II FZ 463/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 października 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1385/13 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia - oddalić zażalenie - Postanowieniem z 29 października 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1385/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu – M. A. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że w dniu 5 września 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję SKO w K. z 11 kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że 8 lutego 2013 r. sporządził skargę na decyzję SKO dotyczącą podatku od nieruchomości za 2012 r., a 14 kwietnia 2013 r. – dotyczącą podatku od nieruchomości za 2013 r. Skargę tę wysłał listem poleconym. Pisma procesowe z Sądu przychodziły do skarżącego pod sygn. akt III SA/Po 351/13. Skarżący był przekonany, że skargi zostały połączone, ponieważ dotyczyły tej samej działki lub że druga skarga czeka na rozpatrzenie pierwszej, z uwagi na tożsamość spraw. W dniu 29 sierpnia 2013 r., gdy pełnomocnik skarżącego przesłał mu skan wyroku, skarżący dowiedział się, że sytuacja wygląda inaczej. Do wniosku skarżący załączył skargę datowaną na 16 kwietnia 2013 r. Uzasadniając wydane postanowienie Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie wskazana przez skarżącego przyczyna, nie może uzasadniać przywrócenia terminu. Ewentualna – lecz w żaden sposób nieuprawdopodobniona – okoliczność wniesienia przez skarżącego w dniu 14 kwietnia 2013 r. skargi (egzemplarz skargi przedłożony wraz z wnioskiem został opatrzony datą 16 kwietnia 2013 r.) nie może być rozpatrywany w kategorii braku winy strony, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Wskazane w art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."), kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Skarżący nie uwiarygodnił, by podniesiona przez niego okoliczność złożenia skargi w dniu 14 kwietnia 2013 r., czyli drugiego dnia biegu terminu na jej złożenie, z jednej strony – miała miejsce w rzeczywistości, zaś z drugiej strony – by podejmował jakiekolwiek próby zweryfikowania skuteczności złożenia skargi. Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz było konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez niego własnych spraw, Sąd I instancji stwierdził, że nie zaistniała podstawa do przywrócenia uchybionego terminu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że WSA w Poznaniu w dniu 10 września 2013 r. przesłał jego skargę do SKO w K.. Zdaniem skarżącego, z powyższego wynika, że skarga została złożona w terminie, a to Sąd z niewiadomych przyczyn przetrzymał skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie Sąd I instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z uzasadnienia wniosku skarżącego nie wynika bowiem brak jego zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania konkretnej czynności prawnej, wręcz przeciwnie – skarżący twierdzi, że w ogóle temu terminowi nie uchybił. Skoro zatem skarżący nie podał przyczyn, które przyczyniły się do uchybienia terminu do wniesienia skargi, to nie można mówić o realizacji przez skarżącego przesłanki z art. 87 § 2 P.p.s.a. Powyższą ocenę wzmacnia argumentacja zażalenia sprowadzająca się tylko i wyłącznie do twierdzenia, że skarżący w ogóle nie uchybił terminowi do wniesienia skargi. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że instytucję przywrócenia terminu uregulowaną w art. 86 i art. 87 P.p.s.a., stosuje się wtedy, gdy strona nie neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Wniosku o przywrócenie terminu nie można bowiem opierać na twierdzeniu, że termin ten został zachowany, gdyż istotą tej instytucji, jak wskazano wyżej, jest właśnie twierdzenie przeciwne – że termin ten nie został zachowany bez winy strony. Natomiast w sytuacji, w której strona chce zanegować uchybienie terminowi może dokonać tego za pomocą stosownego środka odwoławczego nie zaś wniosku o przywrócenie terminu. Jedynie na marginesie, odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że to WSA w Poznaniu przetrzymał skargę, zauważyć należy, że w dniu 10 września 2013 r. Sąd, zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., przesłał do SKO w K. skargę skarżącego – rzeczywiście datowaną na 16 kwietnia 2013 r., ale przesłaną do Sądu dopiero 5 września 2013 r. wraz wnioskiem o przywrócenie terminu. Tym samym twierdzenia skarżącego o przetrzymaniu skargi przez Sąd I instancji nie mają uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.