VII SA/Wa 2867/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. (nr [...]), na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zw. p.p.s.a. po uwzględnieniu w całości skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. (nr [...]) uchylającą decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą ww. Spółce pozwolenia na budowę 2 hal dystrybucyjno – magazynowych z modułami biurowo-socjalnymi z pomieszczeniami: stacji transformatorowej i rozdzielni NN wraz z budynkami towarzyszącymi - budynkiem biurowym, wartownią budynkiem w skład którego wchodzą: pompownia, rozdzielnia SN, pom. transformatora, PZO, pom. telekomunikacyjne, wartownia oraz towarzysząca infrastruktura techniczna (zbiorniki pożarowe), stacje redukcji i pomiarowe gazu, przyłącza zew., wew. układ drogowy i parkingowy oraz małe formy architektoniczne, na działkach nr ew. [...] oraz części działek [...], [...] przy ul. [...] i [...] w W. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji - uchylił ww. decyzję i utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2011 r. Organ wskazał, że skargę na decyzję z [...] września 2011 r. złożyła P. Sp. z o.o. Powołał następnie art. 54 § 3 p.p.s.a. i stwierdził, że dokonał uprzednio niewłaściwych ustaleń. Wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji zobowiązany jest sprawdzić, czy spełniono wymogi z art. 35 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że wymagania zawarte w ww. przepisach spełniono. Planowana inwestycja jest zgodna z decyzją z [...] października 2005 r. o warunkach zabudowy, przeniesioną na inwestora decyzją z [...] lutego 2006 r. i decyzją z [...] czerwca 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Wprawdzie w uprzedniej decyzji stwierdzono, że inwestycja narusza ustalenia ww. decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej budynku magazynowego, jednak zgodnie z warunkami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu szerokość elewacji frontowej zróżnicowano, w zależności od funkcji budynku, która wynosi: dla budynków magazynowych ca 90 m, dla biurowego ca 40 m. Termin "ca" oznacza około. Szerokość elewacji nie musi zatem wynosić dokładnie 90m. Nie jest zatem sprzeczna z decyzją o warunkach szerokość elewacji frontowej budynku magazynowego tj. 96m, w której wymiar ten określono ca 90m. Tolerancja wymiarowa wynosi tu bowiem 6,66%, a więc mieści się w powszechnie przyjmowanych (±) granicach circa. Inwestor spełnił wymogi z art. 35 cyt. ustawy dołączając: projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia z art. 20 ust. 1 pkt. 1b ww. ustawy. Uzyskał decyzje zezwalające na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] ([...]) i ul. [...] ([...]), zgodę Transportu Miejskiego na zmianę stałej organizacji przystanku PKP [...] oraz uzgodnienie stałej organizacji ruchu. Z decyzji tych wynika prawo inwestora do dysponowania terenem objętym zgodą na lokalizację i budowę zjazdu, gdyż zgodnie z uchwałą Rady W. Nr [...] z [...] września 2003 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie W. do kategorii dróg gminnych (...) przedmiotowe działki stanowią drogę publiczną. Projekt posiada uzgodnienia rzeczoznawców oraz wymagane art. 20 ust. 4 ww. ustawy oświadczenia projektanta oraz opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu. Załączono też warunki przyłączeń do sieci. Za bezzasadny organ uznał zarzut C. Sp. z o.o., że pozwolenie narusza art. 35 ust. 3 ww. ustawy. Inwestor poinformował bowiem, że działki nr ew. [...], [...] zgodnie z ww. uchwałą stanowią drogę publiczną. WSA w W- wie wyrokiem z 26 lutego 2010 r., VII SA/Wa 2029/09 oddalił skargę C. Sp. z o.o. na ww. uchwałę, a NSA wyrokiem z 18 listopada 2010 r., I OSK 860/10 oddalił skargę kasacyjną. Organ dodał, że zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zarządcą drogi pozostaje Prezydent W.. Natomiast dotychczasowy użytkownik wieczysty traci uprawnienia na rzecz właściciela. Przysługuje mu roszczenie o odszkodowanie. Decyzje z [...] kwietnia 2009r. dają prawo do dysponowania na cele budowlane działkami nr [...] i [...], a zgoda użytkowania wieczystego nie jest wymagana. W odniesieniu do zarzutu dot. nieważności opinii inżyniera ruchu z [...] czerwca 2006r. organ wyjaśnił, że opinię tą przedłużono pismem z 27 marca 2009 r. i była ona ważna w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Jako błędny organ ocenił również zarzut naruszenia art 10 k.p.a. gdyż skarżąca brała udział w całym postępowaniu. W związku z jej pismami organ dwukrotnie zawiesił postępowanie. Wprawdzie po jego podjęciu winien poinformować o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania z materiałem dowodowym, jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż od zawiadomienia o zmianie zakresu wniosku o pozwolenie na budowę nie wpłynęły nowe dowody lub materiały mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z podanych przyczyn organ uchylił własną decyzję z [...] września 2011 r. Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła C. Sp. z o.o. i wnosząc o jego uchylenie podniosła, że wydano je z rażącym naruszeniem: 1. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, pomimo że przekroczono maksymalną dopuszczalną szerokość elewacji frontowej budynków magazynowych, 2. art. 35 ust. 3 ww. ustawy w zw. z art. 110 i 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której inwestor nie wykonał postanowienia z [...] lipca 2009r. i nie złożył zgody użytkownika wieczystego dz. ew. nr [...] oraz [...] w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia; 3. art. 35 ust. 1 pkt 3 poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, w której inwestor nie posiadał kompletu opinii oraz uzgodnień, jako że opinia z [...].06.2006 r. straciła ważność 27 marca 2011r., 4. art. 34 w zw. z art. 35 cyt. ustawy poprzez uznanie, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, podczas gdy regulujące taki dostęp decyzje nr [...] oraz [...] wyeliminowano z obrotu prawnego. Skarżąca podniosła, że w decyzji o warunkach zabudowy z [...].10.2005 r. wskazano, iż "szerokość elewacji frontowej — zróżnicowana, w zależności do funkcji budynku; dla budynków magazynowych ca 90 m, dla budynku biurowego ca 40 m". Pomimo tego, szerokość elewacji frontowej budynków magazynowych wynosi 96 m. Zdaniem skarżącej, organ zinterpretował ww. zapis nie opierając się na przepisach prawa. "Powszechnie przyjmowane granice z przyimka circa" nie zostały zdefiniowane w żadnym obowiązującym akcie prawnym. Są to dowolne i gołosłowne twierdzenia organu. Nie sposób bowiem uznać, dlaczego dopuszczalne jest odstępstwo od powierzchni wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy w wysokości akurat 6,66 %, a nie np 5,66 % lub 7,66 % albo 26,66%. Skarżąca stwierdziła, powołując się na orzecznictwo, że jakakolwiek uznaniowość w pozwoleniu na budowę jest niedopuszczalna. Przekroczenie maksymalnych granic wyznaczonych decyzją o warunkach zawsze stanowi o niezgodności z prawem decyzji. Jeśli zapisy wskazywały "ca 90 m", to ewentualne odstępstwo nie mogło przekraczać 1 m. Szerokość elewacji frontowej mogłaby więc wynosić maks. 90,9 m. Szerokość 96 m rażąco narusza decyzję o warunkach. Nadto organ stwierdził, że inwestor uzyskał decyzję: nr [...] z dnia [...].04.2009 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] ([...]) oraz nr [...] z dnia [...].04.2009 r. na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] ([...]). Natomiast Prezydent W. decyzjami z [...] września 2011 r. uchylił ww. decyzje. Od powyższych decyzji skarżąca złożyła odwołanie wyłącznie w części dot. lokalizacji — budowy zjazdów. W konsekwencji, decyzje te są ostateczne w zakresie uchylającym decyzje z [...] kwietnia 2009 r. W dacie wydania zaskarżonej decyzji inwestycja była więc pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Skarżąca podniosła, powołując art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, że inwestor uzyskał opinię z [...] czerwca 2006r., której ważność przedłużono pismem z 27 marca 2009r. na dwa lata, to jest do 27 marca 2011 r. W chwili wydania decyzji z [...] maja 2011 r. nie posiadał więc ww. opinii. Wojewoda stwierdził natomiast, że wygaśnięcie opinii w trakcie toczącego się postępowania nie ma wpływu na zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe, zdaniem skarżącej, narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Następnie Spółka wskazała, że z art. 35 ust. 3 cyt. ustawy wprost wynika, iż w wypadku gdy inwestor nie usunie nieprawidłowości, organ jest zobowiązany do wydania decyzji odmownej. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo. Postanowieniem z [...] czerwca 2009r. organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia zgody właścicieli działek nr ew. [...] i [...] na korzystanie z m. in. prawa przejścia przejazdu, wykonania dojazdów do inwestycji. Postanowienie to uzupełniono [...] lipca 2009r. poprzez obowiązek uzyskania zgody użytkowników wieczystych w powyższym zakresie, którego inwestor nie wykonał w terminie. Wojewoda nie wziął tej okoliczności pod uwagę, stwierdzając, że uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, czym rażąco naruszył art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W dniu 14 marca 2012 r. P. Sp. z o.o. złożyła odpowiedź na skargę i podzielając argumentację organu dodała, że określenie "ca" oznacza "około", co wskazuje, że szerokość elewacji frontowej nie musi dokładnie wynosić 90m. Na poparcie tego stanowiska powołała § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że dopuszcza on 20% tolerancję od przyjętego parametru, która w tej sprawie wynosi 6,6 %. Pod rozwagę Sądu poddała przymiot strony skarżącej, podnosząc, że działki [...] i [...] są własnością Gminy W., a o ich przeznaczeniu decydują organy samorządu W.., gdyż działki te zostały uznane za drogi gminne. Skargi na uchwały podjęte w tym przedmiocie prawomocnie oddalono. W obu wyrokach stwierdzono, że skarżąca nie ma uprawnień do ww. działek. Do akt wpłynęło również pismo procesowe z dnia 27 marca 2012 r. C. Sp. z o.o., która wskazała, że powołane rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc dotyczy etapu wydania decyzji o warunkach zabudowy, dlatego nie jest dopuszczalne jego stosowanie w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. W dalszej części pisma skarżąca powtórzyła zarzuty skargi i dodała, ze jest użytkownikiem ww. nieruchomości oraz właścicielem budowli i innych urządzeń i na tej zasadzie powinna wyrazić zgodę na realizację inwestycji na nieruchomości, z której zgodnie z art. 233 kc może korzystać z wyłączeniem innych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wyriik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga C. Sp. z o.o. nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewoda [...] uwzględnił skargę P. Sp. z o.o. na decyzję własną z dnia [...] września 2011 r. uchylającą decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą ww. Spółce pozwolenia na budowę wyżej opisanej" inwestycji na działkach nr ew. [...] oraz części działek [...], [...] (dojazdy) przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w W. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] września 2011r.własną i utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2011 r. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., a zatem w trybie autokontrolnym. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest uwzględnienie przez organ skargi w całości, co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Przechodząc do oceny zarzutów skargi wskazać trzeba, że obowiązkiem organu architektoniczno budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę było sprawdzenie m.in. zgodności planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, o czym stanowi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Ustalenia organu w tym zakresie były prawidłowe. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kwestionujący stanowisko organu odwoławczego w zakresie zgodności planowanej inwestycji z ww. decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej planowanego budynku magazynowego. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia decyzji o warunkach zabudowy wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ architektoniczno - budowlany nie jest uprawniony do kwestionowania prawidłowości rozwiązań podanych w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dla spornej inwestycji została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2005r. Decyzja ta nie określała ani konkretnej, ani maksymalnej, bądź minimalnej szerokości elewacji frontowej budynku magazynowego wskazując jedynie w sposób niedookreślony, że wielkość ta winna wynosić "ca", czyli około 90 m. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie można było podzielić zarzutu skargi, że zatwierdzenie kontrolowaną decyzją projektu budowlanego określającego tą szerokość na 96 m nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mogło przy tym dojść do przekroczenia maksymalnych granic wyznaczonych ww. decyzją o warunkach zabudowy, jak podnosiła strona skarżąca, skoro maksymalnych granic w tej decyzji nie określono. Słusznie wprawdzie wskazała skarżąca, że § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588) znajduje zastosowanie w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest bowiem aktem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym niemniej, w ocenie Sądu, brak ścisłego określenia wielkości elewacji frontowej w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia pozwalał organowi architektoniczno budowlanemu na posiłkowe powołanie ww. przepisu dla potwierdzenia możliwości kształtowania parametrów elewacji frontowej w granicach tolerancji do 20% w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego (która w kontrolowanej sprawie wynosiła 6,6%). Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wobec niewykonania przez inwestora postanowienia organu I instancji z dnia [...] lipca 2009r. nakładającego obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie zgody użytkownika wieczystego na korzystanie z działek nr [...] i [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej. Przede wszystkim - w ocenie Sądu - organ architektoniczno budowlany w ogóle nie miał podstaw do nakładania na inwestora obowiązku przedstawienia zgody użytkownika wieczystego na korzystanie z ww. działek w zakresie obsługi komunikacyjnej w postępowaniu toczącym się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W odrębnym bowiem postępowaniu zapadły ostateczne decyzje zezwalające inwestorowi na lokalizację i budowę zjazdów publicznych, co z kolei oznacza, że tylko w ostatnim z wymienionych postępowań skarżąca mogłaby ewentualnie domagać się zbadania oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomościami nr [...] i [...] na budowę zjazdów publicznych. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zarówno w dacie wydania decyzji przez Prezydenta W., jak i zaskarżonej decyzji nie zakończyło się postępowanie zainicjowane podaniem skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami z [...] kwietnia 2009r. udzielającymi inwestorowi zezwoleń na lokalizację-budowę zjazdów publicznych z ul. [...] (decyzja nr [...].) oraz ul. [...] (decyzję nr [...].). Zaznaczyć należy, że dopiero w dniu [...] lutego 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało ostateczną decyzję nr [...] uchylającą decyzję z [...] września 2011r. (nr [...]) i stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z [...] kwietnia 2009r. (nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należy odmówić jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz w dniu [...] lutego 2012r. decyzję nr [...] uchylającą decyzję z [...] września 2011r. (nr [...]) i stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z [...] kwietnia 2009r. (nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należy odmówić jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W świetle przedstawionej argumentacji już tylko na marginesie wyjaśnić trzeba, że błędne nałożenie na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie pozbawia organu architektoniczno budowlanego możliwości odstąpienia od ich egzekwowania w przypadku wykazania przez inwestora niezasadności zajętego przez ten organ stanowiska. Do wyłącznej kompetencji organu architektoniczno budowlanego należy bowiem ocena, czy inwestor nałożony obowiązek wykonał (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2011r., II SA/Wr 374/11, LEX nr 1096197, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2005r" OSK 1250/04 nietezowany, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2004 r. 7/IV SA 4151/02). Nie w każdym zatem przypadku nieusunięcie braków materialnoprawnych wniosku będzie skutkowało odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak wywodziła skarżąca. W konsekwencji bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawał również zarzut skargi o naruszeniu art. 34 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z podanych wyżej przyczyn nie można było także podzielić argumentacji skarżącej przedstawionej odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wobec utrzymania w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie posiadał kompletu opinii oraz uzgodnień, gdyż opinia z [...] czerwca 2006 r. Straciła ważność 27 marca 2011r. Przede wszystkim przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 33 ust 2. pkt 1 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Stosownie zaś do art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...). Z treści powołanych przepisów wynika zatem, że inwestor winien dołączyć, a organ sprawdzić, czy inwestor posiada m.in. stosowne opinie, ale tylko w sytuacji, gdy są one wymagane przepisami prawa, a więc niezbędne, konieczne do wydania decyzji o pozwoieniu na budowę. Zauważyć jednak należy, że do dokumentacji projektowej - jak już podniesiono wyżej - inwestor dołączył ostateczne decyzje z dnia [...] kwietnia 2009r. (nr [...] i [...].) zezwalające, stosownie do art. 29 ust. 1, 3, 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) na lokalizację i budowę zjazdów publicznych. Z treści obu tych decyzji wynika jednoznacznie, że ich integralną część stanowi Opinia Komunikacyjna nr [...] z dnia [...] czerwca 2006r. wydana przez inżyniera Ruchu W., której ważność przedłużono pismem z dnia 27 marca 2009r. Organ zezwala bowiem na lokalizację i budowę zjazdów na warunkach określonych między innymi w teiże opinii. W przedstawionej sytuacji, zdaniem Sądu, dopóki funkcjonowały w obrocie prawnym powyższe decyzje organ architektoniczno - budowlany nie miał podstaw do kwestionowania kompletności dokumentacji dołączonej przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.