I OSK 2460/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel, po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1407/13 w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od A.R. na rzecz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1407/13 oddalił skargę A.R. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 17 stycznia 2013 r. A.R. wystąpił z wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej w Jednostce Wojskowej nr [...] w U.. Poinformował, że został zapoznany z przepisami normującymi przebieg służby zawodowej żołnierzy zawodowych. Wojskowy Komendant Uzupełnień w S., przesyłając wniosek według właściwości, stwierdził, że wyżej wymieniony spełnia warunki określone w art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Jednocześnie uwzględniając treść art. 2 cytowanej ustawy wskazał, że żołnierzem zawodowym może zostać jedynie osoba o nieposzlakowanej opinii. Analiza dokumentów A.R. świadczy o tym, że jego postawa żołnierska była niewłaściwa. Przez przełożonych był on uznany za żołnierza mało sumiennego i zaangażowanego w służbę, wymagającego ciągłego nadzoru, kilkakrotnie karany dyscyplinarnie (w tym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości). W konsekwencji podał, że A.R. nie spełnia warunku z art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. nie posiada nieposzlakowanej opinii. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych rozkazem personalnym z dnia 9 kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 pkt 3, art. 12 ust. 2 pkt 2 a contrario w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówił A.R. powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych. Na skutek wniesienia przez A.R. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, który decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 9 kwietnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że w świetle art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych "żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej". Zgodnie z art. 9 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2a w/w ustawy, powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, które oznaczają celowość powołania do zawodowej służby wojskowej w ramach liczby stanowisk służbowych w poszczególnych korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych. Decyzja o powołaniu żołnierza rezerwy do zawodowej służby wojskowej ma charakter fakultatywny, nie można zatem organowi odmówić prawa do określenia wysokich standardów wyboru i możliwości powoływania do służby jedynie najlepszych kandydatów. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie w dniu 30 stycznia 2013 r. [...] A.R. otrzymał od Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w U. zaświadczenie o możliwości wyznaczenia na stanowisko służbowe: [...], to jednak przedmiotowe zaświadczenie w żaden sposób nie wiąże Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o powołanie do zawodowej służby wojskowej. Dokument ten jest informacją o wolnym etacie i braku przeciwwskazań dowódcy jednostki wojskowej co do ewentualnego wyznaczenia wymienionej osoby na wskazane w nim stanowisko służbowe. Nie może być podstawą roszczenia o powołanie do zawodowej służby wojskowej. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w U., po zapoznaniu się z dokumentacją personalną A.R., pismem z dnia 8 marca 2013 r. wystąpił do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z prośbą o niepowoływanie wyżej wymienionego do pełnienia kontraktowej zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych. Stanowisko to było podyktowane miernymi ocenami z opiniowania służbowego, jakie otrzymał on w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że obecnie jego postawa uległa zmianie i podjął naukę na kierunku przydatnym w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jest osobą ambitną. W okresie od dnia 19 września 2008 r. do dnia 31 października 2009 r. pełnił służbę w areszcie śledczym w S. Swoje obowiązki wypełniał sumiennie. W ocenie skarżącego posiada on nieposzlakowaną opinię. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że skarżący zwolnił się z zawodowej służby wojskowej na własną prośbę, był karany za jazdę samochodem po spożyciu alkoholu, było prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. W służbie zbyt często pojawiał się po spożyciu alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawą materialnoprawną decyzji są przepisy art. 9 ust. 2 w zw. z art. 10 pkt 3 i art. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepisy te stanowią, że rozkazy personalne o powołaniu do zawodowej służby wojskowej wydają w przypadku powołania na stanowiska służbowe: w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych – Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych, Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej i Dowódca Garnizonu Warszawa w podległych jednostkach wojskowych (art. 10 pkt 3 cyt. ustawy), ale warunkiem jego powołania jest uwzględnienie przez właściwy organ powołujący potrzeb Sił Zbrojnych (art. 9 ust. 2 cyt. ustawy). Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja w sprawie powołania osoby, która spełnia warunki określone w art. 2 ustawy do zawodowej służby wojskowej, jest decyzją uznaniową. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, które wytycza sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności. Sąd pierwszej instancji, powołując treść art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podzielił stanowisko organów wojskowych, które uznały, że A.R. nie posiada nieposzlakowanej opinii. W okresie pełnienia służby wojskowej był uważany za żołnierza mało sumiennego i zaangażowanego w służbę, wymagającego ciągłego nadzoru, kilkakrotnie karany dyscyplinarnie, w tym za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości. Stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz rozkaz personalny z dnia 9 kwietnia 2013 r. nr [...] mają oparcie w zebranym materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.R., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający treści tego przepisu – nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia: - niewyjaśnienie, co należy rozumieć przez "nieposzlakowaną opinię"; - niewyjaśnienie, jaki wpływ na "nieposzlakowaną opinię" mają oceny, jakie skarżący otrzymywał w trakcie pełnienia służby wojskowej. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez wadliwe zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji oceny dokonanej przez organ, iż skarżący nie posiada nieposzlakowanej opinii, podczas gdy ocena organu była dowolna i została dokonana bez wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2, art. 9 ust. 2 oraz art. 10 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż odmowa powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych jest zasadna, gdyż ten nie ma nieposzlakowanej opinii, podczas gdy skarżący taką opinię posiada. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dowodu z załączonego dokumentu, tj. postanowienia z dnia 28 kwietnia 2014 r., na okoliczność posiadania przez skarżącego nieposzlakowanej opinii. Ponadto, wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z tytułu prawa pomocy, oświadczając, że opłaty za czynności adwokackie nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia warunku określonego w art. 141 § 4 P.p.s.a. dotyczącego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż nie określa, co należy rozumieć przez "nieposzlakowaną opinię", mimo że była to zasadnicza kwestia w sprawie oraz jaki wpływ na nieposzlakowaną opinię miały oceny, jakie skarżący otrzymywał w trakcie pełnienia służby wojskowej. Stanowiło to uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący wskazał, że Sąd pierwszej instancji, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, wymienionych w podstawie kasacyjnej, które mogły mieć istotny wpływ na jego wynik, nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Dochowanie standardów proceduralnych mogło doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennej treści. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów. Po pierwsze, błędna ocena dowodów została spowodowana przez niewyczerpującą analizę materiału dowodowego. Przy rozważaniu przez organ, czy skarżący posiada nieposzlakowaną opinię, powinien zwrócić uwagę na fakt, że nie figuruje on w Krajowym Rejestrze Karnym. Po drugie, błędnie – jako prawnie relewantne z punktu widzenia nieposzlakowanej opinii – uznał oceny z opiniowania służbowego, jakie skarżący otrzymywał w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy w zasadzie tylko w oparciu o te informacje uznał, że skarżący nie posiada nieposzlakowanej opinii. Tymczasem stwierdzenie, czy dana osoba legitymuje się nieposzlakowaną opinią nie może nastąpić na podstawie jednego dowodu. Opiniowanie służbowe, o którym mowa w art. 26 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zawiera szereg informacji, które niekoniecznie mogą stanowić o posiadaniu nieposzlakowanej opinii. O niewyczerpującym rozpatrzeniu przez organ odwoławczy materiału dowodowego sprawy świadczy fakt pominięcia notatki służbowej z dnia 25 lutego 2009 r., z której wynika, że skarżącemu nie można zarzucić jakiegokolwiek negatywnego zachowania. Natomiast ocena dokonana w oparciu o wybrane dowody świadczy o dokonaniu jej w sposób dowolny. Autor skargi kasacyjnej, uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 w zw. z art. 12 ust 2 pkt 2, art. 9 ust. 2 oraz art. 10 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie stwierdził, że odmowa powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych jest niezasadna, gdyż posiada on nieposzlakowaną opinię. Potwierdzają to m.in. dowody zebrane w przedmiotowej sprawie – notatka służbowa z dnia 25 lutego 2009 r., zaświadczenie Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] o możliwości wyznaczenia na stanowisko, a także załączone do skargi kasacyjnej postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [...], wydane w związku z ubieganiem się przez skarżącego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, które potwierdza jego nienaganną opinię. Z tych względów nie można uznać, że skarżący nie wypełnia warunków powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że są one niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stanowisko organu uznające, że A.R. nie spełnia określonej w art. 2 ustawy o służbie wojskowej przesłanki nieposzlakowanej opinii. Wobec braku w powołanej ustawie definicji tego pojęcia, wskazać należy, iż w języku polskim "poszlaka" oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny (por. Słownik języka polskiego PWN). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje jednak wyłącznie karalność danej osoby. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Odnosząc się do podanych w skardze kasacyjnej zarzutów, należało rozważyć, czy dokonana przez organ i podzielona przez Sąd pierwszej instancji ocena nieposiadania przez A.R. przymiotu nieposzlakowanej opinii była prawidłowa. Analiza akt osobowych skarżącego pozwala na ustalenie, że skarżący w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, podczas wykonywania obowiązków wymagał ciągłego nadzoru przełożonych, a jego postawa etyczna nasuwała ich zastrzeżenia. Z opinii służbowej wynika, że otrzymywał oceny mierne i dostateczne. Był uznawany za żołnierza mało sumiennego i zaangażowanego w służbę. Ponadto skarżący był również kilkakrotnie karany dyscyplinarnie, w tym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt niezwrócenia się przez organ do Krajowego Rejestru Karnego w celu ustalenia niekaralności skarżącego, ale przede wszystkim nieuwzględnienie notatki służbowej przełożonego skarżącego – dowódcy zmiany w Areszcie Śledczym w S. z dnia 25 lutego 2009 r., sporządzonej z przeprowadzonej kontroli pełnienia przez niego służby na posterunku uzbrojonym oraz w rezerwie składu zmiany, nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Jak wyżej podano, kwestia niefigurowania skarżącego w w/w Rejestrze nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że legitymuje się on przymiotem nieposzlakowanej opinii. Z kolei jednorazowa ocena kontroli przebiegu służby skarżącego w Areszcie Śledczym w S. jest nieprzydatna dla celów postępowania w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej. Warunki pełnienia każdej z tych służb są odmienne. Ponadto, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, wystawione przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] w S. w dniu 30 stycznia 2013 r. zaświadczenie o możliwości wyznaczenia A.R. na stanowisko służbowe nie wiązało organu właściwego do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie powołania do zawodowej służby wojskowej. Przede wszystkim jednak skarżący nie podał, że Dowódca tej Jednostki Wojskowej, po zapoznaniu się z jego dokumentacją personalną, pismem z dnia 8 marca 2013 r. wystąpił do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z prośbą o niepowoływanie A.R. do pełnienia kontraktowej zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopuścił się naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania i prawidłowo uznał, że odmowa powołania A.R. do zawodowej służby wojskowej, z uwagi na niespełnienie przesłanki nieposzlakowanej opinii, była zasadna. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dowodu z dokumentu, tj. postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 28 kwietnia 2014 r. na okoliczność posiadania przez skarżącego nieposzlakowanej opinii, wskazać należy, iż nie zasługiwał on na uwzględnienie. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być przeprowadzone wyjątkowo i ma wyłącznie uzupełniający charakter, a powołany przepis wyznacza ściśle granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwe jest przeprowadzenie dowodów ograniczonych jedynie do dokumentów, zarówno urzędowych, jak i prywatnych, pod warunkiem, że jest to konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w tej sprawie. W niniejszej sprawie przeprowadzenie dowodu z powołanego przez skarżącego dokumentu nie było niezbędne do wyjaśnienia sprawy, gdyż został on wydany po zakończeniu przez organy postępowania administracyjnego. W tym miejscu przypomnieć należy, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu na dzień jej wydania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości z uwagi na trudną sytuacją materialną skarżącego, którą potwierdzają ustalenia zawarte w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. o przyznaniu A.R. prawa pomocy w niniejszej sprawie. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wyjaśnić należy, iż w niniejszej sprawie działa on na zasadzie prawa pomocy. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.