skutek zażalenia (ostateczne postanowienia organu drugiej instancji) powinny zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zarówno z tej przyczyny, że służy na nie skarga do sądu administracyjnego, jak i dlatego, że są to postanowienia wydane przez organ drugiej instancji na skutek zażalenia. Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2013 r. znak [...]należy do ww. kategorii postanowień, zatem należało wskazać jego uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy nie zadośćuczynił jednak obowiązkowi wskazania uzasadnienia prawnego zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu ograniczył się jedynie do przytoczenia treści art. 159 k.p.a. oraz stwierdzenia, że decyzja Prezydenta [...] nie narusza w sposób rażący wskazanych przez organ przepisów prawa. Uchylając postanowienie Wojewody [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał ustawowy obowiązek wykazać, dlaczego ustalenia i oceny Wojewody [...] nie spełniają wymagań określonych w art. 159 § 1 k.p.a., oraz że brak jest przesłanek do zastosowania tego przepisu. Organ odwoławczy w żaden sposób nie podważył argumentacji organu pierwszej instancji, jak również nie wykazał, dlaczego w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z przepisu art. 159 k.p.a. Brak jest zatem zarówno uzasadnienia podważającego ustalenia i oceny Wojewody [...], jak również brak jest uzasadnienia mającego potwierdzać słuszność rozstrzygnięcia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2008 r. Tym samym organ odwoławczy naruszył art. 124 § 2 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie miał na uwadze przedstawione wskazania Sądu. Bezzasadny jest zarzut uczestnika postępowania, że skarga powinna zostać odrzucona. Jak już wspomniano wyżej, na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, albowiem postanowienie to zostało wydane na skutek rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. wstrzymujące wykonanie decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2008 r. Skoro więc na postanowienie organu pierwszej instancji przysługiwało zażalenie, zgodnie z art. 159 § 2 k.p.a., to na postanowienie organu drugiej instancji, zapadłe w wyniku rozpoznania zażalenia, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).